ଅସତ୍ ତଦ୍ ଅନଭିଵ୍ଯକ୍ତଂ ପଦାର୍ଥାନାଂ ପ୍ରକାଶ୍ଯତେ । ତ୍ଵଯା ତତ୍ତ୍ଵଂ ଯଥା ପକ୍ତ୍ରା ମାଂସାନାଂ ସ୍ଵାଦଵେଦନମ୍
ଯେଉଁଠି ଅସତ୍ ଓ ଅପ୍ରକାଶିତ ପଦାର୍ଥ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶ ପାଏ, ଯେପରି ମାଂସର ଆସଲ ସ୍ୱାଦ ଜିହ୍ବା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଵିଦ୍ଯମାନାପି ଵସ୍ତୁଶ୍ରୀର୍ ନ ସ୍ଥିତା ତ୍ଵଯି ନ ସ୍ଥିତେ । ଵନିତାରୂପଲାଵଣ୍ଯସତ୍ତେଵ ଗତଚକ୍ଷୁଷଃ
ଯଦିଓ କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଶୋଭା ଅଛି, ତୁମେ ନଥିଲେ ସେ ରହିନଥାଏ—ଏହା ସେହିପରି, ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟି ନଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଜଣେ ଜଣାଣୀଙ୍କର ରୂପ ଓ ଆକର୍ଷଣ ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ।
ସଦ୍ ଅପୀହ ନ ସତ୍ତାଯୈ ଵସ୍ତୁ ନାକଲିତଂ ତ୍ଵଯା । ତୁଷ୍ଟଯେ ନ ସ୍ଵଲାଵଣ୍ଯଂ ମକୁରାପ୍ରତିବିମ୍ବିତମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଦେଖିନାହିଁ କିମ୍ବା ଅନୁଭବ କରିନାହିଁ ହେଲେ, ସେଥିରେ ସତ୍ୟତା ଆସେନାହିଁ—ଯେପରି ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ନଦେଖିଲେ ନିଜର ରୂପ ଦେଖି ଖୁସି ମିଳେନାହିଁ।
ଲୁଠତି ତ୍ଵାଂ ଵିନା ଦେହଃ କାଷ୍ଠଲୋଷ୍ଟସମଃ କ୍ଷିତୌ । ସନ୍ନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ତଯୈଵାତ୍ତୋ ଯାମାସ୍ଵ୍ ଇଵ ରଵିଂ ଵିନା
ତୁମେ ନଥିଲେ ଦେହଟି ମାଟିରେ କାଠ ବା ମାଟିର ଚୁଆଣି ପରି ଲୁଡ଼ିଯାଏ; ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅନୁପସ୍ଥିତ ପରି ଲାଗେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଥିଲେ ରାତିର ଦିନ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଏ।
ସୁଖଦୁଃଖକ୍ରମଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭଵନ୍ତଂ ପରିନଶ୍ଯତି । ପ୍ରାକାଶ୍ଯମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଯଥା ତମସ୍ ତେଜୋ ଽଥ ଵା ହିମମ୍
ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅନୁକ୍ରମ ତୁମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ଗଲିଯାଏ—ଯେପରି ଆଲୋକ ଆସିଲେ ଅନ୍ଧାର ହେଉଛି ନାସ୍ତ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆସିଲେ ହିମ ପିଘଳିଯାଏ।
ତ୍ଵଦାଲୋକନଯୈଵୈତେ ସ୍ଥିତିଂ ଯାନ୍ତି ସୁଖାଦଯଃ । ସୂର୍ଯାଲୋକନଯା ପ୍ରାତର୍ ଵର୍ଣାଶ୍ ଶୁକ୍ଲାଦଯୋ ଯଥା
ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଖ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ପାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଧଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ।
ଲବ୍ଧାତ୍ମାନୋ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ସମ୍ବନ୍ଧକ୍ଷଣ ଏଵ ତେ । ତେ ତମାଂସୀଵ ଦୀପସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟାଵ୍ ଏଵ ଵ୍ରଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ପାଇଲେ, ସମ୍ପର୍କ ହେବା ସହିତ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଯେପରି ଦୀପକୁ ଦେଖିବା ସହିତ ଅନ୍ଧକାର ତୁରନ୍ତ ହେଉଁଛି।
ତମସ୍ତା ତମସୋ ଦୀପାସତ୍ତାଯାଂ ସ୍ଫୁଟତାଂ ଗତା । ଦୀପସମ୍ବନ୍ଧସମଯେ ସା ଚୋତ୍ପତ୍ଯ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯେଉଁ ଅନ୍ଧକାର ଅନ୍ଧକାରର ସ୍ୱରୂପ, ଦୀପ ନଥିବା ବେଳେ ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଦୀପ ସହିତ ଯେତେବେଳେ ସମ୍ପର୍କ ହୁଏ, ସେ ଉପସ୍ଥିତି ହେବା ସହିତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତଥୈଵ ସୁଖଦୁଃଖଶ୍ରୀର୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତ୍ଵାମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଜାଯତେ ଜାତମାତ୍ରୈଵ ସର୍ଵନାଶେନ ନଶ୍ଯତି
ଏହିପରି, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ରୋଗରହିତ ଅଛ, ସେଠାରେ ସୁଖ ଦୁଃଖର ମହିମା ଦେଖିଲେ ସହିତ ଉପଜେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ନାଶ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଭଙ୍ଗୁରତ୍ଵାଦ୍ ଇହ ସ୍ଥାତୁଂ କାଲଂ ନାଣୁମ୍ ଅପି କ୍ଷମା । ନିମେଷଲକ୍ଷଭାଗାଖ୍ଯା ତନ୍ଵୀ କାଲକଲା ଯଥା
ଏଠାରେ ଯେଉଁଥିରେ ଏହା ଏତେ ନଜୁକ ଓ ଭଙ୍ଗୁର, ଏହା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଟିକି ପାରେନି; ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟି ଝପକାର ଲକ୍ଷ ଭାଗ ଭଳି ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ସମୟ ଅଂଶ ରହିଛି, ସେପରି ଏହି ସମୟ ମାପ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ନଜୁକ।
ଗତ୍ଵରୀ ନଶ୍ଵରୀ ତନ୍ଵୀ ସୁଖଦୁଃଖାଦିଭାଵନା । ସ୍ଫୁରତି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ତ୍ଵଯି ଦୃଷ୍ଟେ ଵିଲୀଯତେ
ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଏହାର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବନା ଅତି ଶୀଘ୍ର, ନଶ୍ୱର ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ; ଏହା ତୁମର କୃପାରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ଏହା ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ଵଦାଲୋକକ୍ଷଣୋଦ୍ଭୂତା ତ୍ଵଦାଲୋକକ୍ଷଣକ୍ଷଯା । ମୃତୈଵ ଜାତା ଜାତୈଵ ମୃତା କେନୋପଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହା ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଏହା ମୃତ ଓ ଜନ୍ମିତ ଦୁହେଁ ଅଟୁଟ ଅଛି; ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ କିଏ ଦେଖିପାରିବ?
କ୍ଷଣମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଥିରଂ ଵସ୍ତୁ କଥଂ କାର୍ଯକରଂ ଭଵେତ୍ । ତରଙ୍ଗୈର୍ ଉତ୍ପଲାକାରୈର୍ ମାଲା କଥମ୍ ଇଵୋମ୍ଭ୍ଯତେ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଅସ୍ଥିର, ସେହି ବସ୍ତୁ କିପରି କାମ କରିପାରିବ? ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା କମଳ ଆକାର ମାଳା କିପରି ଗଠିତ ହେବ?
ଯଦି ଜାତଵିନିର୍ନଷ୍ଟଂ କ୍ରିଯାଂ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅକରିଷ୍ଯତ । ତଦାରଂସ୍ଯତ ଲୋକୋ ଽଯଂ ମାଲାଂ କୃତ୍ଵା ତଡିଦ୍ଗୁଣୈଃ
ଯଦି କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ ନଷ୍ଟ ହେଇ ମଧ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିଥାନ୍ତା, ତେବେ ଏହି ସଂସାର ମେଘର ବିଜୁଳି ତାନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ମାଳା ଗଠନ କରିଥାନ୍ତା।
ଇମାଂ ସୁଖାଦିକାଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଵିଵେକିଜନଚେତସି । ସ୍ଥିତସ୍ ସନ୍ ନୈଵ ଗୃହ୍ଣାସି ନ ଜହାସି ସମସ୍ଥିତେ
ତୁମେ ବିବେକଶୀଳ ମନରେ ନିଶ୍ଚଳ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସୁଖ ଓ ଆଦି ଥିବା ଶ୍ରୀକୁ ନ ଧର, ନ ଛାଡ଼ — ତୁମେ ସମତାରେ ଅଟୁଟ ରହ।
ଅଵିଵେକିନି ଯୋ ଽସି ତ୍ଵଂ ସ ଭଵାତ୍ମନ୍ ଯଦୃଚ୍ଛଯା । ତଦ୍ରୂପକଥନେନାଲଂ ମମାମଲପଦାସ୍ପଦ
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅବିବେକୀ ଅଛ, ସେଠି ତୁମେ ନିଜେ ଦେହୀ ହେବା କେବଳ ଯାଦୃଚ୍ଛିକ ଭାବରେ; ଏପରି ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ ମୋର ଶୁଦ୍ଧ ଦଶାରୁ ଅତି ଦୂର, ତେଣୁ ମୋତେ ଏହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ନିରୀହେଣ ନିରଂଶେନ ନିରହଙ୍କୃତିନା ତ୍ଵଯା । ସତୈଵାପ୍ଯ୍ ଅସତେଵାପି କର୍ତୃତ୍ଵମ୍ ଉରରୀକୃତମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ନିର୍ଲୋଭ, ଅଂଶରହିତ ଓ ଅହଂକାରଶୂନ୍ୟ, ସେଠି ତୁମେ ଅଛ କି ନାହିଁ, ତଥାପି କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱକୁ ଆପଣେ ନେଇଛ।
ଜଯ ପ୍ରୋଡ୍ଡାମରାକାର ଜଯ ଶାନ୍ତିପରାଯଣ । ଜଯ ସର୍ଵାଗମାତୀତ ଜଯ ସର୍ଵାଗମାସ୍ପଦ
ବିଜୟ ହେଉ ତୁମେ, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ଦୃଢ଼ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ବିଜୟ ହେଉ ତୁମେ, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶାନ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ। ବିଜୟ ହେଉ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା। ବିଜୟ ହେଉ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆଧାର।
ଜଯ ଜାତ ଜଯାଜାତ ଜଯ କ୍ଷତ ଜଯାକ୍ଷତ । ଜଯ ଭାଵ ଜଯାଭାଵ ଜଯ ଜେଯ ଜଯାଜଯ
ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାରେ ବିଜୟ, ଅଜନ୍ମ ଥିବାରେ ବିଜୟ। ଆଘାତ ପାଇଥିବାରେ ବିଜୟ, ଅଘାତ ନହୋଇଥିବାରେ ବିଜୟ। ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ବିଜୟ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବାରେ ବିଜୟ। ବିଜୟୀ ଉପରେ ବିଜୟ, ଅଜୟୀ ଉପରେ ବିଜୟ।
ଉଲ୍ଲସାମ୍ଯ୍ ଉପଶାମ୍ଯାମି ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅତିଗତୋ ଽସ୍ମି ଚ । ଜଯୀ ଜଯାମି ଜୀଵାମି ନମୋ ମହ୍ଯଂ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି, ଶାନ୍ତ ହେଉଛି, ଅବିଚଳ ରହୁଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ମୁଁ ବିଜୟୀ, ମୁଁ ବିଜୟ କରେ, ମୁଁ ବଞ୍ଚିଅଛି। ମୋତେ ନମସ୍କାର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵଯି ସ୍ଥିତେ ମଯି ଵିଗତାମଯାତ୍ମନି ସ୍ଵସଂସ୍ଥିତୌ ଵ୍ଯପଗତରାଗରଞ୍ଜନେ । କ୍ଵ ବନ୍ଧଵଃ କ୍ଵ ଚ ଵିପଦଃ କ୍ଵ ସମ୍ପଦୋ ଭଵାଭଵୌ କ୍ଵ ଶମମ୍ ଉପୈମି ଶାଶ୍ଵତମ୍
ତୁମେ ଅବିଚଳ ରହିଲେ, ମୁଁ ମୋ ଇଚ୍ଛାହୀନ ଆତ୍ମାରେ ବସିଲି, ମୋ ମନର ସମସ୍ତ ରାଗ ଦୂର ହେଲା—ତେବେ କେଉଁଠି ଆତ୍ମୀୟ, କେଉଁଠି ବିପଦ, କେଉଁଠି ଧନ-ସମ୍ପଦ, କେଉଁଠି ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ? କେଉଁଠି ମୁଁ ଶାଶ୍ୱତ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଉଛି?
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ନ୍ ଏଵ ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ପରଵୀରହା । ନିର୍ଵିକଲ୍ପଂ ପରାନନ୍ଦସମାଧିଂ ସମୁପାଯଯୌ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି କରି, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଏବଂ ପରମ ଆନନ୍ଦର ସମାଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିସ୍ଥଶ୍ ଚିତ୍ରାର୍ପିତ ଇଵାଚଲଃ । ଶୈଲାଦ୍ ଇଵ ସମୁତ୍କୀର୍ଣୋ ବଭୌ ସ୍ଵପଦମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ
ସେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ଅଚଳ ଭାବେ ବସିଥିଲେ, ଏକ ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ପ୍ରତିମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁପରି ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ବାହାରି ଆସି, ନିଜ ସ୍ଥିତିରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତଥାଥ ତିଷ୍ଠତସ୍ ତସ୍ଯ କାଲୋ ବହୁତରୋ ଯଯୌ । ସ୍ଵେ ଗୃହେ ଭୁଵନସ୍ଥସ୍ଯ ମେରୋର୍ ଇଵ ସୁରଦ୍ଵିଷଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ସମୟ କଟିଗଲା, ସେ ନିଜ ଘରେ, ଏହି ଜଗତରେ, ଦେବତାମାନେଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଯେପରି ମେରୁ ପର୍ବତରେ ବସିଥାଏ, ସେହିପରି ରହିଲେ।
ବୋଧିତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସୁରାଧୀଶୈର୍ ନାବୁଧ୍ଯତ ମହାମତିଃ । ଅକାଲେ ବହୁସେକୋ ଽପି ବୀଜକୋଶାଦ୍ ଇଵାଙ୍କୁରଃ
ଅସୁରମାନେଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଜାଗିଲେ ନାହିଁ; ଯେପରି ଏକ ଅଂକୁର ବହୁ ସମୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମୟ ନ ହେଲେ ବିଜରୁ ବାହାରି ଆସେ ନାହିଁ।
ପଞ୍ଚଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ପୀନାଂସୋ ଽତିଷ୍ଠଦ୍ ଏକଦୃକ୍ । ଶାନ୍ତ ଏଵାସୁରପୁରେ ମତ୍ତାର୍ଣଵ ଇଵୋପଲଃ
ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେହ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନ ନେଇ ସେ ଦାନବମାନେର ସହରରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ରହିଲେ, ଯେପରି ତୁଳିଲା ହୋଇଥିବା ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପଥର ଯେମିତି ଅଡିଅଛି।
ପରାନନ୍ଦଦଶୈକାନ୍ତପରିଣାମିତଯା ତଯା । ନିରାନନ୍ଦମ୍ ଅନାଭାସମ୍ ଇଵାଭାସପଦଂ ଗତଃ
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଆନନ୍ଦର ଏକମାତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ପରିଣତ ହୋଇ, ଏମିତି ଏକ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ନ ଆନନ୍ଦ ନ ଆଭାସ ଥିଲା, ମାନେ ମାନେ ଏକ ମାତ୍ର ଭାସାମାନ ସ୍ଥାନ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଏତାଵତାଥ କାଲେନ ତଦ୍ରସାତଲମଣ୍ଡଲମ୍ । ବଭୂଵାରାଜକଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣମାତ୍ସ୍ଯନ୍ଯାଯକଦର୍ଥିତମ୍
ଏହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ, ରସାତଳ ମଣ୍ଡଳ ରାଜା ବିହୀନ ହୋଇଗଲା, ଏଠାରେ ବଳିୟା ଦୁର୍ବଳକୁ ଦମନ କରୁଥିବା ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲା।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୌ କ୍ଷୀଣେ ସମାଧୌ ତତ୍ସୁତେ ସ୍ଥିତେ । ନ ବଭୂଵାପରଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ରାଜା ଦନୁସୁତାଲଯେ
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ, ଦାନୁବଂଶୀମାନେର ଗୃହରେ ଆଉ କେହି ରାଜା ହେଲେ ନାହିଁ।
ଅସୁରେଶାର୍ଥିନାଂ ତେଷାଂ ଦାନଵାନାଂ ସମାଧିତଃ । ପରେଣାପି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ନ ଵ୍ଯବୁଧ୍ଯତ
ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ନେତା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ବଡ଼ ଚେଷ୍ଟା କରି ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସମାଧିରେ ଏତେ ଲୀନ ଥିଲେ ଯେ, କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।