ଅଯଂ ସଂଵିଦ୍ଵପୁର୍ ଅହଂ ନ କ୍ଵଚିନ୍ ନ କୃତାସ୍ପଦଃ । ଦେହଃ ପତତୁ ଵୋଦେତୁ ସ୍ଵଯାଭିମତଯେଚ୍ଛଯା
ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦେହ, ଯାହାକୁ 'ମୁଁ' କୁହାଯାଏ, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ; ଦେହ ଚାହେଁ ତେଣୁ ପଡ଼ିଯାଉ, କିମ୍ବା ଚାଲିଯାଉ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ।
ଚିରାଦ୍ ଅହମ୍ ଅହଂ ଜାତସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମଲାଭଶ୍ ଚିରାଦ୍ ଅଯମ୍ । ଚିରାଦ୍ ଉପଶମଂ ଯାମି କଲ୍ପସ୍ଯାନ୍ତେ ଜଗଦ୍ ଯଥା
ବହୁଦିନ ପରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ଜାଣିଛି; ବହୁଦିନ ପରେ ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପାଇଛି; ବହୁଦିନ ପରେ ମୁଁ ଶାନ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯେପରି ଏହି ସଂସାର କଳିଯୁଗ ଶେଷରେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଚିରାତ୍ ସଂସାରଗାମିତ୍ଵାଦ୍ ଦୀର୍ଘସଂସାରଵର୍ତ୍ମନି । ଵିଶ୍ରାନ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଚିରଶ୍ରାନ୍ତଃ କଲ୍ପସ୍ଯାନ୍ତ ଇଵାନିଲଃ
ବହୁଦିନ ଧରି ସଂସାରର ଦୀର୍ଘ ପଥରେ ଭ୍ରମଣ କରି, ମୁଁ ଏବେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଛି; ଦୀର୍ଘ କ୍ଳାନ୍ତି ପରେ, କଳିଯୁଗ ଶେଷରେ ବାତାସ ଯେପରି ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ସର୍ଵାତୀତାଯ ସର୍ଵାଯ ତୁଭ୍ଯଂ ମହ୍ଯଂ ନମୋ ନମଃ । ତେଭ୍ଯୋ ଽପି ଚ ନମୋ ଽସ୍ତ୍ଵ୍ ଏଵ ଯେ ତ୍ଵାଂ ମାଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ଵା
ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ହେଉଥିବା, ତୁମକୁ ଓ ମୋତେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଯେମାନେ ତୁମ ବା ମୋ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେଠାରେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।
ଅଖିଲାନନ୍ତସମ୍ଭୋଗା ନ ସ୍ପୃଷ୍ଟା ଦୋଷଦୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଜଯତ୍ଯ୍ ଅକୃତସମ୍ଭାରା ସାକ୍ଷିତା ପରମାତ୍ମନଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଅନନ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେନାହିଁ, ଦୋଷ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, କୌଣସି ପ୍ରସ୍ତୁତି ନ କରିଥିବା, ସେଇ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସାକ୍ଷୀ ଜୟପ୍ରାପ୍ତ।
ଆତ୍ମନ୍ ପୁଷ୍ପ ଇଵାମୋଦଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରପିଣ୍ଡ ଇଵାନଲଃ । ତିଲେ ତୈଲମ୍ ଇଵାସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ର ଵପୁଷି ସ୍ଥିତଃ
ଫୁଲରେ ଯେପରି ଗନ୍ଧ, କାଠରେ ଯେପରି ଅଗ୍ନି, ତିଳରେ ଯେପରି ତେଲ ରହିଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବ୍ୟାପିତ।
ହଂସି ପାସି ଦଦାସି ତ୍ଵମ୍ ଅଵସ୍ଫୂର୍ଜସି ଵଲ୍ଗସି । ଅନହଙ୍କୃତିରୂପୋ ଽପି ଚିତ୍ରେଯଂ ତଵ ମାଯିତା
ତୁମେ ହତ୍ୟା କର, ରକ୍ଷା କର, ଦାନ କର, ଗର୍ଜନ କର, ଉଛଳିଉଠ, ମନେ ଅହଂକାର ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା ତୁମର ଦେଖାଯାଏ।
ଜଯସୀଶ ଜ୍ଵଲଦ୍ଦୀପ୍ତିସ୍ ସର୍ଵମ୍ ଉନ୍ମୀଲଯଞ୍ ଜଗତ୍ । ଜଯସ୍ଯ୍ ଅପଗତାରମ୍ଭଂ ଜଗଦ୍ ଭୂଯୋ ନିମୀଲଯନ୍
ଜୟ ହେଉ, ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଜଣେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଆଲୋକରେ ଜଳୁଛ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଖୋଲିଦେଉଛ; ଏବଂ ଜୟ ହେଉ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିବାରଣ କର, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୁଣି ବନ୍ଦ କରିଦେଉଛ।
ପରମାଣୋସ୍ ତଵୈଵାନ୍ତର୍ ଇଦଂ ସଂସାରମଣ୍ଡଲମ୍ । ଵଟଶ୍ ଚ ଵଟଧାନାଯାଂ ବଭୂଵାସ୍ତି ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମର ଏକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସଂସାର ରହିଛି; ଯେପରି ବଟବୃକ୍ଷ ତାହାର ଗୁଟିକା ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା, ଅଛି ଏବଂ ଥିବ।
ହଯଦ୍ଵିପରଥାକାରୈର୍ ଯଦ୍ଵତ୍ ଖେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଽମ୍ବୁଦଃ । ତଦ୍ଵଦ୍ ଆଲକ୍ଷ୍ଯସେ ଦେଵ ପଦାର୍ଥଶତଵିଭ୍ରମୈଃ
ଆକାଶରେ ମେଘ ଘୋଡା, ହାତୀ କିମ୍ବା ରଥ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି, ପ୍ରଭୁ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜିନିଷର ଭ୍ରମରେ ତୁମକୁ ଲୋକେ ଦେଖନ୍ତି।
ଭଵାନାଂ ଭୂରିଭଙ୍ଗାନାମ୍ ଅଭାଵାଯ ଭଵାଧିପଃ । ଭଵ ଭାଵଵିମୁକ୍ତାତ୍ମା ଭାଵାଭାଵବହିଷ୍କୃତଃ
ତୁମେ ଏହି ଅନେକ ରୂପର ଭାବର ନାଶ ପାଇଁ ଭବର ସ୍ୱାମୀ; ଭାବ ଓ ଅଭାବରୁ ପାରେ ଥିବା, ସମସ୍ତ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅବସ୍ଥାନ କର।
ଜହି ମାନଂ ମଦଂ କୋପଂ କାଲୁଷ୍ଯଂ କ୍ରୂରତାଂ ତଥା । ନ ମହାନ୍ତୋ ନିମଜ୍ଜନ୍ତି ପ୍ରାକୃତେ ଗୁଣସଙ୍କଟେ
ମାନ, ଅହଂକାର, କ୍ରୋଧ, ଅଶୁଦ୍ଧି ଓ ନିର୍ଦୟତାକୁ ଛାଡିଦେ। ମହାନ ଲୋକେ ସାଧାରଣ ଗୁଣର ଦୁଷ୍କର ଆସ୍ତରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ପ୍ରାକ୍ତନୀର୍ ଦୀର୍ଘଦୌରାତ୍ମ୍ଯଦଶାସ୍ ସ୍ମୃତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ । କୋ ଽହଂ କିଂ ତଦ୍ ବଭୂଵେତି ହସ ମୁକ୍ତାଚ୍ଛଟାସିତମ୍
ପୁଣିପୁଣି ପୁରୁଣା ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ମନେ ପକା, ଏବଂ ନିଜକୁ ପଚାର—'ମୁଁ କିଏ ଥିଲି? ସେ କଣ ଥିଲା?'—ଏହିପରି ମୁକ୍ତ ହସରେ ହସ।
ତେ ପ୍ରଯାତାସ୍ ସମାରମ୍ଭା ଗତାସ୍ ତେ ଦଗ୍ଧଵାସରାଃ । ଯେଷୁ ଚିନ୍ତାନଲଜ୍ଵାଲାଜାଲଜୀର୍ଣୋ ଭଵାନ୍ ଅଭୂତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମ ଶେଷ ହୋଇଗଲା, ସେ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଜଳିଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଚିନ୍ତା ଓ ଚିନ୍ତାର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଉଥିଲା।
ଅଦ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଦେହନଗରେ ରାଜା ସ୍ଫାରମନୋରଥଃ । ନ ଦୁଃଖୈର୍ ଗୃହ୍ଯସେ ନାପି ସୁଖୈର୍ ଵ୍ଯୋମ କରୈର୍ ଇଵ
ଆଜି ତୁମେ ଦେହ ନଗରରେ ରାଜା, ବିଶାଳ ଇଛା ନେଇ। ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ତୁମକୁ ଛୁଇଁପାରୁନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଛୁଇଁପାରେନାହିଁ।
ଅଦ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଦୁରଶ୍ଵାଂସ୍ ତ୍ଵଂ ଜିତ୍ଵା ଜିତମନୋଗଜଃ । ଭୋଗାରୀନ୍ ଅଭିତୋ ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ସାମ୍ରାଜ୍ଯମ୍ ଅଧିତିଷ୍ଠସି
ଆଜି ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅବଶ ଘୋଡାମାନେକୁ ଜୟ କରିଛ, ମନର ହାତୀକୁ ବଶ କରିଛ, ଭୋଗର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚତୁର୍ଦିଗରୁ ଭଙ୍ଗି ଦେଇ, ସମ୍ରାଟ୍ ଭାବରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଛ।
ଅପାରାମ୍ବରପାନ୍ଥସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଜସ୍ରାସ୍ତମଯୋଦଯଃ । ଅଵଭାସକରୋ ନିତ୍ଯଂ ବହିର୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚ ଭାସ୍କରଃ
ସେଇ ଅସୀମ ଆକାଶର ଯାତ୍ରୀ ତୁମେ, ଯେଉଁଠି ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ; ସଦା ଚମକୁଛ, ତୁମେ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା।
ସର୍ଵଦୈଵାସି ସଂସୁପ୍ତଶ୍ ଶକ୍ତ୍ଯା ସଂଵେଦ୍ଯସେ ଵିଭୋ । ଭୋଗାଲୋକନଲୀଲାର୍ଥଂ କାମିନ୍ଯା କାମୁକୋ ଯଥା
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶୁଇଯିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ; ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଭୋଗ ଓ ଆଲୋକର ଖେଳ ପାଇଁ, ଯେପରି ଏକ କାମିନୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟକୁ ଜାଣିଥାଏ।
ଦୃକ୍କ୍ଷୁଦ୍ରାଭିର୍ ଉପାନୀତଂ ଦୂରାଦ୍ ରୂପମଧୁ ତ୍ଵଯା । ପୀଯତେ ସ୍ଵୀକୃତଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ନେତ୍ରଵାତାଯନସ୍ଥଯା
ଦୃଷ୍ଟିର ମଉମାନେ ଦୂରରୁ ଆଣିଥିବା ରୂପର ମଧୁ, ତୁମେ ନେତ୍ରର ଜାଳିରେ ବସି, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେହି ମଧୁକୁ ପିଉଛ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୋଟରୋଦ୍ଵାନ୍ତାଃ ପ୍ରାଣାପାନଚରାସ୍ ତ୍ଵଯା । ଗତାଗତୈର୍ ବ୍ରହ୍ମପୁରେ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରତିକ୍ଷଣମ୍
ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୀମା, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସ ଚଳାପଟା ହୁଏ, ସେଗୁଡିକୁ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମପୁରରେ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆସିଯାଇବା ଦେଖୁଛ।
ଦେହପୁଷ୍ପେ ତ୍ଵମ୍ ଆମୋଦୋ ଦେହେନ୍ଦୌ ତ୍ଵ୍ ଅମୃତାମୃତମ୍ । ରସସ୍ ତ୍ଵଂ ଦେହଵିଟପେ ଶୈତ୍ଯଂ ଦେହହିମେ ଭଵାନ୍
ଦେହର ଫୁଲରେ ତୁମେ ସୁଗନ୍ଧ, ଦେହର ଚନ୍ଦ୍ରରେ ତୁମେ ଅମୃତ ଓ ଅମୃତ ନୁହେଁ, ଦେହର ଗଛରେ ତୁମେ ରସ, ଦେହର ହିମରେ ତୁମେ ଶୀତଳତା।
ତ୍ଵଯ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ଚିନ୍ମଯସ୍ ସ୍ନେହଶ୍ ଶରୀରକ୍ଷୀରସର୍ପିଷି । ତ୍ଵମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅସ୍ଯ ଦେହସ୍ଯ ଦାରୁଣ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ
ତୁମେ ଦେହର ଦୁଧ ଓ ଘୀରେ ଚେତନାର ପ୍ରେମ ଅଛ, ଏହି ଦେହର ଭିତରେ ତୁମେ କାଠର ଭିତରେ ଅଗ୍ନି ପରି ବସିଛ।
ତ୍ଵମ୍ ଅପାମ୍ ଉତ୍ତମାସ୍ଵାଦଃ ପ୍ରାକାଶ୍ଯଂ ତେଜସାମ୍ ଅପି । ଅଵଗନ୍ତା ତ୍ଵମ୍ ଅର୍ଥାନାଂ ତ୍ଵଂ ଭାସାମ୍ ଅଵଭାସକଃ
ପାଣିରେ ଉତ୍ତମ ରସ ତୁମେ, ଆଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅଧିକ ଚମକ, ବସ୍ତୁମାନଙ୍କୁ ବୁଝିବା ତୁମେ, ଆଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରିବା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଵାଯୂନାଂ ତ୍ଵଂ ମନୋହସ୍ତିନୋ ମଦଃ । ପ୍ରଜ୍ଞାନଲଶିଖାଯାସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାକାଶ୍ଯଂ ତୈକ୍ଷ୍ଣ୍ଯମ୍ ଏଵ ଚ
ସମସ୍ତ ବାୟୁଙ୍କର କମ୍ପନ ତୁମେ, ମନର ହାତୀର ଉଲ୍ଲାସ ମଧ୍ୟ ତୁମେ; ବୁଦ୍ଧିର ଅଗ୍ନିର ଚମକ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣତା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵଦ୍ଵଶାଦ୍ ଦୀପଵନ୍ ମାଯା କ୍ଵାପି ସମ୍ପ୍ରଵିଲୀଯତେ । ଦୀପଵତ୍ ପୁନର୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ସମୁଦେତି କୁତୋ ଽପି ସା
ତୁମର ଶକ୍ତିରେ, ମାୟା କେଉଁଠି ଦୀପ ଭଳି ଲୟ ହୁଏ, ପୁଣି ଦୀପ ଭଳି ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରୁ କେଉଁଠି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ତ୍ଵଯି ସଂସାରଵର୍ତିନ୍ଯଃ ପଦାର୍ଥାଵଲଯସ୍ ତଥା । କଟକାଙ୍ଗଦକେଯୂରଯୁକ୍ତଯଃ କନକେ ଯଥା
ସଂସାର ଭଳି ଘୂରୁଥିବା ତୁମ ମଧ୍ୟରେ, ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଗୋଲା ଅଛି, ଯେପରି ଗହନା, ବାହୁବଳୟ, ପାଦବଳୟ ସବୁ ସୁନାରେ ଥାଏ।
ଭଵାନ୍ ଅଯମ୍ ଅଯଂ ଚାହଂ ତ୍ଵଂ ଶବ୍ଦୈର୍ ଏଵମାଦିଭିଃ । ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ଲୀଲଯା ସ୍ତୌଷି ଵକ୍ଷି ଚ
ଏହା ତୁମେ, ଏହା ମୁଁ, ଏପରି ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଖେଳରେ ନିଜ ମନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ, କହୁଛ।
ମନ୍ଦାନିଲଵିନୁନ୍ନୋ ଽବ୍ଦୋ ଗଜାଶ୍ଵନରଦୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଯଥା ସଂଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତଥା ତ୍ଵଂ ଭୂତଦୃଷ୍ଟିଭିଃ
ଯେପରି ହଳୁକା ପବନରେ ଏକ ମେଘ ଆକାଶରେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ମଣିଷଙ୍କ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଭୂତେନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଆକାରରେ ଦେଖାଯାଉଛ।
ଯଥା ହଯଗଜାକାରୈର୍ ଜ୍ଵାଲା ଲସତି ଵହ୍ନିଷୁ । ତଥୈଵାଵ୍ଯତିରିକ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯୈର୍ ଵସସି ସୃଷ୍ଟିଷୁ
ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀର ଆକୃତିରେ ଚମକେ, ସେଭଳି ତୁମେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଭାବେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ଆକୃତିରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକମୁକ୍ତାନାମ୍ ଅଚ୍ଛିନ୍ନସ୍ ତନ୍ତୁର୍ ଆତତଃ । କ୍ଷେତ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଭୂତସସ୍ଯାନାଂ ଚିଦ୍ରସାଯନସେକିନାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମୁକ୍ତାମାଳାକୁ ଗଠନ କରୁଥିବା ଅଖଣ୍ଡ ସୂତ୍ର, ତୁମେ ଭୂତତତ୍ତ୍ୱର ଫସଲ ପାଇଁ କ୍ଷେତ୍ର, ଏବଂ ଚେତନାର ଅମୃତ ଝରାଇ ଦେଉଥିବା ଜଣେ।