ରଜୋରହିତସର୍ଵାଶାଂ ଶୀତଲୋପଶମଦ୍ରୁମାମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଵିତତାଂ ଭୂମିମ୍ ଉନ୍ନତାଂ ପାରମାର୍ଥିକୀମ୍
ସମସ୍ତ ଆଶାର ଧୂଳି ରହିତ, ଶୀତଳ ଓ ଶାନ୍ତିର ଗଛ ପରି ଶାନ୍ତ ଥିବା, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଉଚ୍ଚ ପାରମାର୍ଥିକ ଭୂମିକୁ ମୁଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।
ସ୍ତୁତ୍ଯା ପ୍ରଣତ୍ଯା ଵିଜ୍ଞପ୍ତ୍ଯା ଶମେନ ନିଯମେନ ଚ । ଲବ୍ଧୋ ଽଯଂ ଭଗଵାନ୍ ଆତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟଶ୍ ଚାଧିଗତସ୍ ସ୍ଫୁଟମ୍
ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଣାମ, ଅନୁରୋଧ, ଶାନ୍ତି ଏବଂ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୂଜ୍ୟ ଆତ୍ମାକୁ ଲାଭ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଦେଖାଯାଇଛି।
ଅହଙ୍କାରପଦାତୀତଶ୍ ଚିରାତ୍ ସଂସ୍ମୃତିମ୍ ଆଗତଃ । ସ୍ଵଭାଵୋ ଭଗଵାନ୍ ଆତ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁର୍ ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅହଂକାରର ସୀମାକୁ ଅଟିକି, ଏହି ନିଜସ୍ୱ, ନିଜର ଭିତରେ ଥିବା, ଚିରନ୍ତନ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଆତ୍ମା ପୁନଃ ସ୍ମୃତିକୁ ଆସିଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯୋରଗଗର୍ତେଷୁ ମରଣଶ୍ଵଭ୍ରଭୂମିଷୁ । ତୃଷ୍ଣାକରଞ୍ଜକୁଞ୍ଜେଷୁ କାମକୋଲାହଲେଷୁ ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ସାପ ଗହ୍ୱରରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ଧକାର ଭୂମିରେ, ତୃଷ୍ଣାର ଜଙ୍ଗଲରେ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷାର କୋଳାହଳରେ,
ଵାସନାଵନଜାଲେଷୁ ଜନ୍ମକୂପାନ୍ତରେଷୁ ଚ । ଦୁଃଖଦାଵାଗ୍ନିଦାହେଷୁ ଦୁଷ୍କୃତାଙ୍ଗାରଭାରିଷୁ
ବାସନାର ଜାଲରେ, ଜନ୍ମର ଗଭୀର କୂଆଁରେ, ଦୁଃଖର ଦାହାନଳରେ ଏବଂ ଦୁଷ୍କୃତିର ଭାରି ଅଙ୍ଗାରରେ,
ପାତୋତ୍ପାତଦଶାଲକ୍ଷୈର୍ ମଜ୍ଜନୋନ୍ମଜ୍ଜନଭ୍ରମୈଃ । ଆଵିର୍ଭାଵତିରୋଭାଵୈର୍ ଆଶାପାଶଵିଵେଷ୍ଟନୈଃ
ଅନେକ ପତନ ଓ ବିପଦରେ, ବୁଡ଼ିବା ଓ ଉଠିବାର ଭ୍ରମରେ, ଦେଖାଯିବା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାରେ, ଆଶାର ଜଞ୍ଜିରରେ ବନ୍ଧି ରହିଛି।
ଅହଂ ଚିରମ୍ ଅହଙ୍କାରଦ୍ଵିଷା ସମଵପୋଥିତଃ । ନିଶାଯାମ୍ ଅଲ୍ପଧୈର୍ଯାତ୍ମା ପିଶାଚେନେଵ ଜଙ୍ଗଲେ
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅହଂକାର ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ମାର୍ତ୍ତ ହୋଇଥିଲି, ମୋ ମନ ଅଳ୍ପଧୈର୍ୟ ହୋଇ ରାତିରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭୂତ ପିଛା କରିଥିବା ପରି ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲା।
ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ତ୍ଵଯେଦାନୀଂ କ୍ରିଯାଶକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵଯୈଵ ହି । ଶୌରିଵାଗ୍ଵ୍ଯପଦେଶେନ ଵିଵେକଶ୍ରୀର୍ ଵିବୋଧିତା
କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୁମ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟଶକ୍ତି ଓ ନିଜ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା, ଶୌରି ଭାବେ, ବିବେକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଜାଗୃତ ହୋଇଛି।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧେ ଭଵତୀଶାନେ ତମ୍ ଅହଙ୍କାରରାକ୍ଷସମ୍ । ନ ପଶ୍ଯାମି ଵିଭୋ ଦୀପେ ଜ୍ଵଲିତେ ତିମିରଂ ଯଥା
ପ୍ରଭୁ, ଯେତେବେଳେ ମନରେ ଇଶ୍ୱର ଜାଗିଉଠନ୍ତି, ସେଇ ଅହଂକାର ରାକ୍ଷସକୁ ମୁଁ ଆଉ ଦେଖିପାରୁନି, ଯେପରି ଦୀପ ଜଳିଲେ ଅନ୍ଧକାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ଯାହଙ୍କାରଯକ୍ଷସ୍ଯ ମନୋଵିଵରଵାସିନଃ । ଦୀପସ୍ଯେଵ ପ୍ରଶାନ୍ତସ୍ଯ ନ ଵେଦ୍ମି ଗତିମ୍ ଈଶ୍ଵର
ମନର ଗୁହାରେ ବସିଥିବା ଆହଂକାର ରୂପୀ ଭୂତଟିଏ ଏବେ ଶାନ୍ତ ଦୀପବାତି ଭଳି ନିଶ୍ୱପ୍ତ ହୋଇଗଲାପରେ, ଏହାର ଅବସ୍ଥା କଣ ହେଲା, ମୁଁ ଜାଣିନି, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଦୃଷ୍ଟ ଏଵ ତ୍ଵଯୀଶାନେ ପଲାଯନପରାଯଣଃ । ସମ୍ପନ୍ନୋ ମଦହମ୍ଭାଵଶ୍ ଚୌରସ୍ ସୂର୍ଯୋଦଯେ ଯଥା
ହେ ଈଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସାଥିରେ ଆହଂକାର ଓ ଅଭିମାନର ଚୋର ଭୟରେ ପଳାଇଯାଏ, ଯେପରି ଚୋର ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ଲୁଚିଯାଏ।
ଅସଦଭ୍ଯୁତ୍ଥିତେ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅହଙ୍କାରପିଶାଚକେ । ଶାନ୍ତେ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅତିସ୍ଵସ୍ଥୋ ନିର୍ଗୋନାସ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଏହି ଅସତ୍ୟ ଆହଂକାର ଭୂତଟିଏ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବାପରେ, ମୁଁ ଏକ ଶାଖାହୀନ ଗଛ ଭଳି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ।
ଶାମ୍ଯାମି ପରିନିର୍ଵାମି ଜାଗର୍ମ୍ଯ୍ ଅସ୍ମି ପ୍ରବୋଧଵାନ୍ । ତସ୍କରେଣାଵମୁକ୍ତୋ ଽସ୍ମି ନିର୍ଵୃତୋ ଽସ୍ମି ଚିରାଦ୍ ଅଯମ୍
ମୁଁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଜାଗ୍ରତ ଓ ସଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି; ଚୋର ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ବହୁ ଦିନ ପରେ ମୁଁ ଏବେ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଛି।
ଶୈତ୍ଯମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶାନ୍ତାଶାମୃଗତୃଷ୍ଣିକଃ । ପ୍ରାଵୃଡମ୍ବୁଭରସ୍ନାତଶ୍ ଶାନ୍ତଦାଵ ଇଵାଚଲଃ
ମୋର ଭିତରେ ଏବେ ଶିତଳତା ଆସିଛି, ମୃଗମରୀଚିକା ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ବର୍ଷାର ଜଳରେ ନହାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଦେଇଥାଏ, ସେପରି ମୋର ମନ ଏବେ ଶାନ୍ତ।
ପ୍ରମାର୍ଜିତେ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ପଦେ ସାର୍ଥେ ଵିଚାରତଃ । କୋ ମୋହଃ କାନି ଦୁଃଖାନି କାଃ କଦାଶାଃ କ ଆତପଃ
ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ଶିଖିଛି, ସେଠାରେ ଆଉ କୌଣସି ଭ୍ରମ, ଦୁଃଖ, ଆଶା କିମ୍ବା ତାପ ରହିନଥାଏ।
ନରକସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷାଦିଭ୍ରମାସ୍ ସତ୍ଯାମ୍ ଅହଙ୍କୃତୌ । ଭିତ୍ତାଵ୍ ଏଵ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଚିତ୍ରେହା ନ ନଭସ୍ତଲେ
ନରକ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭ୍ରମମାନେ କେବଳ ଅହଂକାର ଥିଲେ ଦେଖାଯାଏ; ଏମାନେ ଦିଵାଳ ଉପରେ ଚିତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଖୋଲା ଆକାଶରେ ନୁହେଁ।
ଅହଙ୍କାରକଲାପୀନେ ଚିତ୍ତେ ସାରଚମତ୍କୃତିଃ । ନ ରାଜତେ ଽଂଶୁକେ ମ୍ଲାନେ ଯଥା କୁଙ୍କୁମରଞ୍ଜନା
ଯେଉଁ ମନ ଅହଂକାରରେ ଭରିଯାଇଛି, ସେଠାରେ ସାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହୁଏନାହିଁ; ମଲିନ ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ କୁଙ୍କୁମ ରଙ୍ଗ ଯେପରି ଚମକେନାହିଁ, ସେପରି।
ନିରହଙ୍କାରଜଲଦେ ତୃଷ୍ଣାସାରଵିଵର୍ଜିତେ । ଭାତି ଚିତ୍ତଶରଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସ୍ଵଚ୍ଛତା କାନ୍ତିଶାଲିନୀ
ଅହଂକାରର ଜଳ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ତୃଷ୍ଣାର ମୂଳ ନାହିଁ, ଏମିତି ମନର ଶରତ୍ ଆକାଶରେ ନିର୍ମଳତା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଜଳମାନେ।
ନିରହଙ୍କାରପଙ୍କାଯ ସମ୍ପ୍ରସନ୍ନାନ୍ତରାଯ ଚ । ମହ୍ଯମ୍ ଆନନ୍ଦସରସେ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନ୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ମୋ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ହ୍ରଦ, ଅହଂକାରର କାଦୁ ନାହିଁ, ଭିତରେ ଶାନ୍ତି ରହିଛି, ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ ପୁନି ପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଗତାହଙ୍କାରମେଘାଯ ଶାନ୍ତାଶାଦାଵଵହ୍ନଯେ । ମହ୍ଯମ୍ ଆନନ୍ଦଶୈଲାଯ ଵିଶ୍ରାନ୍ତାଯ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ମୋ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ପାହାଡ଼, ଅହଂକାରର ମେଘ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଆଶାର ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ, ଶାନ୍ତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି, ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ ପୁନି ପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଶାନ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯୋଗ୍ରଗ୍ରାହାଯ କ୍ଷୀଣଚିତ୍ତୌର୍ଵଵହ୍ନଯେ । ଆନନ୍ଦାମ୍ବୁଧଯେ ତୁଭ୍ଯଂ ମହ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନ୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶାନ୍ତ, ମନର ଅଗ୍ନି କ୍ଷୀଣ, ଆନନ୍ଦର ସାଗର ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ, ମୋ ପାଇଁ, ପୁନି ପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ତାନନ୍ଦପଦ୍ମାଯ ଶାନ୍ତଚିନ୍ତାମହୋର୍ମଯେ । ମହ୍ଯମ୍ ଉନ୍ମାନସାଯାତ୍ମଂସ୍ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ମୋର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମା, ଯାଙ୍କର ଆନନ୍ଦର ପଦ୍ମ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲିଛି, ଚିନ୍ତାର ତରଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସଂଵିଦାଭାସପକ୍ଷାଯ ପଦ୍ମକୋଟରଵାସିନେ । ସର୍ଵମାନସହଂସାଯ ସ୍ଵାତ୍ମନେ ଽନ୍ତର୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ମୋର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମା, ଚେତନାର କିରଣ ତାଙ୍କର ପଖ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ମନର ହଂସ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
କଲାକଲିତରୂପାଯ ନିଷ୍କଲାଯାମିତାତ୍ମନେ । ସଦୋଦିତାତିପୂର୍ଣାତ୍ମଶଶିନେ ତେ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ସବୁ କଳାରେ ଶୋଭିତ, କିନ୍ତୁ ଅଂଶହୀନ ଓ ସୀମାନ୍ତ ନୁହେଁ, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱରୂପ, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସଦୋଦିତାଯ ଶୀତାଯ ମହାହୃଦ୍ଧ୍ଵାନ୍ତହାରିଣେ । ସର୍ଵଗାଯାପ୍ଯ୍ ଅଦୃଶ୍ଯାଯ ଚିତ୍ସୂର୍ଯାଯ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ସଦା ଉଦିତ, ଶୀତଳ, ମହା ହୃଦୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୁନିପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅସ୍ନେହସ୍ନେହଦୀପ୍ରାଯ ଵର୍ତ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତଵର୍ତିନେ । ସ୍ଵଭାଵାଧାରଧୀରାଯ ଚିଦ୍ଦୀପାଯ ନମୋ ନମଃ
ମୁଁ ଏହି ଚେତନାର ଦୀପକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯାହା ତେଲ ବିନା ଜ୍ଵାଳା ପରି, ଯାହାର ବାତି ବାତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଯାହା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ମନନାନଲସନ୍ତପ୍ତଂ ଶୀତେନ ମନସା ମନଃ । ଛିନ୍ନମ୍ ଅନ୍ତର୍ ମଯା ତପ୍ତମ୍ ଅଯସେଵ ବଲାଦ୍ ଅଯଃ
ମୋର ମନ ଚିନ୍ତାର ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ମନକୁ ନିଜ ମନ ଦ୍ୱାରା ଶୀତଳ କରିଛି; ମୁଁ ଭିତରେ ଏହାକୁ କାଟି ଓ ଶକ୍ତ କରିଛି, ଯେପରି ଲୋହାକୁ ଲୋହା ଦ୍ୱାରା ଜୋରକରି ଶକ୍ତ କରାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଛିତ୍ତ୍ଵା ଚ ମନସା ମନଃ । ଅହଙ୍କୃତିମ୍ ଅହଙ୍କୃତ୍ଯା ଛିତ୍ତ୍ଵା ଶେଷୋ ଜଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା, ମନକୁ ମନ ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦେଇଛି; ଅହଂକାରକୁ ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା କାଟି, ଏବେ ମୁଁ ଶେଷରେ ବିଜୟୀ ଭାବେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି।
ଭାଵେନ ଭାଵମ୍ ଆମୃଦ୍ଯ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ତୃଷ୍ଣାମ୍ ଅତୃଷ୍ଣଯା । ନିଷ୍ପିଷ୍ଯ ପ୍ରଜ୍ଞଯାପ୍ରଜ୍ଞାଂ ଜ୍ଞେ ଽଜ୍ଞସ୍ ସଂଯୋଜିତୋ ମଯା
ଏକ ଭାବକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରିଛି, ତୃଷ୍ଣାକୁ ତୃଷ୍ଣାହୀନତା ଦ୍ୱାରା କାଟିଛି; ଅଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଏକତ୍ର କରିଛି।
ମନସା ମନସି ଚ୍ଛିନ୍ନେ ନିରହଙ୍କାରତାଂ ଗତେ । ଭାଵେନ ଗଲିତେ ଭାଵେ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ତିଷ୍ଠାମି କେଵଲଃ
ମୁଁ ମୋର ମନକୁ ମନ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ କରି, ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଏକ ଭାବରୁ ଅନ୍ୟ ଭାବକୁ ଗଲାପରେ, ନିଜ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପରେ ଏକାକି ଅବିଚଳ ରହିଯାଏ।