ନମୋ ଦ୍ରଷ୍ଟ୍ରେ ନମସ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରେ ନମୋ ଽନନ୍ତଵିକାସିନେ । ନମସ୍ ସର୍ଵସ୍ଵଭାଵାଯ ନମସ୍ ତେ ସର୍ଵଗାମିନେ
ଦୃଷ୍ଟାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନନ୍ତ ବିସ୍ତାର ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତର ସ୍ୱଭାବ ଯେଉଁଥିରେ ଅଛି ସେଇଁକୁ ନମସ୍କାର, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ପ୍ରତିଜନ୍ମ ଚିରଂ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଦୀର୍ଘଦୁଃଖଵତା ମଯା । ତ୍ଵଯା ମାଯୋପଦଗ୍ଧେନ ଦିଗ୍ଧେନ ମହତୈନସା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି, ମୁଁ ତୁମ ମାୟାରେ ପଡି, ବଡ଼ ଅପରାଧରେ ଦୂଷିତ ହୋଇ, ବହୁ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଛି।
ଆଲୋକିତା ଲୋକଦଶା ଦୃଷ୍ଟା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଦୃଷ୍ଟଯଃ । ନ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ଯେନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଆସାଦିତଂ ଭଵେତ୍
ମୁଁ ଜଗତର ଅବସ୍ଥା ଦେଖିଛି, ବିଭିନ୍ନ ଉଦାହରଣ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା କେବେ କିଛି ଏମିତି ଲାଭ ହୋଇନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କିଛି ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ସର୍ଵଂ ମୃତ୍କାଷ୍ଠପାଷାଣଵାରିମାତ୍ରମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ନେହାସ୍ତି ତ୍ଵଦୃତେ ଦେଵ ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ତୌ ନାଭିଵାଞ୍ଛ୍ଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାର ମାଟି, କାଠ, ପାଥର ଓ ପାଣି ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ଛଡ଼ି ଏଠାରେ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ ଯାହା ପାଇଁ ମନେ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ।
ଦେଵାଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ଲବ୍ଧୋ ଽସି ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସ୍ଯ୍ ଅଧିଗତୋ ଽସି ଚ । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସି ଗୃହୀତୋ ଽସି ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ନ ମୁଚ୍ଯସେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପାଇଛି, ଦେଖିଛି, ଉପଲବ୍ଧ କରିଛି, ଧରିଛି। ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଆପଣ କେବେ ମଧ୍ୟ ମୋରୁ ଦୂରେ ହେବେ ନାହିଁ।
ଯୋ ଽକ୍ଷ୍ଣୋଃ କନୀନିକାରଶ୍ମିଜାଲପ୍ରୋତଵପୁସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଦେଵୋ ଦର୍ଶନରୂପେଣ କଥଂ ସୋ ଽନ୍ତର୍ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଯିଏ ଆଖିର କଣିକାର କିରଣରେ ତନ୍ତୁ ଭଳି ରହିଛନ୍ତି, ଦେଖିବାର ମୂଳ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରଭୁ କିପରି ଆମ ଭିତରେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ?
ଯସ୍ ତ୍ଵକ୍ପୁଷ୍ପେ ସ୍ପୃଶନ୍ ସ୍ପର୍ଶଗନ୍ଧଂ ତୈଲଂ ତିଲେ ଯଥା । ସ୍ପର୍ଶମ୍ ଅନ୍ତଃ କରୋତ୍ଯ୍ ଏଷ ସ କଥଂ ନାନୁଭୂଯତେ
ଯେପରି ତିଳ ମାଝିରେ ତେଲ, ଫୁଲର ଚାମରେ ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଗନ୍ଧ ରହିଥାଏ, ସେଇପରି ଏହି ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ଆମ ଭିତରେ ସ୍ପର୍ଶ ଦେଇଥାନ୍ତି—ତେବେ କିପରି ସେଉଁଠି ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ?
ଯଶ୍ ଶବ୍ଦଶ୍ରଵଣାଦ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶବ୍ଦଶକ୍ତିଂ ପରାମୃଶନ୍ । ରୋମାଞ୍ଚଂ ଜନଯତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗେ ସ ଦୂରସ୍ଥଃ କଥଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ମଣିଷ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେହି ଶବ୍ଦର ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ମନରେ ଅନୁଭବ କରି, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେମିତି ତାହାଠାରୁ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯିବ?
ଜିହ୍ଵାପଲ୍ଲଵଲଗ୍ନାନି ସ୍ଵତୀତସ୍ଯାଙ୍ଗତୋ ଽପି ଚ । ସ୍ଵଦନ୍ତେ ଯସ୍ଯ ଵସ୍ତୂନି ସ୍ଵଦତେ ସ ନ କସ୍ଯ ଵା
ଜିହ୍ବାର ଟିପରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଲାଗିଥାଏ, ଯଦିଓ ସେହି ଜିନିଷ ଅନ୍ୟ ଦେହରୁ ଆସିଥାଏ, ଯିଏ ତାହା ଚାଖେ, ସେ କାହା ପାଇଁ ଚାଖୁନଥିବ?
ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧାନ୍ ଉପାଦାଯ ଘ୍ରାଣହସ୍ତେନ ଦେହକମ୍ । ଯ ଆଲେପଯତି ପ୍ରୀତ୍ଯା କସ୍ଯାସୌ ନ ମୁଖେ ସ୍ଥିତଃ
ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧକୁ ନାକର ହାତରେ ଧରି, ଯିଏ ଆନନ୍ଦରେ ଦେହରେ ଲଗାଏ, ସେ କେମିତି ମୁହଁରେ ନଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯିବ?
ଵେଦଵେଦାନ୍ତସିଦ୍ଧାନ୍ତତର୍କପୌରାଣଗୀତିଭିଃ । ଯୋ ଗୀତସ୍ ସ କଥଂ ହ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ଵିଜ୍ଞାତୋ ଯାତି ଵିସ୍ମୃତିମ୍
ଯିଏ ବେଦ, ବେଦାନ୍ତ, ତର୍କ, ପୁରାଣ ଓ ଗୀତିର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଗାଏ, ସେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିବା ପରେ କେମିତି ଭୁଲିଯିବ?
ସୈଵେହ ଦେଵ ଭୋଗାଲୀ ସୁଭଗାପୀଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ମେ । ଅନ୍ତର୍ ନ ସ୍ଵଦତେ ସ୍ଵଚ୍ଛେ ତ୍ଵଯି ଦୃଷ୍ଟେ ପରାପରେ
ହେ ଦେବତା, ଏହି ମଧୁର ସୁଖସମୂହ ଆଜି ମୋତେ ଭଲ ଲାଗୁଛି; କିନ୍ତୁ ମନର ଭିତରେ ଏହାର ମାଧୁର୍ୟ ଅନୁଭବ ହେଉନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ, ପରିଶୁଦ୍ଧ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଥିବା, ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଇଛ।
ତ୍ଵଯା ଵିମଲଦୀପେନ ଭାନୁଃ ପ୍ରକଟତାଂ ଗତଃ । ତ୍ଵଯା ଶୀତତୁଷାରେଣ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଶିଶିରତାଂ ଗତଃ
ତୁମର ନିର୍ମଳ ଆଲୋକରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମର ଶୀତଳତାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଶିତଳ ହୋଇଯାଇଛି।
ତ୍ଵଯୈତେ ଗୁରଵଶ୍ ଶୈଲାସ୍ ତ୍ଵଯୈତେ ଦ୍ଯୁଚରା ଧୃତାଃ । ତ୍ଵଯୈଵେଯଂ ଧରା ଧୀରା ତ୍ଵଯୈଵାମ୍ବରମ୍ ଅମ୍ବରମ୍
ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ଏହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ଏହି ଆକାଶବାସୀମାନେକୁ ଧାରଣ କରିଛ; ଏହି ଧରା ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଅଛି; ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ମତ୍ତାମ୍ ଅସି ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତ୍ଵତ୍ତାମ୍ ଅହଂ ଗତଃ । ଅହଂ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ଦେଵ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ନାଵଯୋଃ
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେଇଛ; ଭାଗ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଇଛି। ମୁଁ ତୁମେ, ତୁମେ ମୁଁ, ହେ ଦେବତା; ଭାଗ୍ୟବଶେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ।
ଅହଂ ତ୍ଵମ୍ ଇତି ଶବ୍ଦାଭ୍ଯାଂ ପର୍ଯାଯାଭ୍ଯାଂ ମହାତ୍ମନଃ । ତଵ ଵା ମମ ଵା ସାଧୋ ସମ୍ପୃକ୍ତାଭ୍ଯାଂ ନମୋ ନମଃ
ହେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, 'ମୁଁ' ଓ 'ତୁମେ' ଏହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ଯେଉଁଠି ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ତୁମର କିମ୍ବା ମୋର ଭେଦ ନାହିଁ । ଏ ଦୁଇଁଟି ମିଶିଯିବା ସ୍ଥାନକୁ ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେଁ ।
ନମୋ ମହ୍ଯମ୍ ଅନନ୍ତାଯ ନିରହଙ୍କାରରୂପିଣେ । ନମୋ ମହ୍ଯମ୍ ଅରୂପାଯ ନମଶ୍ ଶମନସଦ୍ମନେ
ମୁଁ ନିଜକୁ ଅନନ୍ତ ଓ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରେଁ । ମୁଁ ନିଜକୁ ଅରୂପ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରେଁ । ଶାନ୍ତିର ନିବାସକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ ।
ମଯ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ସମେ ସ୍ଵଚ୍ଛେ ସାକ୍ଷିଭୂତେ ନିରାକୃତୌ । ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନେ ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵେହ ତିଷ୍ଠତି
ମୋ ଆତ୍ମାରେ, ଯେଉଁଠି ସମତା, ପବିତ୍ରତା, ସାକ୍ଷୀ ଭାବ ଓ ନିରାକାର ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଦିଗ, ସମୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ସୀମା ନାହିଁ, ସେଠି ମୋର ନିଜ ଆତ୍ମା ମାତ୍ର ଅଛି ।
ମନଃ ପ୍ରକ୍ଷୋଭମ୍ ଆଯାତି ସ୍ଫୁରନ୍ତୀନ୍ଦ୍ରିଯସଂଵିଦଃ । ଶକ୍ତିର୍ ଉଲ୍ଲସତି ସ୍ଫାରା ପ୍ରାଣାପାନପ୍ରଵାହିନୀ
ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଚମକିଉଠେ, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନର ଶକ୍ତି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ ।
ଵହନ୍ତି ଦେହଯନ୍ତ୍ରାଣି କୃଷ୍ଟାନ୍ଯ୍ ଆଶାଵରତ୍ରଯା । ଚର୍ମମାଂସାସ୍ଥିଦିଗ୍ଧାନି ମନସ୍ସାରଥିମନ୍ତି ଚ
ଇଚ୍ଛାର ତିଣିଟି ଦାଡ଼ିରେ ଟାଣି ଏହି ଦେହ ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ମନ ରଥି ହୋଇ ଚାଳାଏ, ଯେଉଁ ଦେହ ଚର୍ମ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ରେ ଲପେଟାଯାଇଛି।
ଅଯଂ ସଂଵିଦ୍ଵପୁର୍ ଅହଂ ନ କ୍ଵଚିନ୍ ନ କୃତାସ୍ପଦଃ । ଦେହଃ ପତତୁ ଵୋଦେତୁ ସ୍ଵଯାଭିମତଯେଚ୍ଛଯା
ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦେହ, ଯାହାକୁ 'ମୁଁ' କୁହାଯାଏ, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ; ଦେହ ଚାହେଁ ତେଣୁ ପଡ଼ିଯାଉ, କିମ୍ବା ଚାଲିଯାଉ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ।
ଚିରାଦ୍ ଅହମ୍ ଅହଂ ଜାତସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମଲାଭଶ୍ ଚିରାଦ୍ ଅଯମ୍ । ଚିରାଦ୍ ଉପଶମଂ ଯାମି କଲ୍ପସ୍ଯାନ୍ତେ ଜଗଦ୍ ଯଥା
ବହୁଦିନ ପରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ଜାଣିଛି; ବହୁଦିନ ପରେ ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପାଇଛି; ବହୁଦିନ ପରେ ମୁଁ ଶାନ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯେପରି ଏହି ସଂସାର କଳିଯୁଗ ଶେଷରେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଚିରାତ୍ ସଂସାରଗାମିତ୍ଵାଦ୍ ଦୀର୍ଘସଂସାରଵର୍ତ୍ମନି । ଵିଶ୍ରାନ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଚିରଶ୍ରାନ୍ତଃ କଲ୍ପସ୍ଯାନ୍ତ ଇଵାନିଲଃ
ବହୁଦିନ ଧରି ସଂସାରର ଦୀର୍ଘ ପଥରେ ଭ୍ରମଣ କରି, ମୁଁ ଏବେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଛି; ଦୀର୍ଘ କ୍ଳାନ୍ତି ପରେ, କଳିଯୁଗ ଶେଷରେ ବାତାସ ଯେପରି ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ସର୍ଵାତୀତାଯ ସର୍ଵାଯ ତୁଭ୍ଯଂ ମହ୍ଯଂ ନମୋ ନମଃ । ତେଭ୍ଯୋ ଽପି ଚ ନମୋ ଽସ୍ତ୍ଵ୍ ଏଵ ଯେ ତ୍ଵାଂ ମାଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ଵା
ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ହେଉଥିବା, ତୁମକୁ ଓ ମୋତେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଯେମାନେ ତୁମ ବା ମୋ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେଠାରେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।
ଅଖିଲାନନ୍ତସମ୍ଭୋଗା ନ ସ୍ପୃଷ୍ଟା ଦୋଷଦୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଜଯତ୍ଯ୍ ଅକୃତସମ୍ଭାରା ସାକ୍ଷିତା ପରମାତ୍ମନଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଅନନ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେନାହିଁ, ଦୋଷ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, କୌଣସି ପ୍ରସ୍ତୁତି ନ କରିଥିବା, ସେଇ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସାକ୍ଷୀ ଜୟପ୍ରାପ୍ତ।
ଆତ୍ମନ୍ ପୁଷ୍ପ ଇଵାମୋଦଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରପିଣ୍ଡ ଇଵାନଲଃ । ତିଲେ ତୈଲମ୍ ଇଵାସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ର ଵପୁଷି ସ୍ଥିତଃ
ଫୁଲରେ ଯେପରି ଗନ୍ଧ, କାଠରେ ଯେପରି ଅଗ୍ନି, ତିଳରେ ଯେପରି ତେଲ ରହିଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବ୍ୟାପିତ।
ହଂସି ପାସି ଦଦାସି ତ୍ଵମ୍ ଅଵସ୍ଫୂର୍ଜସି ଵଲ୍ଗସି । ଅନହଙ୍କୃତିରୂପୋ ଽପି ଚିତ୍ରେଯଂ ତଵ ମାଯିତା
ତୁମେ ହତ୍ୟା କର, ରକ୍ଷା କର, ଦାନ କର, ଗର୍ଜନ କର, ଉଛଳିଉଠ, ମନେ ଅହଂକାର ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା ତୁମର ଦେଖାଯାଏ।
ଜଯସୀଶ ଜ୍ଵଲଦ୍ଦୀପ୍ତିସ୍ ସର୍ଵମ୍ ଉନ୍ମୀଲଯଞ୍ ଜଗତ୍ । ଜଯସ୍ଯ୍ ଅପଗତାରମ୍ଭଂ ଜଗଦ୍ ଭୂଯୋ ନିମୀଲଯନ୍
ଜୟ ହେଉ, ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଜଣେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଆଲୋକରେ ଜଳୁଛ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଖୋଲିଦେଉଛ; ଏବଂ ଜୟ ହେଉ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିବାରଣ କର, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୁଣି ବନ୍ଦ କରିଦେଉଛ।
ପରମାଣୋସ୍ ତଵୈଵାନ୍ତର୍ ଇଦଂ ସଂସାରମଣ୍ଡଲମ୍ । ଵଟଶ୍ ଚ ଵଟଧାନାଯାଂ ବଭୂଵାସ୍ତି ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମର ଏକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସଂସାର ରହିଛି; ଯେପରି ବଟବୃକ୍ଷ ତାହାର ଗୁଟିକା ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା, ଅଛି ଏବଂ ଥିବ।
ହଯଦ୍ଵିପରଥାକାରୈର୍ ଯଦ୍ଵତ୍ ଖେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଽମ୍ବୁଦଃ । ତଦ୍ଵଦ୍ ଆଲକ୍ଷ୍ଯସେ ଦେଵ ପଦାର୍ଥଶତଵିଭ୍ରମୈଃ
ଆକାଶରେ ମେଘ ଘୋଡା, ହାତୀ କିମ୍ବା ରଥ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି, ପ୍ରଭୁ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜିନିଷର ଭ୍ରମରେ ତୁମକୁ ଲୋକେ ଦେଖନ୍ତି।