କ୍ଵାଧମଃ ପ୍ରାକୃତାରମ୍ଭୋ ହୀନକର୍ମରତିସ୍ ସଦା । ଵରାକୋ ଦାନଵସ୍ ତୁଚ୍ଛଜାତିର୍ ଭକ୍ତିଃ କ୍ଵ ଵୈଷ୍ଣଵୀ
ଅପମାନଜନକ, ସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ସଦା ନିମ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି ରହିଥାଏ, ଦୁଃଖୀ ଦାନବ ନିର୍ମାନ୍ୟ ଜନ୍ମର, ଏବଂ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି—ଏଠି ଏଉଁ ଦୁଇଟିରେ କେତେ ତାଲମେଳ ଅଛି?
କମଲିନୀ ପରୁଷୋଷରଭୂଗତା ସୁଖଯତୀହ ଯଥା ନ ଦୁରାଶ୍ରଯା । ଦନୁସୁତୋ ଽପି ହି ମାଧଵଭକ୍ତିମାନ୍ ଇତି କଥା ନ ତଥେଶ ସୁଖାଯ ନଃ
ଯେପରି ଦୁର୍ଦ୍ଧର ବାୟୁ ପଦ୍ମରେ ବହିଲେ ତାହାକୁ ସୁଖ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଦାନବପୁତ୍ର ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଅଟୁଟ ଥିବା କଥା ଆମ ପାଇଁ ସୁଖ ଦେଇନଥାଏ, ହେ ଈଶ୍ୱର।
ଗର୍ଜନ୍ତମ୍ ଅତିସଂରବ୍ଧଂ ସୁରଲୋକମ୍ ଅଥାରିହା । ଉଵାଚ ମାଧଵୋ ଵାକ୍ଯଂ ଶିଖିଵୃନ୍ଦମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଅତି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ତେବେ ମାଧବ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଶିଖାମୃଗ ଦଳକୁ ଡାକିଥାଏ।
ଵିବୁଧା ମା ଵିଷଣ୍ଣାସ୍ ସ୍ଥ ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଭକ୍ତିମାନ୍ ଇତି । ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଂ ଜନ୍ମ ତସ୍ଯେଦଂ ମୋକ୍ଷାର୍ହୋ ଽସାଵ୍ ଅରିନ୍ଦମଃ
ଓ ଦେବଗଣ, ଦୁଃଖିତ ହେବେନି; ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଭକ୍ତିଶୀଳ। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ପଶ୍ଚିମ ଦେଶରେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୁକ୍ତିର ଯୋଗ୍ୟ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ।
ଇତ ଉତ୍ତରମ୍ ଏତେନ ଗର୍ଭତା ଦନୁସୂନୁନା । ନ କର୍ତଵ୍ଯା ପ୍ରଦଗ୍ଧେନ ବୀଜେନେଵାଙ୍କୁରକ୍ରିଯା
ଏଠୁ ପରେ, ଏହି ଦାନବପୁତ୍ର ଗର୍ଭରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବାରୁ, ତାଙ୍କର ବଂଶ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯେପରି ଜଳିଯାଇଥିବା ମାଞ୍ଜି ଅଙ୍କୁର ଦେଇପାରେନି।
ଗୁଣଵାନ୍ ନିର୍ଗୁଣୋ ଜାତ ଇତ୍ଯ୍ ଅନର୍ଥକ୍ରମଂ ଵିଦୁଃ । ନିର୍ଗୁଣୋ ଗୁଣଵାଞ୍ ଜାତ ଇତ୍ଯ୍ ଆହୁସ୍ ସିଦ୍ଧିଦଂ କ୍ରମମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଜାଣନ୍ତି — ଗୁଣହୀନ ଥିବାରୁ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ଦୁଃଖର କ୍ରମ; କିନ୍ତୁ ଗୁଣହୀନ ଅବସ୍ଥାରୁ ଗୁଣ ଆସିଲେ, ସେହି କ୍ରମ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଆତ୍ମୀଯାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଭୁଵନାନ୍ଯ୍ ଅମରୋତ୍ତମାଃ । ପ୍ରଯାତ ନାସୁଖାଯୈଷା ପ୍ରାହ୍ଲାଦୀ ଗୁଣିତେହ ଵଃ
ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମରଗଣ, ତୁମର ଜଗତଗୁଡିକ ବହୁବିଧ; ଏହି ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ତୁମର ଅସୁଖ ପାଇଁ ଆସିନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଵିବୁଧାଂସ୍ ତତ୍ର କ୍ଷୀରୋଦାର୍ଣଵଵୀଚିଷୁ । ଅନ୍ତର୍ଧାନଂ ଯଯୌ ଦେଵସ୍ ତଟତାପିଞ୍ଛଗୁଚ୍ଛଵତ୍
ଏପରି କହି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀଦେବତା ଗୋଟିଏ ପିକ ପାଖ ଗୁଛ ଭଳି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ।
ସୋ ଽପି ସମ୍ପୂଜିତହରିସ୍ ସୁରୌଘୋ ଽଵ୍ରଜଦ୍ ଅମ୍ବରମ୍ । ପୁନର୍ ମନ୍ଦରନିର୍ଧୂତାତ୍ କଣଜାଲମ୍ ଇଵାର୍ଣଵାତ୍
ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଦେବମାନେ ଆକାଶକୁ ଚାଲିଗଲେ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ମଥିଲେ ଉଠୁଥିବା ଜଳ ବିନ୍ଦୁ ଭଳି ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ପ୍ରତି ଗୀର୍ଵାଣାସ୍ ତତସ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧତ୍ଵମ୍ ଆଯଯୁଃ । ମହାନ୍ତୋ ଯତ୍ର ନୋଦ୍ଵିଗ୍ନାସ୍ ତତ୍ର ଵିଶ୍ଵାସଵନ୍ ମନଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ପ୍ରତି ନିମ୍ନତା ଭାବ ଆଣିଲେ; ଯେଉଁଠି ବଡ଼ମାନେ ଭୟଭିତ ନୁହନ୍ତି, ସେଠି ମନ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରହିପାରେ ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ଦେଵଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଭକ୍ତିମାନ୍ ଇତି
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ପ୍ରତିଦିନ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଭକ୍ତି ଭରି ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ ।
ଅଥ ପୂଜାପରସ୍ଯାସ୍ଯ ସମଵର୍ଧନ୍ତ କାଲତଃ । ଵିଵେକାନନ୍ଦଵୈରାଗ୍ଯଵିଭଵପ୍ରମୁଖା ଗୁଣାଃ
ଏହିପରି, ସେ ଭକ୍ତିରେ ଲଗି ରହିଲେ, ସମୟ କ୍ରମେ ତାଙ୍କ ମନରେ ବିବେକ, ଆନନ୍ଦ, ବିରାକ୍ତି ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଭଳି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ବଢ଼ିଗଲା।
ନାଭ୍ଯନନ୍ଦଦ୍ ଅସୌ ଭୋଗପୂଗଂ ଶୁଷ୍କମ୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମମ୍ । ନ ଚାରମତ କାନ୍ତାସୁ ମୃଗୋ ମରୁମହୀଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ସେ ଭୋଗର ଢେର ଉପରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଶୁଖିଲା ଗଛକୁ କେହି ପସନ୍ଦ କରେନି; ଏବଂ ସେ ଜଣେ ମୃଗ ମରୁଭୂମିରେ ଭଳି ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ନ ରେମେ ଲୋକଚର୍ଚାସୁ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥକଥନାଦ୍ ଋତେ । ନାଜାଯତ ରତିସ୍ ତସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯେ ସ୍ଥଲ ଇଵାବ୍ଜିନୀ
ସେ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ମାନିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ଆଲୋଚନା ଛାଡ଼ି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ଉପଜିଲା ନାହିଁ, ଯେପରି ଶୁଖିଲା ଭୂମିରେ ପଦ୍ମ ଫୁଟେନି।
ନ ଵିଶଶ୍ରାମ ଚେତୋ ଽସ୍ଯ ଭୋଗରୋଗାନୁରଞ୍ଜନେ । ମୁକ୍ତାଫଲମ୍ ଅସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ ମୁକ୍ତାଫଲ ଇଵାତଲେ
ତାଙ୍କର ମନ କେବେ ଭୋଗର ରୋଗ ମଧୁରତାରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଲା ନାହିଁ, ଯେପରି ମୁକ୍ତା ଗୁଡ଼ିକ ଶଙ୍ଖର ଉପରେ ଲାଗି ରହେନି।
ତ୍ଯକ୍ତଭୋଗାଭିକଲନଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଅଥ ନାଗତମ୍ । ଚେତଃ କେଵଲମ୍ ଅସ୍ଯାସୀଦ୍ ଦୋଲାଯାମ୍ ଇଵ ଯୋଜିତମ୍
ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡି, ଏଉଁଠି ଶାନ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନଥିଲା, ତାଙ୍କର ମନ ଏକ ଝୁଲାରେ ବସାଇଦେଇଥିବା ପରି ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଗଲା।
ପ୍ରାହ୍ଲାଦୀଂ ତାଂ ସ୍ଥିତିଂ କୃଷ୍ଣଦେହଃ କ୍ଷୀରୋଦକୋଟରାତ୍ । ଵିଵେଦ ସର୍ଵଗତଯା ତଯା ପରମକାନ୍ତଯା
କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଳା ଦେହ, ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତାରୁ ସେଇ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଓ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଅଥ ପାତାଲମାର୍ଗେଣ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଆହ୍ଲାଦିତାଗ୍ରଗଃ । ପୂଜାଦେଵଗୃହଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ସମାଯଯୌ
ତାପରେ, ପାତାଳ ମାର୍ଗରେ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ଶିରୋମଣି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ପୂଜା ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯାଭ୍ଯାଗତଂ ଦେଵଂ ପୂଜଯା ଦ୍ଵିଗୁଣେଦ୍ଧଯା । ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷମ୍ ଆଦରାତ୍ ପର୍ଯପୂଜଯତ୍
ଭଗବାନଙ୍କ ଆଗମନକୁ ଜାଣି, ଦେତ୍ୟମାନ୍ୟଙ୍କର ରାଜା, ଦୁଇଗୁଣ ଉତ୍ସାହରେ, ପଦ୍ମନୟନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ପୂଜାଗୃହଗତଂ ଦେଵଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାଵସ୍ଥିତଂ ହରିମ୍ । ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ପରମପ୍ରୀତୋ ଗିରା ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁଷ୍ଟଯା
ପୂଜା ଘରରେ ଦେବତା ହରିଙ୍କୁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତ୍ରିଭୁଵନଭଵନାଭିରାମକୋଶଂ ସକଲକଲଙ୍କହରଂ ପରଂ ପ୍ରକାଶମ୍ । ଅଶରଣଶରଣଂ ଶରଣ୍ଯମ୍ ଈଶଂ ହରିମ୍ ଅଜମ୍ ଈଶ୍ଵରମ୍ ଅଚ୍ଯୁତଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ତିନି ଜଗତର ଗୃହକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ପ୍ରକାଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାର, ଅଶରଣଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ, ମହାପ୍ରଭୁ ହରିଙ୍କ ଚରଣରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
କୁଵଲଯଦଲଶୈଲସନ୍ନିକାଶଂ ଶରଦମଲାମ୍ବରକୋଟରୋପମାନମ୍ । ଭ୍ରମରତିମିରକଜ୍ଜଲାଞ୍ଜନାଭଂ ସରସିଜଚକ୍ରଗଦାଧରଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ନୀଳ ପଦ୍ମ ପତ୍ର କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଶରତ ଆକାଶ ପରି ସ୍ଫଟିକ ଅମଳ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଧୁମକୁ ଝୁଣ୍ଡର ଅନ୍ଧାର କିମ୍ବା କଜଳ ରଙ୍ଗର ଦେହ, ହାତରେ ପଦ୍ମ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିବା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ଵିଚଲଦଲିକଲାପକୋମଲାଙ୍ଗଂ ସିତଦଲପଙ୍କଜକୁଟ୍ମଲାଭଶଙ୍ଖମ୍ । ଶ୍ରୁତିରଣିତଵିରିଞ୍ଚଚଞ୍ଚରୀକଂ ସ୍ଵହୃଦଯପଦ୍ମଜଲାଶଯଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଚଳିଥିବା ମଧୁମକୁ ତାନ ପରି କମଳ ଅଙ୍ଗ, ଶୁଭ୍ର କମଳ କୁଡ଼ିଆ ପରି ଶଂଖ, ବେଦର ମଧୁମକୁ ଝୁଣ୍ଡର ଧ୍ୱନିରେ ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣୁଥିବା କାନ, ମୋ ହୃଦୟର କମଳ ଜଳରେ ବସିଥିବା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ସିତମଣିଗଣତାରକାଵକୀର୍ଣଂ ସ୍ମିତଧଵଲାନନପୀଵରେନ୍ଦୁବିମ୍ବମ୍ । ହୃଦଯମଣିମରୀଚିଜାଲଗଙ୍ଗଂ ହରିଶରଦମ୍ବରମ୍ ଆତତଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଏହି ବିଶାଳ ଶରତ୍ ଆକାଶରେ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ଫଟିକ ରତ୍ନର ତାରାଗୁଡିକ ଚିତ୍ରିତ, ହସୁଥିବା ଧଳା ମୁହଁ ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଚମକୁଛି, ଏବଂ ହୃଦୟର ରତ୍ନର ରଶିମାଳା ଏକ ନଦୀ ପରି ଭିତରେ ବହୁଛି।
ତ୍ରିଭୁଵନନଲିନୀସିତାରଵିନ୍ଦଂ ତିମିରସମାନଵିମୋହଦୀପମ୍ ଅଗ୍ର୍ଯମ୍ । ଜଡତରମ୍ ଅଜଡଂ ଚିଦାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ଜଗଦଖିଲାର୍ତିହରଂ ହରିଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ତିନି ଜଗତର ପଦ୍ମକୁ ପ୍ରଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୀପ, ଅନ୍ଧକାର ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କରିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ, ଜଡ ଓ ଅଜଡ ଦୁଇଁ ପ୍ରକୃତିର ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଥିବା ମହାଶକ୍ତି।
ନଵଵିକସିତପଦ୍ମରେଣୁଗୌରଂ ସ୍ଫୁଟକମଲାଵପୁଷୋପରୂଷିତାଙ୍ଗମ୍ । ଦିନଗମସମଯାରୁଣାମ୍ବରାଭଂ କନକନିଭାମ୍ବରସୁନ୍ଦରଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ନବଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମର ରେଣୁରେ ଧଳା, ସ୍ପଷ୍ଟ ପଦ୍ମ ଉପରେ ଶରୀର ରଖିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ନବପଦ୍ମ ରେଣୁରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୋଶାକ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳର ଲାଲ ଆକାଶ ପରି ଚମକୁଛି, ସୁନା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଅଵିରତହତସୃଷ୍ଟସର୍ଗଲୀଲଂ ସତତମ୍ ଅଜାତମ୍ ଅଵର୍ଧନଂ ଵିଶାଲମ୍ । ଯୁଗଶତଜରଢାଭିଜାତଦେହଂ ତରୁତଲଶାଯିନମ୍ ଅର୍ଭକଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଏହି ଗଛତଳେ ଶୟନ କରୁଥିବା ଶିଶୁର ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ସଦା ନିର୍ମାଣ ଲୀଳାରେ ଲିନ, ଅଜନ୍ମା, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ବିଶାଳ, ଏବଂ ଯାହାର ଦେହ ଶତାବ୍ଦୀର ଜରା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଦିତିସୁତନଲିନୀତୁଷାରପାତଂ ସୁରନଲିନୀସତତୋଦିତାର୍କବିମ୍ବମ୍ । କମଲଜନଲିନୀଜଲାଵପୂରଂ ହୃଦି ନଲିନୀନିଲଯଂ ଵିଭୁଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ସେଇ ସର୍ବବ୍ୟାପୀଙ୍କୁ ଶରଣ ନଉଛି, ଯାହାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ବସିବା ଏକ ପଦ୍ମପୁଷ୍କର ଝିଲିକ ଭଳି, ଦାନବମାନେ ପ୍ରସୂତି କରିଥିବା ପଦ୍ମରେ ହଲକା ହିମପାତ ଭଳି, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସୂତି କରିଥିବା ପଦ୍ମପାଇଁ ଚିରନବୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି, ଓ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପଦ୍ମକୁ ଜଳରେ ପୁରାଇଦେଇଥିବା ପ୍ରବାହ ଭଳି ଅଛନ୍ତି।
ଇତି ଗୁଣବହୁଲାଭିର୍ ଵାଗ୍ଭିର୍ ଅଭ୍ଯର୍ଚିତୋ ଽସୌ ହରିର୍ ଅସୁରଵିନାଶଶ୍ ଶ୍ରୀନିଷଣ୍ଣାଂସଦେଶଃ । ଜଲଦ ଇଵ ମଯୂରଂ ପ୍ରୀତିମାନ୍ ପ୍ରୀଯମାଣଂ କୁଵଲଯଦଲଦେହଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାସୁରେନ୍ଦ୍ରମ୍
ଏଭଳି ଅନେକ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାଣୀରେ ଯେତେବେଳେ ଦେବୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଥିବା ଦାନବନାଶକ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଇଲା, ସେ ନୀଳ କମଳପତ୍ର ସଦୃଶ ଦେହଧାରୀ, ମେଘ ଦେଖି ମୟୂର ଯେପରି ଖୁସି ହୁଏ, ସେପରି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଦାନବମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵରଂ ଗୁଣନିଧେ ଦୈତ୍ଯକୁଲଚୂଡାମହାମଣେ । ଗୃହାଣାଭିମତଂ ଭୂଯୋଜନ୍ମଦୁଃଖୋପଶାନ୍ତଯେ
ହେ ଗୁଣର ସାଗର, ଦାନବବଂଶର ମୁକୁଟମଣି, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ତାହା ମାଗ; ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବି।