ଦେଵା ଵିସ୍ମଯମ୍ ଆଜଗ୍ମୁଶ୍ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାସ୍ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ । ଗୃହୀତା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଭକ୍ତିର୍ ଦୈତ୍ଯୈଃ କିମ୍ ଇତି ରାଘଵ
ଦେବମାନେ—ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମଣ୍ଡଳୀ—ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ‘ରାଘବ, କିପରି ଦୈତ୍ୟମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି?’
କ୍ଷୀରୋଦେ ଭୋଗିଭୋଗସ୍ଥଂ ଵିବୁଧା ଵିସ୍ମଯାକୁଲାଃ । ଜଗ୍ମୁର୍ ଅମ୍ବରମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ହରିମ୍ ଆହଵଶାଲିନଂ
ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିତ ହୋଇ, ଆକାଶକୁ ଛାଡି ଦୁଧର ସାଗରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ହରି ନିଜ ଶୌର୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଭୋଗି ସର୍ପରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ।
ତତ୍ରୈତଂ ଦୈତ୍ଯଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଅସ୍ଯ ତେ । ପପ୍ରଚ୍ଛୁଶ୍ ଚୈନମ୍ ଆସୀନମ୍ ଅପୂର୍ଵାଶ୍ଚର୍ଯଵିସ୍ମଯାତ୍
ସେଠି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଦାନବମାନଙ୍କର କଥା କହିଲେ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ବସିଥିବାବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
କିମ୍ ଏତଦ୍ ଭଗଵନ୍ ଦୈତ୍ଯା ଵିରୁଦ୍ଧା ଯେ ସଦୈଵ ତେ । ତେ ହି ତ୍ଵନ୍ମଯତାଂ ଯାତା ମାଯେଯମ୍ ଇତି ଭାଵ୍ଯତେ
ଭଗବନ୍, ସେମାନେ କିଏ, ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କର ବିପକ୍ଷ ଥିଲେ? ଦେଖିବାକୁ ଲାଗୁଛି, ସେମାନେ ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ପାଇଛନ୍ତି—ଏହା କି ଆପଣଙ୍କର ମାୟା?
କ୍ଵ କିଲାତ୍ଯନ୍ତଦୁର୍ଵୃତ୍ତା ଦାନଵା ଦଲିତାଦ୍ରଯଃ । କ୍ଵ ପାଶ୍ଚାତ୍ଯମହାଜନ୍ମଲଭ୍ଯା ଭକ୍ତିର୍ ଜନାର୍ଦନେ
ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେ ଏବଂ ପାହାଡ଼କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ କିପରି ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ପାଇଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ବଡ଼ ଜନ୍ମ ପରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ?
ପ୍ରାକୃତୋ ଗୁଣଵାଞ୍ ଜାତ ଇତ୍ଯ୍ ଏଷା ଭଗଵନ୍ କଥା । ଅକାଲପୁଷ୍ପମାଲେଵ ସୁଖାଯୋଦ୍ଵେଜନାଯ ଚ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି କଥା — ସାଧାରଣ ଜଣେ ଲୋକ ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭରିଥିବା — ଅସମୟରେ ଫୁଟିଥିବା ଫୁଲ ପରି ଲାଗେ; ଏହା ମନକୁ ଖୁସି ଦେଇଥାଏ, ତଥାପି ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ଓ ଅସ୍ବସ୍ଥତା ଉପସ୍ଥାପନ କରେ।
ନୋପପନ୍ନଂ ହି ଯଦ୍ ଯତ୍ର ତତ୍ର ତନ୍ ନ ଵିରାଜତେ । ମଧ୍ଯେ କାଚକଲାପସ୍ଯ ମହାମୂଲ୍ଯୋ ମଣିର୍ ଯଥା
ଯେଉଁ କିଛି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଯଥାଯଥ ନୁହେଁ, ସେଉଁଥିରେ ଏହା ଚମକେ ନାହିଁ; ଏହା ଏହିପରି — ଗ୍ଲାସ ମଣିର ଗୁଛ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯୋ ଯୋ ଯାଦୃଗ୍ଗୁଣୋ ଜନ୍ତୁସ୍ ସ ତାମ୍ ଏଵୈତି ସଂସ୍ଥିତିମ୍ । ସଦୃଶେଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଜେଷୁ ଶ୍ଵା ନ ମନ୍ଯେ ରମତେ କ୍ଵଚିତ୍
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀ ଯେଉଁ ଗୁଣରେ ଥାଏ, ସେ ଏହି ଗୁଣକୁ ଅନୁଯାୟୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଏକାକାର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, କୁକୁର କେବେ ଅନ୍ୟ ଅନୁଚିତ ଜିନିଷରେ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ନ ତଥା ଦୁଃଖଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗେ ମଜ୍ଜନ୍ତ୍ଯୋ ଵଜ୍ରସୂଚଯଃ । ଵୈସାଦୃଶ୍ଯେନ ସମ୍ବଦ୍ଧା ଯଥୈତା ଵସ୍ତୁଦୃଷ୍ଟଯଃ
ବଜ୍ର ହୁଇଁ ସୁଇ ଦେହରେ ଲାଗିଲେ ଏତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇନଥାଏ, ଯେତେ ଅସମ୍ବନ୍ଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଥିବା ଜିନିଷ ଦେଖିଲେ ମନରେ ଅଧିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ।
ଯଦ୍ ଯତ୍ର କ୍ରମସମ୍ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଉପପନ୍ନମ୍ ଅନିନ୍ଦିତମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ରାଜତେ ତତ୍ର ଜଲେ ଽମ୍ଭୋଜଂ ନ ତୁ ସ୍ଥଲେ
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଜିନିଷ ତାର ସଠିକ୍ ସ୍ଥାନରେ, ଯଥାଯଥ, ଦୋଷହୀନ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେଠି ସେ ଜିନିଷ ଜଗମଗାଏ—ଜଳରେ ପଦ୍ମ ଫୁଟିଥିବା ପରି, ଭୂମିରେ ନୁହେଁ।
କ୍ଵାଧମଃ ପ୍ରାକୃତାରମ୍ଭୋ ହୀନକର୍ମରତିସ୍ ସଦା । ଵରାକୋ ଦାନଵସ୍ ତୁଚ୍ଛଜାତିର୍ ଭକ୍ତିଃ କ୍ଵ ଵୈଷ୍ଣଵୀ
ଅପମାନଜନକ, ସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ସଦା ନିମ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି ରହିଥାଏ, ଦୁଃଖୀ ଦାନବ ନିର୍ମାନ୍ୟ ଜନ୍ମର, ଏବଂ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି—ଏଠି ଏଉଁ ଦୁଇଟିରେ କେତେ ତାଲମେଳ ଅଛି?
କମଲିନୀ ପରୁଷୋଷରଭୂଗତା ସୁଖଯତୀହ ଯଥା ନ ଦୁରାଶ୍ରଯା । ଦନୁସୁତୋ ଽପି ହି ମାଧଵଭକ୍ତିମାନ୍ ଇତି କଥା ନ ତଥେଶ ସୁଖାଯ ନଃ
ଯେପରି ଦୁର୍ଦ୍ଧର ବାୟୁ ପଦ୍ମରେ ବହିଲେ ତାହାକୁ ସୁଖ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଦାନବପୁତ୍ର ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଅଟୁଟ ଥିବା କଥା ଆମ ପାଇଁ ସୁଖ ଦେଇନଥାଏ, ହେ ଈଶ୍ୱର।
ଗର୍ଜନ୍ତମ୍ ଅତିସଂରବ୍ଧଂ ସୁରଲୋକମ୍ ଅଥାରିହା । ଉଵାଚ ମାଧଵୋ ଵାକ୍ଯଂ ଶିଖିଵୃନ୍ଦମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଅତି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ତେବେ ମାଧବ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଶିଖାମୃଗ ଦଳକୁ ଡାକିଥାଏ।
ଵିବୁଧା ମା ଵିଷଣ୍ଣାସ୍ ସ୍ଥ ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଭକ୍ତିମାନ୍ ଇତି । ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଂ ଜନ୍ମ ତସ୍ଯେଦଂ ମୋକ୍ଷାର୍ହୋ ଽସାଵ୍ ଅରିନ୍ଦମଃ
ଓ ଦେବଗଣ, ଦୁଃଖିତ ହେବେନି; ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଭକ୍ତିଶୀଳ। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ପଶ୍ଚିମ ଦେଶରେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୁକ୍ତିର ଯୋଗ୍ୟ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ।
ଇତ ଉତ୍ତରମ୍ ଏତେନ ଗର୍ଭତା ଦନୁସୂନୁନା । ନ କର୍ତଵ୍ଯା ପ୍ରଦଗ୍ଧେନ ବୀଜେନେଵାଙ୍କୁରକ୍ରିଯା
ଏଠୁ ପରେ, ଏହି ଦାନବପୁତ୍ର ଗର୍ଭରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବାରୁ, ତାଙ୍କର ବଂଶ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯେପରି ଜଳିଯାଇଥିବା ମାଞ୍ଜି ଅଙ୍କୁର ଦେଇପାରେନି।
ଗୁଣଵାନ୍ ନିର୍ଗୁଣୋ ଜାତ ଇତ୍ଯ୍ ଅନର୍ଥକ୍ରମଂ ଵିଦୁଃ । ନିର୍ଗୁଣୋ ଗୁଣଵାଞ୍ ଜାତ ଇତ୍ଯ୍ ଆହୁସ୍ ସିଦ୍ଧିଦଂ କ୍ରମମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଜାଣନ୍ତି — ଗୁଣହୀନ ଥିବାରୁ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ଦୁଃଖର କ୍ରମ; କିନ୍ତୁ ଗୁଣହୀନ ଅବସ୍ଥାରୁ ଗୁଣ ଆସିଲେ, ସେହି କ୍ରମ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଆତ୍ମୀଯାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଭୁଵନାନ୍ଯ୍ ଅମରୋତ୍ତମାଃ । ପ୍ରଯାତ ନାସୁଖାଯୈଷା ପ୍ରାହ୍ଲାଦୀ ଗୁଣିତେହ ଵଃ
ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମରଗଣ, ତୁମର ଜଗତଗୁଡିକ ବହୁବିଧ; ଏହି ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ତୁମର ଅସୁଖ ପାଇଁ ଆସିନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଵିବୁଧାଂସ୍ ତତ୍ର କ୍ଷୀରୋଦାର୍ଣଵଵୀଚିଷୁ । ଅନ୍ତର୍ଧାନଂ ଯଯୌ ଦେଵସ୍ ତଟତାପିଞ୍ଛଗୁଚ୍ଛଵତ୍
ଏପରି କହି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀଦେବତା ଗୋଟିଏ ପିକ ପାଖ ଗୁଛ ଭଳି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ।
ସୋ ଽପି ସମ୍ପୂଜିତହରିସ୍ ସୁରୌଘୋ ଽଵ୍ରଜଦ୍ ଅମ୍ବରମ୍ । ପୁନର୍ ମନ୍ଦରନିର୍ଧୂତାତ୍ କଣଜାଲମ୍ ଇଵାର୍ଣଵାତ୍
ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଦେବମାନେ ଆକାଶକୁ ଚାଲିଗଲେ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ମଥିଲେ ଉଠୁଥିବା ଜଳ ବିନ୍ଦୁ ଭଳି ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ପ୍ରତି ଗୀର୍ଵାଣାସ୍ ତତସ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧତ୍ଵମ୍ ଆଯଯୁଃ । ମହାନ୍ତୋ ଯତ୍ର ନୋଦ୍ଵିଗ୍ନାସ୍ ତତ୍ର ଵିଶ୍ଵାସଵନ୍ ମନଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ପ୍ରତି ନିମ୍ନତା ଭାବ ଆଣିଲେ; ଯେଉଁଠି ବଡ଼ମାନେ ଭୟଭିତ ନୁହନ୍ତି, ସେଠି ମନ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରହିପାରେ ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ଦେଵଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଭକ୍ତିମାନ୍ ଇତି
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ପ୍ରତିଦିନ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଭକ୍ତି ଭରି ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ ।
ଅଥ ପୂଜାପରସ୍ଯାସ୍ଯ ସମଵର୍ଧନ୍ତ କାଲତଃ । ଵିଵେକାନନ୍ଦଵୈରାଗ୍ଯଵିଭଵପ୍ରମୁଖା ଗୁଣାଃ
ଏହିପରି, ସେ ଭକ୍ତିରେ ଲଗି ରହିଲେ, ସମୟ କ୍ରମେ ତାଙ୍କ ମନରେ ବିବେକ, ଆନନ୍ଦ, ବିରାକ୍ତି ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଭଳି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ବଢ଼ିଗଲା।
ନାଭ୍ଯନନ୍ଦଦ୍ ଅସୌ ଭୋଗପୂଗଂ ଶୁଷ୍କମ୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମମ୍ । ନ ଚାରମତ କାନ୍ତାସୁ ମୃଗୋ ମରୁମହୀଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ସେ ଭୋଗର ଢେର ଉପରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଶୁଖିଲା ଗଛକୁ କେହି ପସନ୍ଦ କରେନି; ଏବଂ ସେ ଜଣେ ମୃଗ ମରୁଭୂମିରେ ଭଳି ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ନ ରେମେ ଲୋକଚର୍ଚାସୁ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥକଥନାଦ୍ ଋତେ । ନାଜାଯତ ରତିସ୍ ତସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯେ ସ୍ଥଲ ଇଵାବ୍ଜିନୀ
ସେ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ମାନିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ଆଲୋଚନା ଛାଡ଼ି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ଉପଜିଲା ନାହିଁ, ଯେପରି ଶୁଖିଲା ଭୂମିରେ ପଦ୍ମ ଫୁଟେନି।
ନ ଵିଶଶ୍ରାମ ଚେତୋ ଽସ୍ଯ ଭୋଗରୋଗାନୁରଞ୍ଜନେ । ମୁକ୍ତାଫଲମ୍ ଅସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ ମୁକ୍ତାଫଲ ଇଵାତଲେ
ତାଙ୍କର ମନ କେବେ ଭୋଗର ରୋଗ ମଧୁରତାରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଲା ନାହିଁ, ଯେପରି ମୁକ୍ତା ଗୁଡ଼ିକ ଶଙ୍ଖର ଉପରେ ଲାଗି ରହେନି।
ତ୍ଯକ୍ତଭୋଗାଭିକଲନଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଅଥ ନାଗତମ୍ । ଚେତଃ କେଵଲମ୍ ଅସ୍ଯାସୀଦ୍ ଦୋଲାଯାମ୍ ଇଵ ଯୋଜିତମ୍
ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡି, ଏଉଁଠି ଶାନ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନଥିଲା, ତାଙ୍କର ମନ ଏକ ଝୁଲାରେ ବସାଇଦେଇଥିବା ପରି ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଗଲା।
ପ୍ରାହ୍ଲାଦୀଂ ତାଂ ସ୍ଥିତିଂ କୃଷ୍ଣଦେହଃ କ୍ଷୀରୋଦକୋଟରାତ୍ । ଵିଵେଦ ସର୍ଵଗତଯା ତଯା ପରମକାନ୍ତଯା
କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଳା ଦେହ, ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତାରୁ ସେଇ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଓ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଅଥ ପାତାଲମାର୍ଗେଣ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଆହ୍ଲାଦିତାଗ୍ରଗଃ । ପୂଜାଦେଵଗୃହଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ସମାଯଯୌ
ତାପରେ, ପାତାଳ ମାର୍ଗରେ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ଶିରୋମଣି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ପୂଜା ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯାଭ୍ଯାଗତଂ ଦେଵଂ ପୂଜଯା ଦ୍ଵିଗୁଣେଦ୍ଧଯା । ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷମ୍ ଆଦରାତ୍ ପର୍ଯପୂଜଯତ୍
ଭଗବାନଙ୍କ ଆଗମନକୁ ଜାଣି, ଦେତ୍ୟମାନ୍ୟଙ୍କର ରାଜା, ଦୁଇଗୁଣ ଉତ୍ସାହରେ, ପଦ୍ମନୟନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ପୂଜାଗୃହଗତଂ ଦେଵଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାଵସ୍ଥିତଂ ହରିମ୍ । ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ପରମପ୍ରୀତୋ ଗିରା ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁଷ୍ଟଯା
ପୂଜା ଘରରେ ଦେବତା ହରିଙ୍କୁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।