ଦୁରୁତ୍ତରାସ୍ ସମଵିଷମା ମହାପଦସ୍ ସୁଦୁସ୍ସହାଃ ପ୍ରଭଵନଦୀର୍ଘଦୋଷଦାଃ । ଗତାଃ କ୍ଷଯଂ ସମଧିଗତୋ ମହେଶ୍ଵରଶ୍ ଚିଦଵ୍ଯଯୋ ଵ୍ଯପଗତଚିତ୍ତମ୍ ଅନ୍ତରେ
ଯେଉଁ ବଡ଼ ବାଧାଗୁଡ଼ିକି ଅତି ଦୁର୍ଗମ ଏବଂ ସହିବାକୁ କଷ୍ଟକର, ଯେଉଁଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୋଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି; ମହାପ୍ରଭୁ ଅବିନାଶୀ ଚେତନାକୁ ମୁଁ ମନର ଶାନ୍ତି ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରିଛି।
ଆତ୍ମନ୍ ସର୍ଵପଦାତୀତ ଚିରାତ୍ ସଂସ୍ମୃତିମ୍ ଆଗତଃ । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଲବ୍ଧୋ ଽସି ଭଗଵନ୍ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ଚିଦାତ୍ମନେ
ଓ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ତୁମେ ଫେରି ମନେ ପଡିଛ। ଭାଗ୍ୟବଶତ, ଆଜି ତୁମେ ମିଳିଛ। ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଚେତନାର ଆତ୍ମା, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଅଭିଵନ୍ଦ୍ଯାଵଲୋକ୍ଯାଯମ୍ ଅଲମ୍ ଆଲିଙ୍ଗ୍ଯସେ ମଯା । କୋ ଽନ୍ଯସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଭଗଵନ୍ ବନ୍ଧୁସ୍ ତ୍ଵଦୃତେ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ପ୍ରଣାମ କରି ତୁମକୁ ଦେଖିଲି, ଏହି ଯଥେଷ୍ଟ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଲିଂଗନ କରୁଛି। ହେ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମ ବିନା ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ଆଉ କିଏ ମୋର ନିକଟତମ?
ହଂସି ପାସି ଦଦାସି ତ୍ଵଂ ସ୍ତୌଷି ଯାସି ଵିଵଲ୍ଗସି । ଅଯଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସି ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସି କିଂ କରୋଷି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛସି
ତୁମେ ମାରୁଛ, ରକ୍ଷା କରୁଛ, ଦେଉଛ, ଗାଉଛ, ଯାଉଛ, ଆନନ୍ଦ କରୁଛ। ଏବେ ତୁମେ ଆସିଛ, ଦେଖାଯାଉଛ। କଣ କରୁଛ, କେଉଁଠି ଯାଉଛ?
ସ୍ଵସତ୍ତାପୂରିତାଶେଷଵିଶ୍ଵ ଵିଶ୍ଵଜନୀନ ହେ । ସର୍ଵତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଧୁନା କ୍ଵ ପଲାଯସେ
ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭରିଯାଇଛି। ତୁମେ ସଦା ସବୁଠି ଦେଖାଯାଉଛ। ଏବେ କେଉଁଠି ଚାଲିଯାଉଛ?
ଆଵଯୋର୍ ଅନ୍ତରଂ ଭୂରିଜନ୍ମଵ୍ଯଵହିତାନ୍ତରମ୍ । ଅଦୂରମ୍ ଅଦ୍ଯ ସମ୍ପନ୍ନଂ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସି ବାନ୍ଧଵ
ଅନେକ ଜନ୍ମର ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ଯେଉଁ ଦୂରତା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା, ସେ ଆଜି ଶେଷ ହୋଇଗଲା; ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆଜି ତୁମକୁ ଦେଖିପାଇଲି, ବନ୍ଧୁ.
ନମସ୍ ତେ କୃତକୃତ୍ଯାଯ କର୍ତ୍ରେ ହର୍ତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ । ନମସ୍ ସଂସାରନୃତ୍ଯାଯ ନିତ୍ଯାଯ ଵିମଲାତ୍ମନେ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିବା, ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଓ ନାଶ କରିବାକୁ ଶକ୍ତି ଥିବା, ସଂସାର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା, ଚିରନ୍ତନ ଓ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ.
ନମଶ୍ ଚକ୍ରାବ୍ଜହସ୍ତାଯ ନମଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧଧାରିଣେ । ନମୋ ଵିବୁଧନାଥାଯ ନମସ୍ ତେ ପଦ୍ମଜନ୍ମନେ
ଚକ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ହାତରେ ଧରିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ.
ଵାଚ୍ଯଵାଚକଦୃଷ୍ଟ୍ଯୈଵ ଭେଦୋ ଯୋ ଽଯମ୍ ଇହାଵଯୋଃ । ଅସତ୍ଯା କଲ୍ପନୈଵୈଷା ଵୀଚିଵୀଚ୍ଯମ୍ଭସୋର୍ ଇଵ
ବକ୍ତା ଓ ବଚ୍ୟ ଭାବେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଏକ ଅସତ୍ୟ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର; ଯେପରି ବେଳିର ତରଙ୍ଗ ଓ ପାଣି ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ.
ତ୍ଵମ୍ ଏଵାନନ୍ତଯାନନ୍ତଵସ୍ତୁଵୈଚିତ୍ର୍ଯରୂପଯା । ଭାଵାଭାଵଵିଲାସିନ୍ଯା ନିତ୍ଯଯେହ ଵିଜୃମ୍ଭସେ
ତୁମେ ଏଠାରେ ସଦା ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅନନ୍ତ ସତ୍ୟର ନାନା ରୂପରେ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଦୁହିଁରେ ଖେଳ କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର ପ୍ରକାଶ ହେଉଛ।
ନମୋ ଦ୍ରଷ୍ଟ୍ରେ ନମସ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରେ ନମୋ ଽନନ୍ତଵିକାସିନେ । ନମସ୍ ସର୍ଵସ୍ଵଭାଵାଯ ନମସ୍ ତେ ସର୍ଵଗାମିନେ
ଦୃଷ୍ଟାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନନ୍ତ ବିସ୍ତାର ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତର ସ୍ୱଭାବ ଯେଉଁଥିରେ ଅଛି ସେଇଁକୁ ନମସ୍କାର, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ପ୍ରତିଜନ୍ମ ଚିରଂ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଦୀର୍ଘଦୁଃଖଵତା ମଯା । ତ୍ଵଯା ମାଯୋପଦଗ୍ଧେନ ଦିଗ୍ଧେନ ମହତୈନସା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି, ମୁଁ ତୁମ ମାୟାରେ ପଡି, ବଡ଼ ଅପରାଧରେ ଦୂଷିତ ହୋଇ, ବହୁ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଛି।
ଆଲୋକିତା ଲୋକଦଶା ଦୃଷ୍ଟା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଦୃଷ୍ଟଯଃ । ନ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ଯେନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଆସାଦିତଂ ଭଵେତ୍
ମୁଁ ଜଗତର ଅବସ୍ଥା ଦେଖିଛି, ବିଭିନ୍ନ ଉଦାହରଣ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା କେବେ କିଛି ଏମିତି ଲାଭ ହୋଇନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କିଛି ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ସର୍ଵଂ ମୃତ୍କାଷ୍ଠପାଷାଣଵାରିମାତ୍ରମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ନେହାସ୍ତି ତ୍ଵଦୃତେ ଦେଵ ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ତୌ ନାଭିଵାଞ୍ଛ୍ଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାର ମାଟି, କାଠ, ପାଥର ଓ ପାଣି ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ଛଡ଼ି ଏଠାରେ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ ଯାହା ପାଇଁ ମନେ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ।
ଦେଵାଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ଲବ୍ଧୋ ଽସି ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସ୍ଯ୍ ଅଧିଗତୋ ଽସି ଚ । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସି ଗୃହୀତୋ ଽସି ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ନ ମୁଚ୍ଯସେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପାଇଛି, ଦେଖିଛି, ଉପଲବ୍ଧ କରିଛି, ଧରିଛି। ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଆପଣ କେବେ ମଧ୍ୟ ମୋରୁ ଦୂରେ ହେବେ ନାହିଁ।
ଯୋ ଽକ୍ଷ୍ଣୋଃ କନୀନିକାରଶ୍ମିଜାଲପ୍ରୋତଵପୁସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଦେଵୋ ଦର୍ଶନରୂପେଣ କଥଂ ସୋ ଽନ୍ତର୍ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଯିଏ ଆଖିର କଣିକାର କିରଣରେ ତନ୍ତୁ ଭଳି ରହିଛନ୍ତି, ଦେଖିବାର ମୂଳ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରଭୁ କିପରି ଆମ ଭିତରେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ?
ଯସ୍ ତ୍ଵକ୍ପୁଷ୍ପେ ସ୍ପୃଶନ୍ ସ୍ପର୍ଶଗନ୍ଧଂ ତୈଲଂ ତିଲେ ଯଥା । ସ୍ପର୍ଶମ୍ ଅନ୍ତଃ କରୋତ୍ଯ୍ ଏଷ ସ କଥଂ ନାନୁଭୂଯତେ
ଯେପରି ତିଳ ମାଝିରେ ତେଲ, ଫୁଲର ଚାମରେ ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଗନ୍ଧ ରହିଥାଏ, ସେଇପରି ଏହି ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ଆମ ଭିତରେ ସ୍ପର୍ଶ ଦେଇଥାନ୍ତି—ତେବେ କିପରି ସେଉଁଠି ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ?
ଯଶ୍ ଶବ୍ଦଶ୍ରଵଣାଦ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶବ୍ଦଶକ୍ତିଂ ପରାମୃଶନ୍ । ରୋମାଞ୍ଚଂ ଜନଯତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗେ ସ ଦୂରସ୍ଥଃ କଥଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ମଣିଷ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେହି ଶବ୍ଦର ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ମନରେ ଅନୁଭବ କରି, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେମିତି ତାହାଠାରୁ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯିବ?
ଜିହ୍ଵାପଲ୍ଲଵଲଗ୍ନାନି ସ୍ଵତୀତସ୍ଯାଙ୍ଗତୋ ଽପି ଚ । ସ୍ଵଦନ୍ତେ ଯସ୍ଯ ଵସ୍ତୂନି ସ୍ଵଦତେ ସ ନ କସ୍ଯ ଵା
ଜିହ୍ବାର ଟିପରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଲାଗିଥାଏ, ଯଦିଓ ସେହି ଜିନିଷ ଅନ୍ୟ ଦେହରୁ ଆସିଥାଏ, ଯିଏ ତାହା ଚାଖେ, ସେ କାହା ପାଇଁ ଚାଖୁନଥିବ?
ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧାନ୍ ଉପାଦାଯ ଘ୍ରାଣହସ୍ତେନ ଦେହକମ୍ । ଯ ଆଲେପଯତି ପ୍ରୀତ୍ଯା କସ୍ଯାସୌ ନ ମୁଖେ ସ୍ଥିତଃ
ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧକୁ ନାକର ହାତରେ ଧରି, ଯିଏ ଆନନ୍ଦରେ ଦେହରେ ଲଗାଏ, ସେ କେମିତି ମୁହଁରେ ନଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯିବ?
ଵେଦଵେଦାନ୍ତସିଦ୍ଧାନ୍ତତର୍କପୌରାଣଗୀତିଭିଃ । ଯୋ ଗୀତସ୍ ସ କଥଂ ହ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ଵିଜ୍ଞାତୋ ଯାତି ଵିସ୍ମୃତିମ୍
ଯିଏ ବେଦ, ବେଦାନ୍ତ, ତର୍କ, ପୁରାଣ ଓ ଗୀତିର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଗାଏ, ସେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିବା ପରେ କେମିତି ଭୁଲିଯିବ?
ସୈଵେହ ଦେଵ ଭୋଗାଲୀ ସୁଭଗାପୀଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ମେ । ଅନ୍ତର୍ ନ ସ୍ଵଦତେ ସ୍ଵଚ୍ଛେ ତ୍ଵଯି ଦୃଷ୍ଟେ ପରାପରେ
ହେ ଦେବତା, ଏହି ମଧୁର ସୁଖସମୂହ ଆଜି ମୋତେ ଭଲ ଲାଗୁଛି; କିନ୍ତୁ ମନର ଭିତରେ ଏହାର ମାଧୁର୍ୟ ଅନୁଭବ ହେଉନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ, ପରିଶୁଦ୍ଧ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଥିବା, ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଇଛ।
ତ୍ଵଯା ଵିମଲଦୀପେନ ଭାନୁଃ ପ୍ରକଟତାଂ ଗତଃ । ତ୍ଵଯା ଶୀତତୁଷାରେଣ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଶିଶିରତାଂ ଗତଃ
ତୁମର ନିର୍ମଳ ଆଲୋକରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମର ଶୀତଳତାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଶିତଳ ହୋଇଯାଇଛି।
ତ୍ଵଯୈତେ ଗୁରଵଶ୍ ଶୈଲାସ୍ ତ୍ଵଯୈତେ ଦ୍ଯୁଚରା ଧୃତାଃ । ତ୍ଵଯୈଵେଯଂ ଧରା ଧୀରା ତ୍ଵଯୈଵାମ୍ବରମ୍ ଅମ୍ବରମ୍
ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ଏହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ଏହି ଆକାଶବାସୀମାନେକୁ ଧାରଣ କରିଛ; ଏହି ଧରା ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଅଛି; ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ମତ୍ତାମ୍ ଅସି ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତ୍ଵତ୍ତାମ୍ ଅହଂ ଗତଃ । ଅହଂ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ଦେଵ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ନାଵଯୋଃ
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେଇଛ; ଭାଗ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଇଛି। ମୁଁ ତୁମେ, ତୁମେ ମୁଁ, ହେ ଦେବତା; ଭାଗ୍ୟବଶେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ।
ଅହଂ ତ୍ଵମ୍ ଇତି ଶବ୍ଦାଭ୍ଯାଂ ପର୍ଯାଯାଭ୍ଯାଂ ମହାତ୍ମନଃ । ତଵ ଵା ମମ ଵା ସାଧୋ ସମ୍ପୃକ୍ତାଭ୍ଯାଂ ନମୋ ନମଃ
ହେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, 'ମୁଁ' ଓ 'ତୁମେ' ଏହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ଯେଉଁଠି ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ତୁମର କିମ୍ବା ମୋର ଭେଦ ନାହିଁ । ଏ ଦୁଇଁଟି ମିଶିଯିବା ସ୍ଥାନକୁ ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେଁ ।
ନମୋ ମହ୍ଯମ୍ ଅନନ୍ତାଯ ନିରହଙ୍କାରରୂପିଣେ । ନମୋ ମହ୍ଯମ୍ ଅରୂପାଯ ନମଶ୍ ଶମନସଦ୍ମନେ
ମୁଁ ନିଜକୁ ଅନନ୍ତ ଓ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରେଁ । ମୁଁ ନିଜକୁ ଅରୂପ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରେଁ । ଶାନ୍ତିର ନିବାସକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ ।
ମଯ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ସମେ ସ୍ଵଚ୍ଛେ ସାକ୍ଷିଭୂତେ ନିରାକୃତୌ । ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନେ ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵେହ ତିଷ୍ଠତି
ମୋ ଆତ୍ମାରେ, ଯେଉଁଠି ସମତା, ପବିତ୍ରତା, ସାକ୍ଷୀ ଭାବ ଓ ନିରାକାର ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଦିଗ, ସମୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ସୀମା ନାହିଁ, ସେଠି ମୋର ନିଜ ଆତ୍ମା ମାତ୍ର ଅଛି ।
ମନଃ ପ୍ରକ୍ଷୋଭମ୍ ଆଯାତି ସ୍ଫୁରନ୍ତୀନ୍ଦ୍ରିଯସଂଵିଦଃ । ଶକ୍ତିର୍ ଉଲ୍ଲସତି ସ୍ଫାରା ପ୍ରାଣାପାନପ୍ରଵାହିନୀ
ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଚମକିଉଠେ, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନର ଶକ୍ତି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ ।
ଵହନ୍ତି ଦେହଯନ୍ତ୍ରାଣି କୃଷ୍ଟାନ୍ଯ୍ ଆଶାଵରତ୍ରଯା । ଚର୍ମମାଂସାସ୍ଥିଦିଗ୍ଧାନି ମନସ୍ସାରଥିମନ୍ତି ଚ
ଇଚ୍ଛାର ତିଣିଟି ଦାଡ଼ିରେ ଟାଣି ଏହି ଦେହ ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ମନ ରଥି ହୋଇ ଚାଳାଏ, ଯେଉଁ ଦେହ ଚର୍ମ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ରେ ଲପେଟାଯାଇଛି।