ନିର୍ଭାଵଂ ନିରହଙ୍କାରମ୍ ଅମନସ୍କମ୍ ଅନୀହିତମ୍ । କେଵଲସ୍ପନ୍ଦଶୁଦ୍ଧାତ୍ମ ଯନ୍ତ୍ରଂ ତିଷ୍ଠତି ମେ ଵପୁଃ
ମୋର ଦେହ ଏବେ ଏକ ଯନ୍ତ୍ର ପରି ଅଛି—ଏଠାରେ କୌଣସି ଭାବ ନାହିଁ, ଅହଂକାର ନାହିଁ, ମନ ନାହିଁ, ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ; କେବଳ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଚାଲିଛି।
ହେଲାନୁକଲ୍ପିତାନନ୍ତଵିଶ୍ଵୈକଵ୍ଯଵସାଯିନୀ । ପରମୋପଶମୋପେତା ଜାତେଯଂ ମମ ନିର୍ଵୃତିଃ
ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି, ମୋର ମୁକ୍ତି, ସ୍୵ତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି—ଅନନ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର ନିଶ୍ଚୟରେ ଲିନ୍ନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ପ୍ରଶାନ୍ତମୋହଵେତାଲୋ ଗତାହଙ୍କାରରାକ୍ଷସଃ । କଦାଶାରୂପିକାମୁକ୍ତୋ ଜାତୋ ଽସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରଃ
ମୋହର ଭୂତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଅହଂକାରର ରାକ୍ଷସ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି; ଆଶାର ଆକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ଏବେ ଜ୍ୱର ଶୂନ୍ୟ ନୂତନ ଜୀବନ ପାଇଛି।
ତୃଷ୍ଣାରଜ୍ଜୁଗଣଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ମଚ୍ଛରୀରକପଞ୍ଜରାତ୍ । ନ ଜାନେ କ୍ଵ ଗତୋଡ୍ଡୀଯ ଦୁରହଙ୍କୃତିପକ୍ଷିଣୀ
ମୁଁ ଆସାର ରସି ଛିନ୍ଦିଦେଲି, ଏହି ଶରୀରର ପିଞ୍ଜରାରୁ ମୋ ଦୁର୍ଲଭ ଅହଂକାର ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ିଯାଇଛି; ଏହା କେଉଁଠି ଗଲା, ମୁଁ ଜାଣିନି।
ଉଦ୍ଧୂଲିତେ ଘନାଜ୍ଞାନକୁଲାଯେ କାଯପାଦପାତ୍ । ନ ଜାନେ ଗତ ଉଡ୍ଡୀଯ କ୍ଵାହମ୍ଭାଵଵିହଙ୍ଗମଃ
ଶରୀର ଗଛରୁ ଘନ ଅଜ୍ଞାନର ଗୋସାଉଁ ଉଡ଼ିଯିବା ପରେ, 'ମୁଁ' ଭାବର ପକ୍ଷୀ କେଉଁଠି ଉଡ଼ିଗଲା, ମୁଁ ଜାଣିନି।
ଦୁରାଶାଦୀର୍ଘଦୌରାତ୍ମ୍ଯା ଧୂସରା ଭୋଗଭସ୍ମନା । ଭଯଭୋଗିହତା ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵଯସ୍ଯା ଵାସନା ମୃତା
ଭଲ ଭାଗ୍ୟରେ, ମୋ ସହଚର ଭାବନା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି; ଅନେକ ଦିନର ଅପେକ୍ଷା ଦୁଃଖରେ ମଲିନ, ଭୋଗର ଛାରରେ ନଶ୍ଟ, ଭୟରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅହଂ କାଲଂ କୋ ଽଭୂଵଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଈଦୃଶମ୍ । ଯେନାହମ୍ ଏଵ ମିଥ୍ଯୈଵ ଦୃଢାହଙ୍କାରତାଂ ଗତଃ
ଏତେ ଦିନ ମୁଁ କିଏ ଥିଲି? ଏହି ମନ କଣ ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ କେବଳ ଭ୍ରମରେ ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଅହଂକାରକୁ ପାଇଲି?
ଅଦ୍ଯାହମ୍ ଅସ୍ମି ଜାତୋ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ ଅଦ୍ଯ ମହାମତିଃ । ଅହଙ୍କାରମହାଭ୍ରେଣ ଯଃ କୃଷ୍ଣେନାଲମ୍ ଉଜ୍ଝିତଃ
ଆଜି ମୁଁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଲି; ଆଜି ମୋରେ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧି ଆସିଛି, କାରଣ ମୁଁ ଏହି ଗାଢ଼ ଅହଂକାରର କଳା ମେଘରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଦୃଷ୍ଟୋ ଽଯମ୍ ଆତ୍ମା ଭଗଵାନ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚାଧିଗତୋ ମଯା । ଆଲବ୍ଧଶ୍ ଚାନୁଭୂତୋ ଽଙ୍ଗେ ସାନୁଭୂତିର୍ ନିଯୋଜିତଃ
ଏହି ଆତ୍ମା, ଯିଏ ପବିତ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ମନେ ଅନୁଭବ କରିଛି; ଏହାକୁ ମୁଁ ମୋ ଦେହରେ ପାଇଛି, ଅନୁଭବ କରିଛି ଏବଂ ସଚେତନ ଭାବେ ବସାଇଛି।
ଗତାସ୍ପଦଂ ଗତମନନଂ ଗତୈଷଣଂ ତିରସ୍କୃତଂ ନିପୁଣମ୍ ଅହଙ୍କୃତିଭ୍ରମେ । ନିରୀହିତଂ ଵ୍ଯପଗତରାଗରଞ୍ଜନଂ ଵିକୌତୁକଂ ପ୍ରଶମମ୍ ଇଦଂ ଗତଂ ମନଃ
ମୋର ମନ ଏବେ ସ୍ଥିର ଶାନ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିଛି; ଏହାର କୌଣସି ଆଧାର ନାହିଁ, ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, ଆଶା ନାହିଁ, ଚତୁର ଭାବେ ଅହଂକାରର ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ, ଚେଷ୍ଟା ନାହିଁ, ରାଗର ଦାଗ ହଟିଯାଇଛି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ।
ଦୁରୁତ୍ତରାସ୍ ସମଵିଷମା ମହାପଦସ୍ ସୁଦୁସ୍ସହାଃ ପ୍ରଭଵନଦୀର୍ଘଦୋଷଦାଃ । ଗତାଃ କ୍ଷଯଂ ସମଧିଗତୋ ମହେଶ୍ଵରଶ୍ ଚିଦଵ୍ଯଯୋ ଵ୍ଯପଗତଚିତ୍ତମ୍ ଅନ୍ତରେ
ଯେଉଁ ବଡ଼ ବାଧାଗୁଡ଼ିକି ଅତି ଦୁର୍ଗମ ଏବଂ ସହିବାକୁ କଷ୍ଟକର, ଯେଉଁଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୋଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି; ମହାପ୍ରଭୁ ଅବିନାଶୀ ଚେତନାକୁ ମୁଁ ମନର ଶାନ୍ତି ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରିଛି।
ଆତ୍ମନ୍ ସର୍ଵପଦାତୀତ ଚିରାତ୍ ସଂସ୍ମୃତିମ୍ ଆଗତଃ । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଲବ୍ଧୋ ଽସି ଭଗଵନ୍ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ଚିଦାତ୍ମନେ
ଓ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ତୁମେ ଫେରି ମନେ ପଡିଛ। ଭାଗ୍ୟବଶତ, ଆଜି ତୁମେ ମିଳିଛ। ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଚେତନାର ଆତ୍ମା, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଅଭିଵନ୍ଦ୍ଯାଵଲୋକ୍ଯାଯମ୍ ଅଲମ୍ ଆଲିଙ୍ଗ୍ଯସେ ମଯା । କୋ ଽନ୍ଯସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଭଗଵନ୍ ବନ୍ଧୁସ୍ ତ୍ଵଦୃତେ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ପ୍ରଣାମ କରି ତୁମକୁ ଦେଖିଲି, ଏହି ଯଥେଷ୍ଟ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଲିଂଗନ କରୁଛି। ହେ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମ ବିନା ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ଆଉ କିଏ ମୋର ନିକଟତମ?
ହଂସି ପାସି ଦଦାସି ତ୍ଵଂ ସ୍ତୌଷି ଯାସି ଵିଵଲ୍ଗସି । ଅଯଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସି ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସି କିଂ କରୋଷି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛସି
ତୁମେ ମାରୁଛ, ରକ୍ଷା କରୁଛ, ଦେଉଛ, ଗାଉଛ, ଯାଉଛ, ଆନନ୍ଦ କରୁଛ। ଏବେ ତୁମେ ଆସିଛ, ଦେଖାଯାଉଛ। କଣ କରୁଛ, କେଉଁଠି ଯାଉଛ?
ସ୍ଵସତ୍ତାପୂରିତାଶେଷଵିଶ୍ଵ ଵିଶ୍ଵଜନୀନ ହେ । ସର୍ଵତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଧୁନା କ୍ଵ ପଲାଯସେ
ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭରିଯାଇଛି। ତୁମେ ସଦା ସବୁଠି ଦେଖାଯାଉଛ। ଏବେ କେଉଁଠି ଚାଲିଯାଉଛ?
ଆଵଯୋର୍ ଅନ୍ତରଂ ଭୂରିଜନ୍ମଵ୍ଯଵହିତାନ୍ତରମ୍ । ଅଦୂରମ୍ ଅଦ୍ଯ ସମ୍ପନ୍ନଂ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସି ବାନ୍ଧଵ
ଅନେକ ଜନ୍ମର ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ଯେଉଁ ଦୂରତା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା, ସେ ଆଜି ଶେଷ ହୋଇଗଲା; ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆଜି ତୁମକୁ ଦେଖିପାଇଲି, ବନ୍ଧୁ.
ନମସ୍ ତେ କୃତକୃତ୍ଯାଯ କର୍ତ୍ରେ ହର୍ତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ । ନମସ୍ ସଂସାରନୃତ୍ଯାଯ ନିତ୍ଯାଯ ଵିମଲାତ୍ମନେ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିବା, ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଓ ନାଶ କରିବାକୁ ଶକ୍ତି ଥିବା, ସଂସାର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା, ଚିରନ୍ତନ ଓ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ.
ନମଶ୍ ଚକ୍ରାବ୍ଜହସ୍ତାଯ ନମଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧଧାରିଣେ । ନମୋ ଵିବୁଧନାଥାଯ ନମସ୍ ତେ ପଦ୍ମଜନ୍ମନେ
ଚକ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ହାତରେ ଧରିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ.
ଵାଚ୍ଯଵାଚକଦୃଷ୍ଟ୍ଯୈଵ ଭେଦୋ ଯୋ ଽଯମ୍ ଇହାଵଯୋଃ । ଅସତ୍ଯା କଲ୍ପନୈଵୈଷା ଵୀଚିଵୀଚ୍ଯମ୍ଭସୋର୍ ଇଵ
ବକ୍ତା ଓ ବଚ୍ୟ ଭାବେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଏକ ଅସତ୍ୟ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର; ଯେପରି ବେଳିର ତରଙ୍ଗ ଓ ପାଣି ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ.
ତ୍ଵମ୍ ଏଵାନନ୍ତଯାନନ୍ତଵସ୍ତୁଵୈଚିତ୍ର୍ଯରୂପଯା । ଭାଵାଭାଵଵିଲାସିନ୍ଯା ନିତ୍ଯଯେହ ଵିଜୃମ୍ଭସେ
ତୁମେ ଏଠାରେ ସଦା ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅନନ୍ତ ସତ୍ୟର ନାନା ରୂପରେ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଦୁହିଁରେ ଖେଳ କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର ପ୍ରକାଶ ହେଉଛ।
ନମୋ ଦ୍ରଷ୍ଟ୍ରେ ନମସ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରେ ନମୋ ଽନନ୍ତଵିକାସିନେ । ନମସ୍ ସର୍ଵସ୍ଵଭାଵାଯ ନମସ୍ ତେ ସର୍ଵଗାମିନେ
ଦୃଷ୍ଟାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନନ୍ତ ବିସ୍ତାର ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତର ସ୍ୱଭାବ ଯେଉଁଥିରେ ଅଛି ସେଇଁକୁ ନମସ୍କାର, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ପ୍ରତିଜନ୍ମ ଚିରଂ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଦୀର୍ଘଦୁଃଖଵତା ମଯା । ତ୍ଵଯା ମାଯୋପଦଗ୍ଧେନ ଦିଗ୍ଧେନ ମହତୈନସା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି, ମୁଁ ତୁମ ମାୟାରେ ପଡି, ବଡ଼ ଅପରାଧରେ ଦୂଷିତ ହୋଇ, ବହୁ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଛି।
ଆଲୋକିତା ଲୋକଦଶା ଦୃଷ୍ଟା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଦୃଷ୍ଟଯଃ । ନ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ଯେନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଆସାଦିତଂ ଭଵେତ୍
ମୁଁ ଜଗତର ଅବସ୍ଥା ଦେଖିଛି, ବିଭିନ୍ନ ଉଦାହରଣ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା କେବେ କିଛି ଏମିତି ଲାଭ ହୋଇନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କିଛି ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ସର୍ଵଂ ମୃତ୍କାଷ୍ଠପାଷାଣଵାରିମାତ୍ରମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ନେହାସ୍ତି ତ୍ଵଦୃତେ ଦେଵ ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ତୌ ନାଭିଵାଞ୍ଛ୍ଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାର ମାଟି, କାଠ, ପାଥର ଓ ପାଣି ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ଛଡ଼ି ଏଠାରେ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ ଯାହା ପାଇଁ ମନେ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ।
ଦେଵାଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ଲବ୍ଧୋ ଽସି ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସ୍ଯ୍ ଅଧିଗତୋ ଽସି ଚ । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସି ଗୃହୀତୋ ଽସି ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ନ ମୁଚ୍ଯସେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପାଇଛି, ଦେଖିଛି, ଉପଲବ୍ଧ କରିଛି, ଧରିଛି। ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଆପଣ କେବେ ମଧ୍ୟ ମୋରୁ ଦୂରେ ହେବେ ନାହିଁ।
ଯୋ ଽକ୍ଷ୍ଣୋଃ କନୀନିକାରଶ୍ମିଜାଲପ୍ରୋତଵପୁସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଦେଵୋ ଦର୍ଶନରୂପେଣ କଥଂ ସୋ ଽନ୍ତର୍ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଯିଏ ଆଖିର କଣିକାର କିରଣରେ ତନ୍ତୁ ଭଳି ରହିଛନ୍ତି, ଦେଖିବାର ମୂଳ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରଭୁ କିପରି ଆମ ଭିତରେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ?
ଯସ୍ ତ୍ଵକ୍ପୁଷ୍ପେ ସ୍ପୃଶନ୍ ସ୍ପର୍ଶଗନ୍ଧଂ ତୈଲଂ ତିଲେ ଯଥା । ସ୍ପର୍ଶମ୍ ଅନ୍ତଃ କରୋତ୍ଯ୍ ଏଷ ସ କଥଂ ନାନୁଭୂଯତେ
ଯେପରି ତିଳ ମାଝିରେ ତେଲ, ଫୁଲର ଚାମରେ ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଗନ୍ଧ ରହିଥାଏ, ସେଇପରି ଏହି ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ଆମ ଭିତରେ ସ୍ପର୍ଶ ଦେଇଥାନ୍ତି—ତେବେ କିପରି ସେଉଁଠି ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ?
ଯଶ୍ ଶବ୍ଦଶ୍ରଵଣାଦ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶବ୍ଦଶକ୍ତିଂ ପରାମୃଶନ୍ । ରୋମାଞ୍ଚଂ ଜନଯତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗେ ସ ଦୂରସ୍ଥଃ କଥଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ମଣିଷ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେହି ଶବ୍ଦର ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ମନରେ ଅନୁଭବ କରି, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେମିତି ତାହାଠାରୁ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯିବ?
ଜିହ୍ଵାପଲ୍ଲଵଲଗ୍ନାନି ସ୍ଵତୀତସ୍ଯାଙ୍ଗତୋ ଽପି ଚ । ସ୍ଵଦନ୍ତେ ଯସ୍ଯ ଵସ୍ତୂନି ସ୍ଵଦତେ ସ ନ କସ୍ଯ ଵା
ଜିହ୍ବାର ଟିପରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଲାଗିଥାଏ, ଯଦିଓ ସେହି ଜିନିଷ ଅନ୍ୟ ଦେହରୁ ଆସିଥାଏ, ଯିଏ ତାହା ଚାଖେ, ସେ କାହା ପାଇଁ ଚାଖୁନଥିବ?
ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧାନ୍ ଉପାଦାଯ ଘ୍ରାଣହସ୍ତେନ ଦେହକମ୍ । ଯ ଆଲେପଯତି ପ୍ରୀତ୍ଯା କସ୍ଯାସୌ ନ ମୁଖେ ସ୍ଥିତଃ
ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧକୁ ନାକର ହାତରେ ଧରି, ଯିଏ ଆନନ୍ଦରେ ଦେହରେ ଲଗାଏ, ସେ କେମିତି ମୁହଁରେ ନଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯିବ?