ଦୃଷ୍ଟ ଏଵ ତ୍ଵଯୀଶାନେ ପଲାଯନପରାଯଣଃ । ସମ୍ପନ୍ନୋ ମଦହମ୍ଭାଵଶ୍ ଚୌରସ୍ ସୂର୍ଯୋଦଯେ ଯଥା
ହେ ଈଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସାଥିରେ ଆହଂକାର ଓ ଅଭିମାନର ଚୋର ଭୟରେ ପଳାଇଯାଏ, ଯେପରି ଚୋର ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ଲୁଚିଯାଏ।
ଅସଦଭ୍ଯୁତ୍ଥିତେ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅହଙ୍କାରପିଶାଚକେ । ଶାନ୍ତେ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅତିସ୍ଵସ୍ଥୋ ନିର୍ଗୋନାସ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଏହି ଅସତ୍ୟ ଆହଂକାର ଭୂତଟିଏ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବାପରେ, ମୁଁ ଏକ ଶାଖାହୀନ ଗଛ ଭଳି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ।
ଶାମ୍ଯାମି ପରିନିର୍ଵାମି ଜାଗର୍ମ୍ଯ୍ ଅସ୍ମି ପ୍ରବୋଧଵାନ୍ । ତସ୍କରେଣାଵମୁକ୍ତୋ ଽସ୍ମି ନିର୍ଵୃତୋ ଽସ୍ମି ଚିରାଦ୍ ଅଯମ୍
ମୁଁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଜାଗ୍ରତ ଓ ସଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି; ଚୋର ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ବହୁ ଦିନ ପରେ ମୁଁ ଏବେ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଛି।
ଶୈତ୍ଯମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶାନ୍ତାଶାମୃଗତୃଷ୍ଣିକଃ । ପ୍ରାଵୃଡମ୍ବୁଭରସ୍ନାତଶ୍ ଶାନ୍ତଦାଵ ଇଵାଚଲଃ
ମୋର ଭିତରେ ଏବେ ଶିତଳତା ଆସିଛି, ମୃଗମରୀଚିକା ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ବର୍ଷାର ଜଳରେ ନହାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଦେଇଥାଏ, ସେପରି ମୋର ମନ ଏବେ ଶାନ୍ତ।
ପ୍ରମାର୍ଜିତେ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ପଦେ ସାର୍ଥେ ଵିଚାରତଃ । କୋ ମୋହଃ କାନି ଦୁଃଖାନି କାଃ କଦାଶାଃ କ ଆତପଃ
ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ଶିଖିଛି, ସେଠାରେ ଆଉ କୌଣସି ଭ୍ରମ, ଦୁଃଖ, ଆଶା କିମ୍ବା ତାପ ରହିନଥାଏ।
ନରକସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷାଦିଭ୍ରମାସ୍ ସତ୍ଯାମ୍ ଅହଙ୍କୃତୌ । ଭିତ୍ତାଵ୍ ଏଵ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଚିତ୍ରେହା ନ ନଭସ୍ତଲେ
ନରକ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭ୍ରମମାନେ କେବଳ ଅହଂକାର ଥିଲେ ଦେଖାଯାଏ; ଏମାନେ ଦିଵାଳ ଉପରେ ଚିତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଖୋଲା ଆକାଶରେ ନୁହେଁ।
ଅହଙ୍କାରକଲାପୀନେ ଚିତ୍ତେ ସାରଚମତ୍କୃତିଃ । ନ ରାଜତେ ଽଂଶୁକେ ମ୍ଲାନେ ଯଥା କୁଙ୍କୁମରଞ୍ଜନା
ଯେଉଁ ମନ ଅହଂକାରରେ ଭରିଯାଇଛି, ସେଠାରେ ସାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହୁଏନାହିଁ; ମଲିନ ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ କୁଙ୍କୁମ ରଙ୍ଗ ଯେପରି ଚମକେନାହିଁ, ସେପରି।
ନିରହଙ୍କାରଜଲଦେ ତୃଷ୍ଣାସାରଵିଵର୍ଜିତେ । ଭାତି ଚିତ୍ତଶରଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସ୍ଵଚ୍ଛତା କାନ୍ତିଶାଲିନୀ
ଅହଂକାରର ଜଳ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ତୃଷ୍ଣାର ମୂଳ ନାହିଁ, ଏମିତି ମନର ଶରତ୍ ଆକାଶରେ ନିର୍ମଳତା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଜଳମାନେ।
ନିରହଙ୍କାରପଙ୍କାଯ ସମ୍ପ୍ରସନ୍ନାନ୍ତରାଯ ଚ । ମହ୍ଯମ୍ ଆନନ୍ଦସରସେ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନ୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ମୋ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ହ୍ରଦ, ଅହଂକାରର କାଦୁ ନାହିଁ, ଭିତରେ ଶାନ୍ତି ରହିଛି, ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ ପୁନି ପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଗତାହଙ୍କାରମେଘାଯ ଶାନ୍ତାଶାଦାଵଵହ୍ନଯେ । ମହ୍ଯମ୍ ଆନନ୍ଦଶୈଲାଯ ଵିଶ୍ରାନ୍ତାଯ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ମୋ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ପାହାଡ଼, ଅହଂକାରର ମେଘ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଆଶାର ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ, ଶାନ୍ତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି, ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ ପୁନି ପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଶାନ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯୋଗ୍ରଗ୍ରାହାଯ କ୍ଷୀଣଚିତ୍ତୌର୍ଵଵହ୍ନଯେ । ଆନନ୍ଦାମ୍ବୁଧଯେ ତୁଭ୍ଯଂ ମହ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନ୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶାନ୍ତ, ମନର ଅଗ୍ନି କ୍ଷୀଣ, ଆନନ୍ଦର ସାଗର ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ, ମୋ ପାଇଁ, ପୁନି ପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ତାନନ୍ଦପଦ୍ମାଯ ଶାନ୍ତଚିନ୍ତାମହୋର୍ମଯେ । ମହ୍ଯମ୍ ଉନ୍ମାନସାଯାତ୍ମଂସ୍ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ମୋର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମା, ଯାଙ୍କର ଆନନ୍ଦର ପଦ୍ମ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲିଛି, ଚିନ୍ତାର ତରଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସଂଵିଦାଭାସପକ୍ଷାଯ ପଦ୍ମକୋଟରଵାସିନେ । ସର୍ଵମାନସହଂସାଯ ସ୍ଵାତ୍ମନେ ଽନ୍ତର୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ମୋର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମା, ଚେତନାର କିରଣ ତାଙ୍କର ପଖ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ମନର ହଂସ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
କଲାକଲିତରୂପାଯ ନିଷ୍କଲାଯାମିତାତ୍ମନେ । ସଦୋଦିତାତିପୂର୍ଣାତ୍ମଶଶିନେ ତେ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ସବୁ କଳାରେ ଶୋଭିତ, କିନ୍ତୁ ଅଂଶହୀନ ଓ ସୀମାନ୍ତ ନୁହେଁ, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱରୂପ, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସଦୋଦିତାଯ ଶୀତାଯ ମହାହୃଦ୍ଧ୍ଵାନ୍ତହାରିଣେ । ସର୍ଵଗାଯାପ୍ଯ୍ ଅଦୃଶ୍ଯାଯ ଚିତ୍ସୂର୍ଯାଯ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ସଦା ଉଦିତ, ଶୀତଳ, ମହା ହୃଦୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅସ୍ନେହସ୍ନେହଦୀପ୍ରାଯ ଵର୍ତ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତଵର୍ତିନେ । ସ୍ଵଭାଵାଧାରଧୀରାଯ ଚିଦ୍ଦୀପାଯ ନମୋ ନମଃ
ମୁଁ ଏହି ଚେତନାର ଦୀପକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯାହା ତେଲ ବିନା ଜ୍ଵାଳା ପରି, ଯାହାର ବାତି ବାତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଯାହା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ମନନାନଲସନ୍ତପ୍ତଂ ଶୀତେନ ମନସା ମନଃ । ଛିନ୍ନମ୍ ଅନ୍ତର୍ ମଯା ତପ୍ତମ୍ ଅଯସେଵ ବଲାଦ୍ ଅଯଃ
ମୋର ମନ ଚିନ୍ତାର ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ମନକୁ ନିଜ ମନ ଦ୍ୱାରା ଶୀତଳ କରିଛି; ମୁଁ ଭିତରେ ଏହାକୁ କାଟି ଓ ଶକ୍ତ କରିଛି, ଯେପରି ଲୋହାକୁ ଲୋହା ଦ୍ୱାରା ଜୋରକରି ଶକ୍ତ କରାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଛିତ୍ତ୍ଵା ଚ ମନସା ମନଃ । ଅହଙ୍କୃତିମ୍ ଅହଙ୍କୃତ୍ଯା ଛିତ୍ତ୍ଵା ଶେଷୋ ଜଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା, ମନକୁ ମନ ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦେଇଛି; ଅହଂକାରକୁ ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା କାଟି, ଏବେ ମୁଁ ଶେଷରେ ବିଜୟୀ ଭାବେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି।
ଭାଵେନ ଭାଵମ୍ ଆମୃଦ୍ଯ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ତୃଷ୍ଣାମ୍ ଅତୃଷ୍ଣଯା । ନିଷ୍ପିଷ୍ଯ ପ୍ରଜ୍ଞଯାପ୍ରଜ୍ଞାଂ ଜ୍ଞେ ଽଜ୍ଞସ୍ ସଂଯୋଜିତୋ ମଯା
ଏକ ଭାବକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରିଛି, ତୃଷ୍ଣାକୁ ତୃଷ୍ଣାହୀନତା ଦ୍ୱାରା କାଟିଛି; ଅଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଏକତ୍ର କରିଛି।
ମନସା ମନସି ଚ୍ଛିନ୍ନେ ନିରହଙ୍କାରତାଂ ଗତେ । ଭାଵେନ ଗଲିତେ ଭାଵେ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ତିଷ୍ଠାମି କେଵଲଃ
ମୁଁ ମୋର ମନକୁ ମନ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ କରି, ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଏକ ଭାବରୁ ଅନ୍ୟ ଭାବକୁ ଗଲାପରେ, ନିଜ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପରେ ଏକାକି ଅବିଚଳ ରହିଯାଏ।
ନିର୍ଭାଵଂ ନିରହଙ୍କାରମ୍ ଅମନସ୍କମ୍ ଅନୀହିତମ୍ । କେଵଲସ୍ପନ୍ଦଶୁଦ୍ଧାତ୍ମ ଯନ୍ତ୍ରଂ ତିଷ୍ଠତି ମେ ଵପୁଃ
ମୋର ଦେହ ଏବେ ଏକ ଯନ୍ତ୍ର ପରି ଅଛି—ଏଠାରେ କୌଣସି ଭାବ ନାହିଁ, ଅହଂକାର ନାହିଁ, ମନ ନାହିଁ, ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ; କେବଳ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଚାଲିଛି।
ହେଲାନୁକଲ୍ପିତାନନ୍ତଵିଶ୍ଵୈକଵ୍ଯଵସାଯିନୀ । ପରମୋପଶମୋପେତା ଜାତେଯଂ ମମ ନିର୍ଵୃତିଃ
ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି, ମୋର ମୁକ୍ତି, ସ୍୵ତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି—ଅନନ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର ନିଶ୍ଚୟରେ ଲିନ୍ନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ପ୍ରଶାନ୍ତମୋହଵେତାଲୋ ଗତାହଙ୍କାରରାକ୍ଷସଃ । କଦାଶାରୂପିକାମୁକ୍ତୋ ଜାତୋ ଽସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରଃ
ମୋହର ଭୂତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଅହଂକାରର ରାକ୍ଷସ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି; ଆଶାର ଆକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ଏବେ ଜ୍ୱର ଶୂନ୍ୟ ନୂତନ ଜୀବନ ପାଇଛି।
ତୃଷ୍ଣାରଜ୍ଜୁଗଣଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ମଚ୍ଛରୀରକପଞ୍ଜରାତ୍ । ନ ଜାନେ କ୍ଵ ଗତୋଡ୍ଡୀଯ ଦୁରହଙ୍କୃତିପକ୍ଷିଣୀ
ମୁଁ ଆସାର ରସି ଛିନ୍ଦିଦେଲି, ଏହି ଶରୀରର ପିଞ୍ଜରାରୁ ମୋ ଦୁର୍ଲଭ ଅହଂକାର ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ିଯାଇଛି; ଏହା କେଉଁଠି ଗଲା, ମୁଁ ଜାଣିନି।
ଉଦ୍ଧୂଲିତେ ଘନାଜ୍ଞାନକୁଲାଯେ କାଯପାଦପାତ୍ । ନ ଜାନେ ଗତ ଉଡ୍ଡୀଯ କ୍ଵାହମ୍ଭାଵଵିହଙ୍ଗମଃ
ଶରୀର ଗଛରୁ ଘନ ଅଜ୍ଞାନର ଗୋସାଉଁ ଉଡ଼ିଯିବା ପରେ, 'ମୁଁ' ଭାବର ପକ୍ଷୀ କେଉଁଠି ଉଡ଼ିଗଲା, ମୁଁ ଜାଣିନି।
ଦୁରାଶାଦୀର୍ଘଦୌରାତ୍ମ୍ଯା ଧୂସରା ଭୋଗଭସ୍ମନା । ଭଯଭୋଗିହତା ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵଯସ୍ଯା ଵାସନା ମୃତା
ଭଲ ଭାଗ୍ୟରେ, ମୋ ସହଚର ଭାବନା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି; ଅନେକ ଦିନର ଅପେକ୍ଷା ଦୁଃଖରେ ମଲିନ, ଭୋଗର ଛାରରେ ନଶ୍ଟ, ଭୟରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅହଂ କାଲଂ କୋ ଽଭୂଵଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଈଦୃଶମ୍ । ଯେନାହମ୍ ଏଵ ମିଥ୍ଯୈଵ ଦୃଢାହଙ୍କାରତାଂ ଗତଃ
ଏତେ ଦିନ ମୁଁ କିଏ ଥିଲି? ଏହି ମନ କଣ ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ କେବଳ ଭ୍ରମରେ ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଅହଂକାରକୁ ପାଇଲି?
ଅଦ୍ଯାହମ୍ ଅସ୍ମି ଜାତୋ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ ଅଦ୍ଯ ମହାମତିଃ । ଅହଙ୍କାରମହାଭ୍ରେଣ ଯଃ କୃଷ୍ଣେନାଲମ୍ ଉଜ୍ଝିତଃ
ଆଜି ମୁଁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଲି; ଆଜି ମୋରେ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧି ଆସିଛି, କାରଣ ମୁଁ ଏହି ଗାଢ଼ ଅହଂକାରର କଳା ମେଘରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଦୃଷ୍ଟୋ ଽଯମ୍ ଆତ୍ମା ଭଗଵାନ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚାଧିଗତୋ ମଯା । ଆଲବ୍ଧଶ୍ ଚାନୁଭୂତୋ ଽଙ୍ଗେ ସାନୁଭୂତିର୍ ନିଯୋଜିତଃ
ଏହି ଆତ୍ମା, ଯିଏ ପବିତ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ମନେ ଅନୁଭବ କରିଛି; ଏହାକୁ ମୁଁ ମୋ ଦେହରେ ପାଇଛି, ଅନୁଭବ କରିଛି ଏବଂ ସଚେତନ ଭାବେ ବସାଇଛି।
ଗତାସ୍ପଦଂ ଗତମନନଂ ଗତୈଷଣଂ ତିରସ୍କୃତଂ ନିପୁଣମ୍ ଅହଙ୍କୃତିଭ୍ରମେ । ନିରୀହିତଂ ଵ୍ଯପଗତରାଗରଞ୍ଜନଂ ଵିକୌତୁକଂ ପ୍ରଶମମ୍ ଇଦଂ ଗତଂ ମନଃ
ମୋର ମନ ଏବେ ସ୍ଥିର ଶାନ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିଛି; ଏହାର କୌଣସି ଆଧାର ନାହିଁ, ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, ଆଶା ନାହିଁ, ଚତୁର ଭାବେ ଅହଂକାରର ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ, ଚେଷ୍ଟା ନାହିଁ, ରାଗର ଦାଗ ହଟିଯାଇଛି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ।