ଶାନ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯୋଗ୍ରଗ୍ରାହାଯ କ୍ଷୀଣଚିତ୍ତୌର୍ଵଵହ୍ନଯେ । ଆନନ୍ଦାମ୍ବୁଧଯେ ତୁଭ୍ଯଂ ମହ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନ୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶାନ୍ତ, ମନର ଅଗ୍ନି କ୍ଷୀଣ, ଆନନ୍ଦର ସାଗର ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ, ମୋ ପାଇଁ, ପୁନି ପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ତାନନ୍ଦପଦ୍ମାଯ ଶାନ୍ତଚିନ୍ତାମହୋର୍ମଯେ । ମହ୍ଯମ୍ ଉନ୍ମାନସାଯାତ୍ମଂସ୍ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ମୋର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମା, ଯାଙ୍କର ଆନନ୍ଦର ପଦ୍ମ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲିଛି, ଚିନ୍ତାର ତରଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସଂଵିଦାଭାସପକ୍ଷାଯ ପଦ୍ମକୋଟରଵାସିନେ । ସର୍ଵମାନସହଂସାଯ ସ୍ଵାତ୍ମନେ ଽନ୍ତର୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ମୋର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମା, ଚେତନାର କିରଣ ତାଙ୍କର ପଖ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ମନର ହଂସ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
କଲାକଲିତରୂପାଯ ନିଷ୍କଲାଯାମିତାତ୍ମନେ । ସଦୋଦିତାତିପୂର୍ଣାତ୍ମଶଶିନେ ତେ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ସବୁ କଳାରେ ଶୋଭିତ, କିନ୍ତୁ ଅଂଶହୀନ ଓ ସୀମାନ୍ତ ନୁହେଁ, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱରୂପ, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସଦୋଦିତାଯ ଶୀତାଯ ମହାହୃଦ୍ଧ୍ଵାନ୍ତହାରିଣେ । ସର୍ଵଗାଯାପ୍ଯ୍ ଅଦୃଶ୍ଯାଯ ଚିତ୍ସୂର୍ଯାଯ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ସଦା ଉଦିତ, ଶୀତଳ, ମହା ହୃଦୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅସ୍ନେହସ୍ନେହଦୀପ୍ରାଯ ଵର୍ତ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତଵର୍ତିନେ । ସ୍ଵଭାଵାଧାରଧୀରାଯ ଚିଦ୍ଦୀପାଯ ନମୋ ନମଃ
ମୁଁ ଏହି ଚେତନାର ଦୀପକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯାହା ତେଲ ବିନା ଜ୍ଵାଳା ପରି, ଯାହାର ବାତି ବାତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଯାହା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ମନନାନଲସନ୍ତପ୍ତଂ ଶୀତେନ ମନସା ମନଃ । ଛିନ୍ନମ୍ ଅନ୍ତର୍ ମଯା ତପ୍ତମ୍ ଅଯସେଵ ବଲାଦ୍ ଅଯଃ
ମୋର ମନ ଚିନ୍ତାର ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ମନକୁ ନିଜ ମନ ଦ୍ୱାରା ଶୀତଳ କରିଛି; ମୁଁ ଭିତରେ ଏହାକୁ କାଟି ଓ ଶକ୍ତ କରିଛି, ଯେପରି ଲୋହାକୁ ଲୋହା ଦ୍ୱାରା ଜୋରକରି ଶକ୍ତ କରାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଛିତ୍ତ୍ଵା ଚ ମନସା ମନଃ । ଅହଙ୍କୃତିମ୍ ଅହଙ୍କୃତ୍ଯା ଛିତ୍ତ୍ଵା ଶେଷୋ ଜଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା, ମନକୁ ମନ ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦେଇଛି; ଅହଂକାରକୁ ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା କାଟି, ଏବେ ମୁଁ ଶେଷରେ ବିଜୟୀ ଭାବେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି।
ଭାଵେନ ଭାଵମ୍ ଆମୃଦ୍ଯ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ତୃଷ୍ଣାମ୍ ଅତୃଷ୍ଣଯା । ନିଷ୍ପିଷ୍ଯ ପ୍ରଜ୍ଞଯାପ୍ରଜ୍ଞାଂ ଜ୍ଞେ ଽଜ୍ଞସ୍ ସଂଯୋଜିତୋ ମଯା
ଏକ ଭାବକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରିଛି, ତୃଷ୍ଣାକୁ ତୃଷ୍ଣାହୀନତା ଦ୍ୱାରା କାଟିଛି; ଅଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଏକତ୍ର କରିଛି।
ମନସା ମନସି ଚ୍ଛିନ୍ନେ ନିରହଙ୍କାରତାଂ ଗତେ । ଭାଵେନ ଗଲିତେ ଭାଵେ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ତିଷ୍ଠାମି କେଵଲଃ
ମୁଁ ମୋର ମନକୁ ମନ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ କରି, ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଏକ ଭାବରୁ ଅନ୍ୟ ଭାବକୁ ଗଲାପରେ, ନିଜ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପରେ ଏକାକି ଅବିଚଳ ରହିଯାଏ।
ନିର୍ଭାଵଂ ନିରହଙ୍କାରମ୍ ଅମନସ୍କମ୍ ଅନୀହିତମ୍ । କେଵଲସ୍ପନ୍ଦଶୁଦ୍ଧାତ୍ମ ଯନ୍ତ୍ରଂ ତିଷ୍ଠତି ମେ ଵପୁଃ
ମୋର ଦେହ ଏବେ ଏକ ଯନ୍ତ୍ର ପରି ଅଛି—ଏଠାରେ କୌଣସି ଭାବ ନାହିଁ, ଅହଂକାର ନାହିଁ, ମନ ନାହିଁ, ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ; କେବଳ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଚାଲିଛି।
ହେଲାନୁକଲ୍ପିତାନନ୍ତଵିଶ୍ଵୈକଵ୍ଯଵସାଯିନୀ । ପରମୋପଶମୋପେତା ଜାତେଯଂ ମମ ନିର୍ଵୃତିଃ
ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି, ମୋର ମୁକ୍ତି, ସ୍୵ତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି—ଅନନ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର ନିଶ୍ଚୟରେ ଲିନ୍ନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ପ୍ରଶାନ୍ତମୋହଵେତାଲୋ ଗତାହଙ୍କାରରାକ୍ଷସଃ । କଦାଶାରୂପିକାମୁକ୍ତୋ ଜାତୋ ଽସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରଃ
ମୋହର ଭୂତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଅହଂକାରର ରାକ୍ଷସ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି; ଆଶାର ଆକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ଏବେ ଜ୍ୱର ଶୂନ୍ୟ ନୂତନ ଜୀବନ ପାଇଛି।
ତୃଷ୍ଣାରଜ୍ଜୁଗଣଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ମଚ୍ଛରୀରକପଞ୍ଜରାତ୍ । ନ ଜାନେ କ୍ଵ ଗତୋଡ୍ଡୀଯ ଦୁରହଙ୍କୃତିପକ୍ଷିଣୀ
ମୁଁ ଆସାର ରସି ଛିନ୍ଦିଦେଲି, ଏହି ଶରୀରର ପିଞ୍ଜରାରୁ ମୋ ଦୁର୍ଲଭ ଅହଂକାର ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ିଯାଇଛି; ଏହା କେଉଁଠି ଗଲା, ମୁଁ ଜାଣିନି।
ଉଦ୍ଧୂଲିତେ ଘନାଜ୍ଞାନକୁଲାଯେ କାଯପାଦପାତ୍ । ନ ଜାନେ ଗତ ଉଡ୍ଡୀଯ କ୍ଵାହମ୍ଭାଵଵିହଙ୍ଗମଃ
ଶରୀର ଗଛରୁ ଘନ ଅଜ୍ଞାନର ଗୋସାଉଁ ଉଡ଼ିଯିବା ପରେ, 'ମୁଁ' ଭାବର ପକ୍ଷୀ କେଉଁଠି ଉଡ଼ିଗଲା, ମୁଁ ଜାଣିନି।
ଦୁରାଶାଦୀର୍ଘଦୌରାତ୍ମ୍ଯା ଧୂସରା ଭୋଗଭସ୍ମନା । ଭଯଭୋଗିହତା ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵଯସ୍ଯା ଵାସନା ମୃତା
ଭଲ ଭାଗ୍ୟରେ, ମୋ ସହଚର ଭାବନା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି; ଅନେକ ଦିନର ଅପେକ୍ଷା ଦୁଃଖରେ ମଲିନ, ଭୋଗର ଛାରରେ ନଶ୍ଟ, ଭୟରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅହଂ କାଲଂ କୋ ଽଭୂଵଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଈଦୃଶମ୍ । ଯେନାହମ୍ ଏଵ ମିଥ୍ଯୈଵ ଦୃଢାହଙ୍କାରତାଂ ଗତଃ
ଏତେ ଦିନ ମୁଁ କିଏ ଥିଲି? ଏହି ମନ କଣ ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ କେବଳ ଭ୍ରମରେ ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଅହଂକାରକୁ ପାଇଲି?
ଅଦ୍ଯାହମ୍ ଅସ୍ମି ଜାତୋ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ ଅଦ୍ଯ ମହାମତିଃ । ଅହଙ୍କାରମହାଭ୍ରେଣ ଯଃ କୃଷ୍ଣେନାଲମ୍ ଉଜ୍ଝିତଃ
ଆଜି ମୁଁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଲି; ଆଜି ମୋରେ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧି ଆସିଛି, କାରଣ ମୁଁ ଏହି ଗାଢ଼ ଅହଂକାରର କଳା ମେଘରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଦୃଷ୍ଟୋ ଽଯମ୍ ଆତ୍ମା ଭଗଵାନ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚାଧିଗତୋ ମଯା । ଆଲବ୍ଧଶ୍ ଚାନୁଭୂତୋ ଽଙ୍ଗେ ସାନୁଭୂତିର୍ ନିଯୋଜିତଃ
ଏହି ଆତ୍ମା, ଯିଏ ପବିତ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ମନେ ଅନୁଭବ କରିଛି; ଏହାକୁ ମୁଁ ମୋ ଦେହରେ ପାଇଛି, ଅନୁଭବ କରିଛି ଏବଂ ସଚେତନ ଭାବେ ବସାଇଛି।
ଗତାସ୍ପଦଂ ଗତମନନଂ ଗତୈଷଣଂ ତିରସ୍କୃତଂ ନିପୁଣମ୍ ଅହଙ୍କୃତିଭ୍ରମେ । ନିରୀହିତଂ ଵ୍ଯପଗତରାଗରଞ୍ଜନଂ ଵିକୌତୁକଂ ପ୍ରଶମମ୍ ଇଦଂ ଗତଂ ମନଃ
ମୋର ମନ ଏବେ ସ୍ଥିର ଶାନ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିଛି; ଏହାର କୌଣସି ଆଧାର ନାହିଁ, ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, ଆଶା ନାହିଁ, ଚତୁର ଭାବେ ଅହଂକାରର ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ, ଚେଷ୍ଟା ନାହିଁ, ରାଗର ଦାଗ ହଟିଯାଇଛି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ।
ଦୁରୁତ୍ତରାସ୍ ସମଵିଷମା ମହାପଦସ୍ ସୁଦୁସ୍ସହାଃ ପ୍ରଭଵନଦୀର୍ଘଦୋଷଦାଃ । ଗତାଃ କ୍ଷଯଂ ସମଧିଗତୋ ମହେଶ୍ଵରଶ୍ ଚିଦଵ୍ଯଯୋ ଵ୍ଯପଗତଚିତ୍ତମ୍ ଅନ୍ତରେ
ଯେଉଁ ବଡ଼ ବାଧାଗୁଡ଼ିକି ଅତି ଦୁର୍ଗମ ଏବଂ ସହିବାକୁ କଷ୍ଟକର, ଯେଉଁଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୋଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି; ମହାପ୍ରଭୁ ଅବିନାଶୀ ଚେତନାକୁ ମୁଁ ମନର ଶାନ୍ତି ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରିଛି।
ଆତ୍ମନ୍ ସର୍ଵପଦାତୀତ ଚିରାତ୍ ସଂସ୍ମୃତିମ୍ ଆଗତଃ । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଲବ୍ଧୋ ଽସି ଭଗଵନ୍ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ଚିଦାତ୍ମନେ
ଓ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ତୁମେ ଫେରି ମନେ ପଡିଛ। ଭାଗ୍ୟବଶତ, ଆଜି ତୁମେ ମିଳିଛ। ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଚେତନାର ଆତ୍ମା, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଅଭିଵନ୍ଦ୍ଯାଵଲୋକ୍ଯାଯମ୍ ଅଲମ୍ ଆଲିଙ୍ଗ୍ଯସେ ମଯା । କୋ ଽନ୍ଯସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଭଗଵନ୍ ବନ୍ଧୁସ୍ ତ୍ଵଦୃତେ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ପ୍ରଣାମ କରି ତୁମକୁ ଦେଖିଲି, ଏହି ଯଥେଷ୍ଟ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଲିଂଗନ କରୁଛି। ହେ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମ ବିନା ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ଆଉ କିଏ ମୋର ନିକଟତମ?
ହଂସି ପାସି ଦଦାସି ତ୍ଵଂ ସ୍ତୌଷି ଯାସି ଵିଵଲ୍ଗସି । ଅଯଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସି ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସି କିଂ କରୋଷି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛସି
ତୁମେ ମାରୁଛ, ରକ୍ଷା କରୁଛ, ଦେଉଛ, ଗାଉଛ, ଯାଉଛ, ଆନନ୍ଦ କରୁଛ। ଏବେ ତୁମେ ଆସିଛ, ଦେଖାଯାଉଛ। କଣ କରୁଛ, କେଉଁଠି ଯାଉଛ?
ସ୍ଵସତ୍ତାପୂରିତାଶେଷଵିଶ୍ଵ ଵିଶ୍ଵଜନୀନ ହେ । ସର୍ଵତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଧୁନା କ୍ଵ ପଲାଯସେ
ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭରିଯାଇଛି। ତୁମେ ସଦା ସବୁଠି ଦେଖାଯାଉଛ। ଏବେ କେଉଁଠି ଚାଲିଯାଉଛ?
ଆଵଯୋର୍ ଅନ୍ତରଂ ଭୂରିଜନ୍ମଵ୍ଯଵହିତାନ୍ତରମ୍ । ଅଦୂରମ୍ ଅଦ୍ଯ ସମ୍ପନ୍ନଂ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସି ବାନ୍ଧଵ
ଅନେକ ଜନ୍ମର ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ଯେଉଁ ଦୂରତା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା, ସେ ଆଜି ଶେଷ ହୋଇଗଲା; ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆଜି ତୁମକୁ ଦେଖିପାଇଲି, ବନ୍ଧୁ.
ନମସ୍ ତେ କୃତକୃତ୍ଯାଯ କର୍ତ୍ରେ ହର୍ତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ । ନମସ୍ ସଂସାରନୃତ୍ଯାଯ ନିତ୍ଯାଯ ଵିମଲାତ୍ମନେ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିବା, ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଓ ନାଶ କରିବାକୁ ଶକ୍ତି ଥିବା, ସଂସାର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା, ଚିରନ୍ତନ ଓ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ.
ନମଶ୍ ଚକ୍ରାବ୍ଜହସ୍ତାଯ ନମଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧଧାରିଣେ । ନମୋ ଵିବୁଧନାଥାଯ ନମସ୍ ତେ ପଦ୍ମଜନ୍ମନେ
ଚକ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ହାତରେ ଧରିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ.
ଵାଚ୍ଯଵାଚକଦୃଷ୍ଟ୍ଯୈଵ ଭେଦୋ ଯୋ ଽଯମ୍ ଇହାଵଯୋଃ । ଅସତ୍ଯା କଲ୍ପନୈଵୈଷା ଵୀଚିଵୀଚ୍ଯମ୍ଭସୋର୍ ଇଵ
ବକ୍ତା ଓ ବଚ୍ୟ ଭାବେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଏକ ଅସତ୍ୟ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର; ଯେପରି ବେଳିର ତରଙ୍ଗ ଓ ପାଣି ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ.
ତ୍ଵମ୍ ଏଵାନନ୍ତଯାନନ୍ତଵସ୍ତୁଵୈଚିତ୍ର୍ଯରୂପଯା । ଭାଵାଭାଵଵିଲାସିନ୍ଯା ନିତ୍ଯଯେହ ଵିଜୃମ୍ଭସେ
ତୁମେ ଏଠାରେ ସଦା ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅନନ୍ତ ସତ୍ୟର ନାନା ରୂପରେ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଦୁହିଁରେ ଖେଳ କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର ପ୍ରକାଶ ହେଉଛ।