ଦୁର୍ଜଯଃ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଃ ପ୍ରଵିମୁକ୍ତାଯୁଧୋ ଽପି ସନ୍ । ନାସୌ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଵିଚ୍ଛେଦୈର୍ ଵଜ୍ରସାରୋ ଵିଦୀର୍ଯତେ
ପଦ୍ମନୟନ ଅଜୟ, ଅସ୍ତ୍ର ହରାଇ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗି ଯିବାରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ହିଁ ଭାଙ୍ଗି ଯାଏନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ସ୍ଵଭାବ ହେଉଛି ବଜ୍ର ପରି ।
ଅଭ୍ଯସ୍ତା ବହଵସ୍ ତେନ ମିଥଃପ୍ରେରିତପର୍ଵତାଃ । ଭୀମାସ୍ ସମରସଂରମ୍ଭାସ୍ ସମମ୍ ଅସ୍ମତ୍ପିତାମହୈଃ
ସେ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି, ପାହାଡ଼କୁ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଝାଁପି ଦେଇ, ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସମାନ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି ।
ତାସୁ ତାସ୍ଵ୍ ଅତିଘୋରାସୁ ଵିତତାସ୍ଵ୍ ଅସୁରାଜିଷୁ । ଯୋ ନ ଭୀତ ଇଦାନୀଂ ସ ଭଯମ୍ ଏଷ୍ଯତି କା କଥା
ଏହି ଅତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବ୍ୟାପକ ଦେମନ ଦଳର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଏବେ ଯେ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ କରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭୟଭିତ ହେବ; ଏଠାରେ ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ ।
ଉପାଯମ୍ ଏକମ୍ ଏଵେମଂ ହରେର୍ ଆକ୍ରମଣେ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ମନ୍ଯେ ତଦ୍ଵ୍ଯତିରେକେଣ ଵିଦ୍ଯତେ ନ ପ୍ରତିକ୍ରିଯା
ହରିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ସ୍ପଷ୍ଟ ଉପାୟ ମୁଁ ଭାବୁଛି; ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ନାହିଁ ।
ସର୍ଵାତ୍ମନା ସର୍ଵଧିଯା ସର୍ଵସଂରମ୍ଭରଂହସା । ସ ଏଵ ଶରଣଂ ଦେଵୋ ଗତିର୍ ଅସ୍ତୀହ ନାନ୍ଯଥା
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ, ଦେହ ଏବଂ ଶକ୍ତି ସହିତ, ସେଇ ଦେବତା ହିଁ ଏଠାରେ ଆଶ୍ରୟ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ ।
ନ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଧିକଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ତି ଲୋକତ୍ରଯାନ୍ତରେ । ପ୍ରଲଯସ୍ଥିତିସର୍ଗାଣାଂ ହରିଃ କାରଣତାଂ ଗତଃ
ତିନି ଜଗତରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼ କେହି ନାହିଁ; ହରି ହେଉଛନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ବିନାଶର କାରଣ।
ତସ୍ମାନ୍ ନିମେଷାଦ୍ ଆରଭ୍ଯ ନାରାଯଣମ୍ ଅଜଂ ସଦା । ସମ୍ପ୍ରପନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ସର୍ଵତ୍ର ନାରାଯଣମଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଏହିପରି, ଚକୁ ଝିଅଯିବା ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ଆମେଷ୍ଟି ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ଯେଉଁ ଜନ୍ମହୀନ; ସବୁଠି ମୁଁ ନାରାୟଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତି ମନ୍ତ୍ରସ୍ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧକଃ । ନାପୈତି ମମ ହୃତ୍କୋଶାଦ୍ ଆକାଶାଦ୍ ଇଵ ମାରୁତଃ
‘ନମୋ ନାରାୟଣାୟ’ ମନ୍ତ୍ରଟି ସବୁ କାମ ପୂରଣ କରେ; ଏହା ମୋ ହୃଦୟର ଗଭୀରରୁ କେବେ ବି ଯାଏ ନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରୁ ପବନ ଯାଏ ନାହିଁ।
ହରିର୍ ଆଶା ହରିର୍ ଵ୍ଯୋମ ହରିର୍ ଉର୍ଵୀ ହରିର୍ ଜଗତ୍ । ଅଯଂ ହରିର୍ ଅମେଯାତ୍ମା ଜାତୋ ହରିମଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ହରି ଆଶା, ହରି ଆକାଶ, ହରି ପୃଥିବୀ, ହରି ସମସ୍ତ ଜଗତ; ଏହି ହରି ଅପରିମିତ ସ୍ବଭାବର, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ହରିରେ ମିଶିଛି।
ଅଵିଷ୍ଣୁଃ ପୂଜଯନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଂ ନ ପୂଜାଫଲଭାଗ୍ ଭଵେତ୍ । ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ଯଜେଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଅଯଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ନୁହଁନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ପୂଜାର ଫଳ ମିଳେନାହିଁ; ବିଷ୍ଣୁ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ—ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ଭାବରେ ମୁଁ ନିଜେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଅନନ୍ତମ୍ ଇଦମ୍ ଆକାଶମ୍ ଆପୂର୍ଯ ଵିନତାସୁତଃ । କନକାଙ୍ଗୋ ମମାଙ୍ଗାନାମ୍ ଅଯମ୍ ଆସନତାଂ ଗତଃ
ଏହି ଅନନ୍ତ ଆକାଶକୁ ପୂରି, ବିନତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ମୋ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ ଆସନ ନେଇଛନ୍ତି।
କରଶାଖୈକଵିଶ୍ରାନ୍ତସର୍ଵହେତିଵିହଙ୍ଗମାଃ । ନଖାଂଶୁମଞ୍ଜରୀକୀର୍ଣା ମହାମରକତଦ୍ରୁମାଃ
ମୋ ହାତର ଶାଖାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ, ସମସ୍ତ କାରଣର ଉତ୍ପାଦକ, ମୋ ନଖର ରଶିମାନେ ଫୁଲିଥିବା ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ବଡ ଦେବୀ ମଣିର ଗଛ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଇମେ ତେ ମୃଦୁମନ୍ଦାରଦାମଦୃବ୍ଧାଂସମଣ୍ଡଲାଃ । ମନ୍ଦରାଘୃଷ୍ଟକେଯୂରାଶ୍ ଚତ୍ଵାରୋ ମମ ବାହଵଃ
ଏହି ଚାରିଟି ମୋ ବାହୁ, ମୃଦୁ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ, ଦାମା ମଣିର ଚକ୍ର, ଏବଂ ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼ରେ ଘସିଥିବା କେୟୁର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଚଲଚ୍ଛଶିକରାପୂରଚାରୁଚାମରଧାରିଣୀ । ଇଯଂ ମେ ପାର୍ଶ୍ଵଗା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ କ୍ଷୀରୋଦଜଠରୋତ୍ଥିତା
ଚଳିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଚାମର ନେଇ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ଏହି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମୋର ପାଖରେ ଦଉଡ଼ିଛନ୍ତି, ଯିଏ କ୍ଷୀରସାଗରରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛନ୍ତି।
ହେଲାଵିଲବ୍ଧଭୁଵନା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯତରୁମଞ୍ଜରୀ । ଇଯଂ ମେ ପାର୍ଶ୍ଵଗା କୀର୍ତିର୍ ଧଵଲାମଲହାସିନୀ
ଖେଳି ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ଅଜିତ କରିଥିବା, ତିନି ଲୋକର ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷର ଫୁଲ ଭାବରେ ରହିଥିବା, ଧଳା ଓ ପରିସ୍କାର ହସ ଥିବା ଏହି କୀର୍ତି ମୋର ପାଖରେ ଦଉଡ଼ିଛନ୍ତି।
ଅନାରତଂ ଜଗଜ୍ଜାଲନଵନିର୍ମାଣକାରିଣୀ । ଇଯଂ ମେ ପାର୍ଶ୍ଵଗା ମାଯା ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରଜାଲଵିଲାସିନୀ
ସଦା ନୂତନ ଭାବରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜାଲା ତିଆରି କରୁଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାରେ ମନ ଲଗାଇଥିବା ଏହି ମାୟା ମୋର ପାଖରେ ଦଉଡ଼ିଛନ୍ତି।
ଇଯଂ ସା ହେଲଯାକ୍ରାନ୍ତତ୍ରୈଲୋକ୍ଯତରୁଷଣ୍ଡିକା । ଜଯା ସ୍ଫୁରତି ମେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଲତା କଲ୍ପତରୋର୍ ଇଵ
ଏହି ଜୟା ସହଜରେ ତିନି ଲୋକର ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷର ଉପବନକୁ ଜିତିଛନ୍ତି; ସେ ମୋର ପାଖରେ କଳ୍ପତରୁର ଲତା ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଇମୌ ମେ ନିତ୍ଯଶୀତୋଷ୍ଣୌ ଦେଵୌ ଶୀତାଂଶୁଭାସ୍କରୌ । ପ୍ରକଟୀକୃତସଂସାରୌ ମୁଖମଧ୍ଯେ ଵିଲୋଚନେ
ମୋ ମୁହଁର ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ, ଏହି ଦୁଇ ଦେବତା — ଚାନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ — ସଦା ଥିବା, ତାଙ୍କର ଶୀତ ଆଲୋକ ଓ ତପ୍ତ ରଶ୍ମି ଦ୍ୱାରା ସଂସାରକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି ।
ମମେଯମ୍ ଉତ୍ପଲଶ୍ଯାମା ପୀନାମ୍ଭୋଧରସୁନ୍ଦରୀ । ଶ୍ଯାମୀକୃତକକୁପ୍ଚକ୍ରା ଦେହଦୀପ୍ତିର୍ ଵିସାରିଣୀ
ଏହି ନୀଳ ଦେବୀ, ଉତ୍ପଳ ରଙ୍ଗରେ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି, ମୋର ନିଜ; ତାଙ୍କର ଦେହର ଆଲୋକ ଚାରିପାଖ ଅନ୍ଧାର କରି ଫାଲିଯାଉଛି ।
ଅଯଂ ମମ କରେ ଶଙ୍ଖଃ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯସ୍ ସ୍ଫୁରଦ୍ଧ୍ଵନିଃ । ମୂର୍ତଂ ଖମ୍ ଇଵ ଶବ୍ଦାତ୍ମ କ୍ଷୀରୋଦ ଇଵ ସଂସ୍ଥିତଃ
ମୋ ହାତରେ ଶଂଖ — ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ — ଅଛି, ଯାହା ଉତ୍ସାହିତ ଧ୍ୱନିରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି; ଏହା ଶବ୍ଦର ଆକାଶ ଭଳି ଅନୁଭବ ହେଉଛି, ଦୁଧର ସାଗରରୁ ଉପଜି ଥିବା ପରି ଏହା ଅଛି ।
ଅଯଂ ମେ କର୍ଣିକାକୋଶନିଲୀନବ୍ରହ୍ମଷଟ୍ପଦଃ । ପଦ୍ମଃ କରତଲେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସ୍ଵନାଭିକୁହରୋଦ୍ଭଵଃ
ମୋ କରତଳରେ ଏହି ଶ୍ରୀମୟ ପଦ୍ମ ଅଛି, ଯାହା ନିଜ ନାଭିର ଗଭୀରତାରୁ ଉପଜିଛି; ତାହାର କର୍ଣ୍ଣିକାରେ ବ୍ରହ୍ମା ମଧୁମକୁ ଶରଣ ନେଇଛି ।
ଇଯଂ ମେ ରତ୍ନଚିତ୍ରାଙ୍ଗୀ ସୁମେରୁଶିଖରୋପମା । ହେମାଙ୍ଗଦା ଗଦା ଗୁର୍ଵୀ ଦୈତ୍ଯଦାନଵମର୍ଦିନୀ
ଏହି ମୋର ଗଦାଟି ରତ୍ନରେ ଭରି ରହିଛି, ସୁମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ସହିତ ମିଳିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ, ସୁନାର ଅଙ୍ଗଦ ପରି ଲାଗିଛି, ଏହି ଭାରି ଗଦା ଦେଇ ଦେଉତା ଓ ଦାନବମାନେ ଦଳିଯାନ୍ତି।
ଅଯଂ ମେ ଭାସୁରାକାରସ୍ ସୁଖଦୃଶ୍ଯସ୍ ସୁଦର୍ଶନଃ । ଜ୍ଵାଲାଜଟିଲପର୍ଯନ୍ତପରିପାଟଲଦିକ୍ତଟଃ
ଏହି ମୋର ଅସ୍ତ୍ରଟି ଦୀପ୍ତିମାନ ଆକାରରେ ଅତି ମନୋହର, ଦେଖିବାକୁ ଖୁସି ଦେଇଥାଏ; ଏହାର ଶିରା ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକରେ ଗୁଞ୍ଜି ରହିଛି, ତାର ପାର୍ଶ୍ୱ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ।
ଅଯଂ ମେ କେତୁମଦ୍ଵହ୍ନିସୁନ୍ଦରୋ ଜ୍ଵଲିତୋ ଽସିତଃ । କୁଠାରୋ ଦୈତ୍ଯଵୃକ୍ଷାଣାଂ ନନ୍ଦଯନ୍ ନନ୍ଦକସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଏହି ମୋର କୁଠାରଟି ପତାକା ନେଇ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଛି, କଳା ଓ ଅତି ଚମତ୍କାର; ଦାନବ ଗଛମାନେ କାଟି ଦେବାରେ ଏହା ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଏହି ନନ୍ଦକ ରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଇଦଂ ମଚ୍ଛରଧାରାଣାଂ ପୁଷ୍କରାଵର୍ତକୋ ଘନଃ । ଶାର୍ଙ୍ଗଂ ଧନୁର୍ ଅହୀନ୍ଦ୍ରାଭମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରକାର୍ମୁକସୁନ୍ଦରମ୍
ଏହି ମୋର ତୀର ଧାରାର ଘନ ଭୂମିକା, ପଦ୍ମ ଚକ୍ର ପରି ଲାଗିଛି; ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ, ନାଗରାଜ ସମାନ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରର ଧନୁଷ ପରି ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ଇମାନ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଅନନ୍ତାନି ଜଗନ୍ତି ଜଠରେ ଚିରମ୍ । ବିଭର୍ମି ଜାତନଷ୍ଟାନି ଵର୍ତମାନାନ୍ଯ୍ ଅନେକଶଃ
ମୁଁ ଏହି ଅନେକ ଜଗତ୍ଗୁଡିକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୋ ପେଟରେ ବହନ କରିଛି — ଏଗୁଡିକ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ଇମୌ ମହୀ ମେ ଚରଣାଵ୍ ଇଦଂ ମେ ଗଗନଂ ଶିରଃ । ଇଦଂ ଵପୁର୍ ମେ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ଇମା ମେ କୁକ୍ଷଯୋ ଦିଶଃ
ମୋ ପାଦ ହେଉଛି ପୃଥିବୀ, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ଆକାଶ, ମୋ ଦେହ ହେଉଛି ତିନି ଜଗତ, ମୋ ପାର୍ଶ୍ୱଗୁଡିକ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଦିଗ।
ସାକ୍ଷାଦ୍ ଅଯମ୍ ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ନୀଲମେଘୋଦରଦ୍ଯୁତିଃ । ସୁପର୍ଣପର୍ଵତାରୂଢଶ୍ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ମୁଁ ସାକ୍ଷାତ୍ ବିଷ୍ଣୁ — ନୀଳ ମେଘର ପେଟ ପରି ଚମକୁଛି, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ମାନେ ଗରୁଡ ଉପରେ ପର୍ବତରେ ବସିଛି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଏବଂ ଗଦା ଧରିଛି।
ଏତେ ମତ୍ତଃ ପଲାଯନ୍ତେ ସମଗ୍ରା ଦୁଷ୍ଟଚେତସଃ । ତାର୍ଣାସ୍ ତରଲସଞ୍ଚାରାଃ ପଵନାଦ୍ ଇଵ ରାଶଯଃ
ମୋଠୁ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ସମସ୍ତେ ପଳାଇଯାନ୍ତି; ସେମାନେ ବାତାସରେ ଉଡୁଥିବା ଧୂଳି ଦଳା ପରି ଶୀଘ୍ର ଚଳିଯାନ୍ତି।
ଅଯମ୍ ଇନ୍ଦୀଵରଶ୍ଯାମଃ ପୀତଵାସା ଗଦାଧରଃ । ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ଗରୁଡାରୂଢସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାହମ୍ ଅଚ୍ଯୁତଃ
ଏହି ନୀଳ ପଦ୍ମ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ରଙ୍ଗରେ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶ୍ରୀସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା, ସେ ମୁଁ ଅଚ୍ୟୁତ ନିଜେ।