ଵିଲୀନସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଶ୍ ଶାନ୍ତସନ୍ଦେହଵିଭ୍ରମଃ । କ୍ଷୀଣକୌତୁକନୀହାରୋ ଜାତୋ ଽସି ଵିଗତଜ୍ଵରଃ
ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଲୟ ହୋଇଯାଇଛି, ସନ୍ଦେହ ଓ ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଉତ୍ସୁକତାର କୁହୁଡ଼ି ମିଶିଯାଇଛି, ଏବଂ ତୁମେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛ।
ଯଦ୍ ଉପଗଚ୍ଛସି ପାସି ନିହଂସି ଵା ପିବସି ଵଲ୍ଗସି ଚିନ୍ମଯ ଵର୍ଧସେ । ତଦ୍ ଅସି ତେନ ତଵାସ୍ତୁ ମହାମୁନେ ଵିଗତବୋଧକଲଙ୍କଵିଶଙ୍କିତା
ମହାମୁନି, ଆପଣ ଯେଉଁ କିଛି ନିକଟକୁ ଯାନ୍ତି, ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ପିଉଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ ଉଠନ୍ତି—ସେ ସବୁ ଆପଣ ନିଜେ ଅଟୁଟ ଚେତନାର ଅଂଶ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଜ୍ଞାନରେ କୌଣସି ଦୌଷ କିମ୍ବା ସନ୍ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଏଭଳି ରୁହନ୍ତୁ।
ଅଥେମମ୍ ଅପରଂ ରାମ ଵିଜ୍ଞାନାଧିଗମେ କ୍ରମମ୍ । ଶୃଣୁ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରସ୍ ସିଦ୍ଧଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମନା ଯଥା
ଏବେ, ରାମ, ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଉ ଏକ ପଦକ୍ରମ ଶୁଣ। ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ କିପରି ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ତାହା ମୁଁ କହୁଛି।
ଆସୀତ୍ ପାତାଲଜଠରେ ଵିଦ୍ରାଵିତସୁରୋ ଽସୁରଃ । ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ ନାମ ନାରାଯଣପରାକ୍ରମଃ
ପାତାଳର ଗଭୀର ଅନ୍ତରାଳରେ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ। ସେ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀରୁ ତାଡ଼ି ଦିଆଯାଇ, ପାତାଳରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ।
ଆକ୍ରାନ୍ତଭୁଵନାଭୋଗସ୍ ସ ଜହାର ହରେର୍ ଜଗତ୍ । ଷଟ୍ପଦସ୍ଯ ବୃହତ୍ପତ୍ତ୍ରଂ ରାଜହଂସ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭୋଗ ଦଖଳ କରି, ହରିଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ରାଜହଂସ ମହାପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଘେରିଥିବା ପଦ୍ମକୁ ନେଇଯାଏ।
ଚକାର ଜଗତାଂ ରାଜ୍ଯଂ ସମାକ୍ରାନ୍ତସୁରାସୁରଃ । ଦନ୍ତୀ ନିରସ୍ତହଂସୌଘୋ ନଲିନ୍ଯାମ୍ ଅଲିନାମ୍ ଇଵ
ସେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ । ଏହା ଏଭଳି ଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ହାତୀ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପର ଝିଲିକାରେ ହଂସମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଏ ।
ଅଥାସାଵ୍ ଅସୁରାଧୀଶଃ କୁର୍ଵଂସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନେଶତାମ୍ । କାଲେନ ସୁଷୁଵେ ପୁତ୍ରାନ୍ ଅଙ୍କୁରାନ୍ ଇଵ ମାଧଵଃ
ତାପରେ, ସେ ଅସୁରମାନଙ୍କର ମହାପତି ତିନି ଜଗତର ଅଧିପତି ହୋଇ, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ମାଧବ ଯେପରି ବସନ୍ତରେ ଅଂକୁର ଉପଜାଏ, ସେପରି ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମଦେଲେ ।
ତେ ଽଵର୍ଧନ୍ତାଚିରେଣୈଵ ତେଜସ୍ତର୍ଜିତତାରକାଃ । ଦଶାର୍କାଂଶୁଶତାନୀଵ ଵ୍ଯୋମାକ୍ରାନ୍ତିଵିଲାସିନଃ
ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ତାରାମାନେ ମ୍ଲାନ ହୋଇଗଲେ, ସେମାନେ ଏଭଳି ଆକାଶରେ ବିଚରିଥିଲେ, ଯେପରି ଦଶ ରବିର ଶତାଧିକ କିରଣ ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ନାମ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରଧାନାତ୍ମା ବଭୂଵ ହ । ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ମହାର୍ହାଣାଂ ମଣୀନାମ୍ ଇଵ କୌସ୍ତୁଭଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନାମକ ମହାନ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ ଅସୁର, ସମସ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେପରି ପ୍ରଧାନ ହେଲେ ।
ତେନାରାଜତ ପୁତ୍ରେଣ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ ଭୃଶମ୍ । ସର୍ଵସୌନ୍ଦର୍ଯଯୁକ୍ତେନ ଵସନ୍ତେନେଵ ଵତ୍ସରଃ
ସେ ରାଜା ନୁହଁଥିବା ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ସେ ପୁଅ ସମସ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଭରପୂର ଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ବର୍ଷ ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଲେ ଖୁସି ହୁଏ।
ଅଥ ପୁତ୍ରସହାଯୋ ଽସୌ ବଲକୋଶସମନ୍ଵିତଃ । ଆଜଗାମ ମଦଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ ତ୍ରିଗଣ୍ଡଗଲିତେଭଵତ୍
ତାପରେ, ପୁଅଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ନେଇ, ସେ ଦାନବ ଅତି ଗର୍ବିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ତିନି ପ୍ରକାରର ଗର୍ବ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।
ତତାପାକ୍ରାନ୍ତିତାପେନ ତ୍ରିଜଗନ୍ତି ଵିକାସିନା । କଲ୍ପାନ୍ତସୂର୍ଯଗଣଵନ୍ ନଵଯୈଵ କରଶ୍ରିଯା
ତାଙ୍କର ଅତ୍ୟାଚାରର ତାପ ତିନି ଜଗତରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ହାତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କଳ୍ପାନ୍ତର ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ପରି ନୂତନ ରୂପରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଅଖିଦ୍ଯନ୍ତାସ୍ଯ ତେନାଥ ସୂର୍ଯେନ୍ଦୁପ୍ରମୁଖାସ୍ ସୁରାଃ । ଦୁର୍ଵିଲାସଵିଲୋଲସ୍ଯ ବାଲସ୍ଯେଵ ସ୍ଵବନ୍ଧଵଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଇଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଶିଶୁଙ୍କର ନିଜ ପରିବାର ଲୋକମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତେ ଽର୍ଥଯାଂ ଚକ୍ରିରେ ଶୌରିଂ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରେଭପତେର୍ ଵଧେ । ନ କ୍ଷମନ୍ତେ ମହାନ୍ତୋ ଽପି ପୌନଃପୁଣ୍ଯେନ ଦୁଷ୍କ୍ରିଯାମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ଦାନବନାୟକଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ବଡ଼ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନିପୁନି ଖରାପ କାମ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତତଃ ପ୍ରଲଯପର୍ଯସ୍ତଜଗଦ୍ଘର୍ଘରଜୃମ୍ଭିତମ୍ । ଦିଗ୍ଦନ୍ତିଦଶନପ୍ରଖ୍ଯନଖଵଜ୍ରାଶ୍ରିସୂମ୍ଭିତମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଳୟରେ ଉଲଟିଯିବା ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଗଲା, ଯାହାର ନଖ ହାତୀର ଦାତର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ସ୍ଥିରଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲତାଜାଲଭାସୁରୋର୍ଧ୍ଵଜମଣ୍ଡଲମ୍ । ଦଶଦିକ୍କୋଟରୋଦ୍ଵାନ୍ତଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵଲନକୁଣ୍ଡଲମ୍
ଏକ ଉଚ୍ଚ ଆକୃତି ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ନିରନ୍ତର ବିଜୁଳିର ଝାଲରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ଦଶ ଦିଗର ସୀମାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୁଣ୍ଡଳ ରହିଥିଲା।
ସମସ୍ତକୁଲଶୈଲେନ୍ଦ୍ରପିଣ୍ଡପୀଠୋଦ୍ଭଟୋଦରମ୍ । ଦୋର୍ଦ୍ରୁମାଧୂନନୋଦ୍ଧୂତସ୍ଫୁଟଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକର୍ପରମ୍
ତାହାର ପେଟ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ମିଶି ଥିବା ପରି ବଡ଼ ଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର ବାହୁ ହଲାଇ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।
ଵଦନୋଦରନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତଵାତୋତ୍ସାରିତପର୍ଵତଂ । ତ୍ରିଜଗଦ୍ଦହନୋଦ୍ଯୁକ୍ତକୋପକଲ୍ପାଗ୍ନିଗର୍ଵିତମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ନାକରୁ ବାୟୁ ବେରି ଆସି, ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂରେ ଉଡ଼ାଇ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ତିନି ଜଗତକୁ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ବିନାଶ ଅଗ୍ନି ପରି ଗର୍ବିତ ହେଉଥିଲେ।
ସଟାଵିକଟପୀନାଂସସ୍ପନ୍ଦପ୍ରେରିତଭାସ୍କରମ୍ । ରୋମକୂପଲସଦ୍ଵହ୍ନିପୁଞ୍ଜପିଞ୍ଜରପର୍ଵତମ୍
ତାଙ୍କର ଜଟା ବେଶି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ଦେହ ଚଉଡ଼ା ଓ ମଜବୁତ; ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚଳିଥିଲା, ତାଙ୍କର ରୋମକୁପରେ ଅଗ୍ନିର ଗୁଛ ଜଳିଥିଲା, ଯାହାର ଆଲୋକରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ ହେଉଥିଲା।
କୁଲାଚଲମହାକୁଡ୍ଯକୁଟ୍ଟନୋଦ୍ଭଟଦୃକ୍ପୁଟମ୍ । ସର୍ଵାଵଯଵନିଷ୍ଠ୍ଯୂତପଟ୍ଟିସପ୍ରାସତୋମରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ତଳୱାର, ବଣ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠି ରହିଥିଲା।
ନାରସିଂହଂ ଵପୁଃ କୃତ୍ଵା ମାଧଵୋ ଽହନ୍ ମହାସୁରମ୍ । ଲସତ୍କଟକଟାରାଵଂ ତୁରଙ୍ଗମମ୍ ଇଵ ଦ୍ଵିପଃ
ନାରସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମାଧବ ଏହି ମହା ଦାନବକୁ ବଧ କଲେ; ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଏତେ ଉଚ୍ଚ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଏକ ହାତୀ ଘୋଡ଼ା ପାଖରେ ରହି ଦମ୍ଭ କରୁଥିବା ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ପୁରମ୍ ଆସୁରମ୍ ଉଦ୍ଵାନ୍ତୈର୍ ଦଦାହେକ୍ଷଣଵହ୍ନିଭିଃ । ସସର୍ଵଭୂତଂ କଲ୍ପାନ୍ତେ ଜଗଜ୍ଜାଲମ୍ ଇଵାନଲଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିର ଅଗ୍ନିରେ ଅସୁରମାନେ ଥିବା ସହରକୁ ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସହିତ ଜଳାଇଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି କଳିଯୁଗର ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଇଥାଏ।
ନୃସିଂହମାରୁତେ ତସ୍ମିନ୍ ଭୃଶଂ କ୍ଷୋଭମ୍ ଉପାଗତେ । ଵିସ୍ଫୂର୍ଜତି ଘନାସ୍ଫୋଟୈର୍ ଏକାର୍ଣଵ ଇଵାକୁଲେ
ସେ ସିଂହ-ମନୁଷ୍ୟ ତୁଳ୍ୟ ବାତାସରେ ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଆତୁରତା ଆସିଗଲା, ସେଥିରେ ମେଘର ଗର୍ଜନା ପରି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଯେପରି ଏକ ଅସ୍ଥିର ସମୁଦ୍ର ତାଳମାଳି ଉଠେ।
ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ ଦାନଵୌଘାସ୍ ତେ ଦିକ୍ଷ୍ଵ୍ ଅଲଂ ମଷକା ଇଵ । ଉପାଯଯୁର୍ ଅଦୃଶ୍ଯତ୍ଵଂ ଦୀପା ଇଵ ଗତତ୍ଵିଷଃ
ତାପରେ ସେଇ ଦାନବମାନେ ମଶା ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ, ଏବଂ ଆଲୋକ ନ ଥିବା ଦୀପ ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଅଥ ଵିଦ୍ରୁତଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ଦଗ୍ଧାନ୍ତଃପୁରମଣ୍ଡଲମ୍ । ବଭୂଵ ପାତାଲତଲଂ କଲ୍ପକ୍ଷୁଣ୍ଣଜଗତ୍ସମମ୍
ତାପରେ ଦାନବରାଜା ପଳାଇଯିବା ପରେ ଏବଂ ଅନ୍ତଃପୁର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭସ୍ମ ହେବା ପରେ, ପାତାଳ ଲୋକ କଳିଯୁଗର ଶେଷରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିବା ସୃଷ୍ଟି ପରି ହେଇଗଲା।
ଅକାଲକଲ୍ପାନ୍ତଵିଧୌ ଶନୈଃ ପ୍ରଶମିତେ ଵିଭୌ । କ୍ଵାପି ଯାତେ ସମାଶ୍ଵସ୍ତସୁରସଂରମ୍ଭପୂଜିତେ
ଯେତେବେଳେ ଯୁଗାନ୍ତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଉତ୍ତେଜନା ରୁ ଅଟୁଟ ଥିବା ଲୋକେ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ମୃତଶିଷ୍ଟା ଦନୁସୁତାଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦପରିପାଲିତାଃ । ଦଗ୍ଧଂ ସ୍ଵଂ ଦେଶମ୍ ଆଜଗ୍ମୁସ୍ ସରଶ୍ ଶୁଷ୍କମ୍ ଇଵାଣ୍ଡଜାଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ ଥିବା ଦାନୁର କନ୍ୟାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଯାଇଥିଲେ, ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଲେ—ସେ ଦେଶ ଏବେ ଜଳିଯାଇଛି, ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିବା ଝିଲିକୁ ପକ୍ଷୀମାନେ ଫେରନ୍ତି।
ତତ୍ର କାଲୋଚିତାଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵନାଶପରିଦେଵନାମ୍ । ଔର୍ଧ୍ଵଦୈହିକସତ୍କାରଂ ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରଭୁଷୁ ବନ୍ଧୁଷୁ
ସେଠାରେ ସମୟଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ଶୋକ କରି, ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭୁ ଓ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ଶବକ୍ରିୟା କଲେ।
ହୃତବନ୍ଦୀଜନଂ ପ୍ଲୁଷ୍ଟବନ୍ଧୁବାନ୍ଧଵମଣ୍ଡଲମ୍ । ଶନୈର୍ ଆଶ୍ଵାସଯାମ୍ ଆସୁର୍ ମୃତଶିଷ୍ଟଂ ସ୍ଵକଂ ଜନମ୍
ବନ୍ଧୀମାନେ ହାରାଇଯିବା, ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ନେହୀମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ନିଜ ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକମାନେକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ।
ଚିତ୍ରାର୍ପିତୋପମଦୁରାକୃତଯୋ ନିରୀହା ଦୀନାଶଯା ହିମହତାମ୍ବୁରୁହୋପମାନାଃ । ଶୋକୋପତପ୍ତମନସୋ ଽସୁରନାଯକାସ୍ ତେ ଦଗ୍ଧଦ୍ରୁମା ଇଵ ନିରସ୍ତଵିକାସମ୍ ଆସନ୍
ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଦୁଃଖ ଓ ନିରାଶାର ଚିହ୍ନରେ ଭରିଥିଲା, ସେମାନେ ଅସହାୟ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଶା ହିମ ପଡିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ମରିଯାଇଥିଲା। ଦେମନ୍ ନେତାମାନେ ଦୁଃଖରେ ମନ ଜଳିଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଦହିଯାଇଥିବା ଗଛ ପରି ହେବାକୁ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅଭିଭାସ ହରାଇଯାଇଥିଲା।