ନ ମେ ଭୋଗସ୍ଥିତୌ ଵାଞ୍ଛା ନ ଚ ଭୋଗଵିଵର୍ଜନେ । ଯଦ୍ ଆଯାତି ତଦ୍ ଆଯାତୁ ଯତ୍ ପ୍ରଯାତି ପ୍ରଯାତୁ ତତ୍
ମୋର ଭୋଗ ଥିବାରେ କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ, ନା ଭୋଗ ନଥିବାରେ; ଯାହା ଆସିବ, ଆସୁ; ଯାହା ଯିବ, ଯାଉ।
ସୁଖେଷୁ ମମ ନାପେକ୍ଷା ନୋପେକ୍ଷା ଦୁଃଖଵୃତ୍ତିଷୁ । ସୁଖଦୁଃଖାନ୍ଯ୍ ଉପାଯାନ୍ତୁ ଯାନ୍ତୁ ଵାପ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଏଷୁ କଃ
ସୁଖରେ ମୋର କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଅବହେଳା କରେନି; ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଯେପରି ଆସୁ କିମ୍ବା ଯିବୁ—ମୁଁ କିଏ ଏମାନଙ୍କ ସହିତ?
ଵାସନା ଵିଵିଧା ଦେହେ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତଂ ଵୋଦଯମ୍ ଏଵ ଵା । ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ନାହମ୍ ଏତାସୁ ନ ଚୈତା ମମ କାଶ୍ଚନ
ଶରୀରରେ ଯେପରି ବିଭିନ୍ନ ଭାବନା ଉଦୟ ହେଉ କିମ୍ବା ଅସ୍ତମିତ ହେଉ, ହେଉନ୍ତୁ; ମୁଁ ଏମାନଙ୍କ ଭିତରେ ନୁହେଁ, ଏମାନେ ମୋର କିଛି ନୁହେଁ।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅହଂ କାଲମ୍ ଅଜ୍ଞାନରିପୁଣୋରୁଣା । ହୃତ୍ଵା ଵିଵେକସର୍ଵସ୍ଵମ୍ ଏକାନ୍ତମ୍ ଅଵପୋଥିତଃ
ଏତେ ଦିନ ଧରି ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଭାସି ଯାଇଥିଲି, ସମସ୍ତ ବିବେକ ହରାଇ ଏକାକୀ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲି।
ଵୈଷ୍ଣଵେନ ପ୍ରସାଦେନ ସ୍ଵସମୁତ୍ଥେନ ଚାରୁଣା । ଇଦାନୀଂ ସ୍ଵଂ ପରିଜ୍ଞାଯ ମଯୈଷ ପରିପୋଥିତଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପା ଓ ମୋର ନିଜ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା, ଏବେ ମୁଁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଛି ଏବଂ ସେଇ ଏକାକିତ୍ୱକୁ ଦୂର କରିଦେଇଛି।
ଅହଙ୍କାରପିଶାଚୋ ଽଯଂ ଶରୀରତରୁକୋଟରାତ୍ । ପରାଵବୋଧମନ୍ତ୍ରେଣ ମଯେଦାନୀମ୍ ଅପାକୃତଃ
ଏହି ଅହଂକାର ନାମକ ପିଶାଚ, ଯେଉଁଥି ଶରୀର ଗଛର ଖୋଲରେ ରହୁଥିଲା, ସେଉଁଥିକୁ ମୁଁ ଏବେ ପରମ ଜ୍ଞାନର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରିଦେଇଛି।
ନିରହଙ୍କାରଯକ୍ଷୋ ଽଯଂ ମଚ୍ଛରୀରମହାଦ୍ରୁମଃ । ପୁଣ୍ଯତାମ୍ ଅଲମ୍ ଆଯାତଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ତ ଇଵ ରାଜତେ
ଏବେ ଅହଂକାର ରୂପୀ ଯକ୍ଷ ଦୂର ହୋଇଯିବା ପରେ, ମୋର ଶରୀର ନାମକ ବଡ଼ ଗଛ ପବିତ୍ରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି ଏବଂ ଫୁଲିଉଠି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଛି।
ପ୍ରଶାନ୍ତମୋହଦାରିଦ୍ର୍ଯୋ ଦୁରାଶାଦୋଷସଙ୍କ୍ଷଯେ । ଵିଵେକଧନସମ୍ଭାରାତ୍ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ପରମେଶ୍ଵରଃ
ମୋହ ଓ ଅଭିଳାଷାର ଦୁର୍ଦ୍ରୁତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଅପେକ୍ଷା ଓ ଅନାବଶ୍ୟକ ଆଶା ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି। ବିବେକର ଧନରେ ଧନୀ ହୋଇ, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଈଶ୍ୱର ଭାବେ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଛି।
ଜ୍ଞାତଂ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯମ୍ ଅଖିଲଂ ଦୃଷ୍ଟା ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଦୃଷ୍ଟଯଃ । ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅଧୁନା ଯେନ ନ ପ୍ରାପ୍ଯମ୍ ଇହ ଶିଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଜାଣିବାକୁ ଥିଲା ସବୁକିଛି ଜାଣିଲି, ଯେଉଁଠି ଦେଖିବାକୁ ଥିଲା ସବୁକିଛି ଦେଖିଲି। ଏବେ ମୁଁ ସେଠିକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯାହା ପରେ ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି ପାଇବାକୁ ବାକି ନାହିଁ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଦୂରୋଜ୍ଝିତାନର୍ଥାମ୍ ଅପେତଵିଷଯୋରଗାମ୍ । ସଂଶାନ୍ତମୋହନୀହାରାଂ ଶାନ୍ତାଶାମୃଗତୃଷ୍ଣିକାମ୍
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୁଁ ଦୁଃଖ ଠାରୁ ଦୂରେ ପହଞ୍ଚିଛି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସମ୍ପର୍କର ସର୍ପମାନେ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ମୋହ ଓ ଆଶାର କୁହୁଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଆକାଂକ୍ଷାର ମୃଗତୃଷ୍ଣା ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ରଜୋରହିତସର୍ଵାଶାଂ ଶୀତଲୋପଶମଦ୍ରୁମାମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଵିତତାଂ ଭୂମିମ୍ ଉନ୍ନତାଂ ପାରମାର୍ଥିକୀମ୍
ସମସ୍ତ ଆଶାର ଧୂଳି ରହିତ, ଶୀତଳ ଓ ଶାନ୍ତିର ଗଛ ପରି ଶାନ୍ତ ଥିବା, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଉଚ୍ଚ ପାରମାର୍ଥିକ ଭୂମିକୁ ମୁଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।
ସ୍ତୁତ୍ଯା ପ୍ରଣତ୍ଯା ଵିଜ୍ଞପ୍ତ୍ଯା ଶମେନ ନିଯମେନ ଚ । ଲବ୍ଧୋ ଽଯଂ ଭଗଵାନ୍ ଆତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟଶ୍ ଚାଧିଗତସ୍ ସ୍ଫୁଟମ୍
ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଣାମ, ଅନୁରୋଧ, ଶାନ୍ତି ଏବଂ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୂଜ୍ୟ ଆତ୍ମାକୁ ଲାଭ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଦେଖାଯାଇଛି।
ଅହଙ୍କାରପଦାତୀତଶ୍ ଚିରାତ୍ ସଂସ୍ମୃତିମ୍ ଆଗତଃ । ସ୍ଵଭାଵୋ ଭଗଵାନ୍ ଆତ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁର୍ ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅହଂକାରର ସୀମାକୁ ଅଟିକି, ଏହି ନିଜସ୍ୱ, ନିଜର ଭିତରେ ଥିବା, ଚିରନ୍ତନ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଆତ୍ମା ପୁନଃ ସ୍ମୃତିକୁ ଆସିଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯୋରଗଗର୍ତେଷୁ ମରଣଶ୍ଵଭ୍ରଭୂମିଷୁ । ତୃଷ୍ଣାକରଞ୍ଜକୁଞ୍ଜେଷୁ କାମକୋଲାହଲେଷୁ ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ସାପ ଗହ୍ୱରରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ଧକାର ଭୂମିରେ, ତୃଷ୍ଣାର ଜଙ୍ଗଲରେ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷାର କୋଳାହଳରେ,
ଵାସନାଵନଜାଲେଷୁ ଜନ୍ମକୂପାନ୍ତରେଷୁ ଚ । ଦୁଃଖଦାଵାଗ୍ନିଦାହେଷୁ ଦୁଷ୍କୃତାଙ୍ଗାରଭାରିଷୁ
ବାସନାର ଜାଲରେ, ଜନ୍ମର ଗଭୀର କୂଆଁରେ, ଦୁଃଖର ଦାହାନଳରେ ଏବଂ ଦୁଷ୍କୃତିର ଭାରି ଅଙ୍ଗାରରେ,
ପାତୋତ୍ପାତଦଶାଲକ୍ଷୈର୍ ମଜ୍ଜନୋନ୍ମଜ୍ଜନଭ୍ରମୈଃ । ଆଵିର୍ଭାଵତିରୋଭାଵୈର୍ ଆଶାପାଶଵିଵେଷ୍ଟନୈଃ
ଅନେକ ପତନ ଓ ବିପଦରେ, ବୁଡ଼ିବା ଓ ଉଠିବାର ଭ୍ରମରେ, ଦେଖାଯିବା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାରେ, ଆଶାର ଜଞ୍ଜିରରେ ବନ୍ଧି ରହିଛି।
ଅହଂ ଚିରମ୍ ଅହଙ୍କାରଦ୍ଵିଷା ସମଵପୋଥିତଃ । ନିଶାଯାମ୍ ଅଲ୍ପଧୈର୍ଯାତ୍ମା ପିଶାଚେନେଵ ଜଙ୍ଗଲେ
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅହଂକାର ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ମାର୍ତ୍ତ ହୋଇଥିଲି, ମୋ ମନ ଅଳ୍ପଧୈର୍ୟ ହୋଇ ରାତିରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭୂତ ପିଛା କରିଥିବା ପରି ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲା।
ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ତ୍ଵଯେଦାନୀଂ କ୍ରିଯାଶକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵଯୈଵ ହି । ଶୌରିଵାଗ୍ଵ୍ଯପଦେଶେନ ଵିଵେକଶ୍ରୀର୍ ଵିବୋଧିତା
କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୁମ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟଶକ୍ତି ଓ ନିଜ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା, ଶୌରି ଭାବେ, ବିବେକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଜାଗୃତ ହୋଇଛି।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧେ ଭଵତୀଶାନେ ତମ୍ ଅହଙ୍କାରରାକ୍ଷସମ୍ । ନ ପଶ୍ଯାମି ଵିଭୋ ଦୀପେ ଜ୍ଵଲିତେ ତିମିରଂ ଯଥା
ପ୍ରଭୁ, ଯେତେବେଳେ ମନରେ ଇଶ୍ୱର ଜାଗିଉଠନ୍ତି, ସେଇ ଅହଂକାର ରାକ୍ଷସକୁ ମୁଁ ଆଉ ଦେଖିପାରୁନି, ଯେପରି ଦୀପ ଜଳିଲେ ଅନ୍ଧକାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ଯାହଙ୍କାରଯକ୍ଷସ୍ଯ ମନୋଵିଵରଵାସିନଃ । ଦୀପସ୍ଯେଵ ପ୍ରଶାନ୍ତସ୍ଯ ନ ଵେଦ୍ମି ଗତିମ୍ ଈଶ୍ଵର
ମନର ଗୁହାରେ ବସିଥିବା ଆହଂକାର ରୂପୀ ଭୂତଟିଏ ଏବେ ଶାନ୍ତ ଦୀପବାତି ଭଳି ନିଶ୍ୱପ୍ତ ହୋଇଗଲାପରେ, ଏହାର ଅବସ୍ଥା କଣ ହେଲା, ମୁଁ ଜାଣିନି, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଦୃଷ୍ଟ ଏଵ ତ୍ଵଯୀଶାନେ ପଲାଯନପରାଯଣଃ । ସମ୍ପନ୍ନୋ ମଦହମ୍ଭାଵଶ୍ ଚୌରସ୍ ସୂର୍ଯୋଦଯେ ଯଥା
ହେ ଈଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସାଥିରେ ଆହଂକାର ଓ ଅଭିମାନର ଚୋର ଭୟରେ ପଳାଇଯାଏ, ଯେପରି ଚୋର ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ଲୁଚିଯାଏ।
ଅସଦଭ୍ଯୁତ୍ଥିତେ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅହଙ୍କାରପିଶାଚକେ । ଶାନ୍ତେ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅତିସ୍ଵସ୍ଥୋ ନିର୍ଗୋନାସ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଏହି ଅସତ୍ୟ ଆହଂକାର ଭୂତଟିଏ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବାପରେ, ମୁଁ ଏକ ଶାଖାହୀନ ଗଛ ଭଳି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ।
ଶାମ୍ଯାମି ପରିନିର୍ଵାମି ଜାଗର୍ମ୍ଯ୍ ଅସ୍ମି ପ୍ରବୋଧଵାନ୍ । ତସ୍କରେଣାଵମୁକ୍ତୋ ଽସ୍ମି ନିର୍ଵୃତୋ ଽସ୍ମି ଚିରାଦ୍ ଅଯମ୍
ମୁଁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଜାଗ୍ରତ ଓ ସଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି; ଚୋର ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ବହୁ ଦିନ ପରେ ମୁଁ ଏବେ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଛି।
ଶୈତ୍ଯମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶାନ୍ତାଶାମୃଗତୃଷ୍ଣିକଃ । ପ୍ରାଵୃଡମ୍ବୁଭରସ୍ନାତଶ୍ ଶାନ୍ତଦାଵ ଇଵାଚଲଃ
ମୋର ଭିତରେ ଏବେ ଶିତଳତା ଆସିଛି, ମୃଗମରୀଚିକା ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ବର୍ଷାର ଜଳରେ ନହାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଦେଇଥାଏ, ସେପରି ମୋର ମନ ଏବେ ଶାନ୍ତ।
ପ୍ରମାର୍ଜିତେ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ପଦେ ସାର୍ଥେ ଵିଚାରତଃ । କୋ ମୋହଃ କାନି ଦୁଃଖାନି କାଃ କଦାଶାଃ କ ଆତପଃ
ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ଶିଖିଛି, ସେଠାରେ ଆଉ କୌଣସି ଭ୍ରମ, ଦୁଃଖ, ଆଶା କିମ୍ବା ତାପ ରହିନଥାଏ।
ନରକସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷାଦିଭ୍ରମାସ୍ ସତ୍ଯାମ୍ ଅହଙ୍କୃତୌ । ଭିତ୍ତାଵ୍ ଏଵ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଚିତ୍ରେହା ନ ନଭସ୍ତଲେ
ନରକ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭ୍ରମମାନେ କେବଳ ଅହଂକାର ଥିଲେ ଦେଖାଯାଏ; ଏମାନେ ଦିଵାଳ ଉପରେ ଚିତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଖୋଲା ଆକାଶରେ ନୁହେଁ।
ଅହଙ୍କାରକଲାପୀନେ ଚିତ୍ତେ ସାରଚମତ୍କୃତିଃ । ନ ରାଜତେ ଽଂଶୁକେ ମ୍ଲାନେ ଯଥା କୁଙ୍କୁମରଞ୍ଜନା
ଯେଉଁ ମନ ଅହଂକାରରେ ଭରିଯାଇଛି, ସେଠାରେ ସାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହୁଏନାହିଁ; ମଲିନ ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ କୁଙ୍କୁମ ରଙ୍ଗ ଯେପରି ଚମକେନାହିଁ, ସେପରି।
ନିରହଙ୍କାରଜଲଦେ ତୃଷ୍ଣାସାରଵିଵର୍ଜିତେ । ଭାତି ଚିତ୍ତଶରଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସ୍ଵଚ୍ଛତା କାନ୍ତିଶାଲିନୀ
ଅହଂକାରର ଜଳ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ତୃଷ୍ଣାର ମୂଳ ନାହିଁ, ଏମିତି ମନର ଶରତ୍ ଆକାଶରେ ନିର୍ମଳତା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଜଳମାନେ।
ନିରହଙ୍କାରପଙ୍କାଯ ସମ୍ପ୍ରସନ୍ନାନ୍ତରାଯ ଚ । ମହ୍ଯମ୍ ଆନନ୍ଦସରସେ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନ୍ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ମୋ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ହ୍ରଦ, ଅହଂକାରର କାଦୁ ନାହିଁ, ଭିତରେ ଶାନ୍ତି ରହିଛି, ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ ପୁନି ପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଗତାହଙ୍କାରମେଘାଯ ଶାନ୍ତାଶାଦାଵଵହ୍ନଯେ । ମହ୍ଯମ୍ ଆନନ୍ଦଶୈଲାଯ ଵିଶ୍ରାନ୍ତାଯ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ମୋ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ପାହାଡ଼, ଅହଂକାରର ମେଘ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଆଶାର ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ, ଶାନ୍ତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି, ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ ପୁନି ପୁନି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।