ସର୍ଵଦା ସର୍ଵମ୍ ଏଵାହଂ ସର୍ଵକୃତ୍ ସର୍ଵସଙ୍ଗତଃ । ଚେତ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଏଵୈତନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଚୋଦିତମ୍
ସମସ୍ତ ସମୟରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ସମସ୍ତ କାମର କର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ। ଯାହା କିଛି ଜଣାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ଏକା, ଅନ୍ୟ କିଛି କେବେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
କିଂ ସଙ୍କଲ୍ପଵିକଲ୍ପାଭ୍ଯାଂ ଚିଦ୍ ଅଚିଚ୍ ଚାହମ୍ ଏକଭାଃ । ସଙ୍କ୍ଷୋଭଯାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ତାଵଚ୍ ଛାମ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ପାଵନେ
ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ସନ୍ଦେହର କ’ଣ ଉପକାର? ମୁଁ ଚେତନ ଓ ଅଚେତନ, ଏକ ଆଲୋକର ଭଳି। ଯେତେବେଳେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ହଳଚଳ କରେ, ପରେ ନିଜ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ନ୍ ଏଵ ବଡିଃ ପରମକୋଵିଦଃ । ଅକାରାର୍ଧାର୍ଧମାତ୍ରାର୍ଥଂ ଭାଵଯନ୍ ଧ୍ଯାନମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ବଡି ନାମକ ଉତ୍ତମ ପଣ୍ଡିତ ଅର୍ଧାକ୍ଷରର ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ବସିଲେ।
ସଂଶାନ୍ତସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଃ ପ୍ରଶାନ୍ତକଲନାଗଣଃ । ନିଶ୍ଶଙ୍କମ୍ ଅତିଦୂରାସ୍ତଚେତ୍ଯଚିନ୍ତକଚିନ୍ତନଃ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବା ପରେ, ମନର ସମସ୍ତ ଗଢ଼ିବା ଭାବ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଦୂର ଦୂର ଦିଗରେ ମନ ଭାଗୁନଥିଲା, ବାହାର ଜିନିଷ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲା।
ଧ୍ଯାତୃଧ୍ଯେଯଧ୍ଯାନହୀନୋ ନିର୍ମନାଶ୍ ଶାନ୍ତଵାସନଃ । ବଭୂଵାଵାତଦୀପାଭୋ ବଡିଃ ପ୍ରାପ୍ତମହାପଦଃ
ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା, ଧ୍ୟାନର ବିଷୟ ଓ ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ, ମନ ପବିତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ। ବଡି ସେଇ ପରି ହେଲେ, ଯେପରି ବାତାସ ନ ଲାଗିଥିବା ଦୀପ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଉପଶାନ୍ତମନାସ୍ ତତ୍ର ରତ୍ନଵାତାଯନେ ବଡିଃ । ଅଵସଦ୍ ବହୁକାଲଂ ସ ସମୁତ୍କୀର୍ଣ ଇଵୋପଲାତ୍
ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ବଡି ରତ୍ନ ଦ୍ୱାର ମନ୍ଦିରରେ ଅନେକ ସମୟ ରହିଲେ, ଯେପରି ଭୂମିରେ ଗଢ଼ିଯାଇଥିବା ପଥର ରହିଥାଏ।
ପ୍ରଶମିତୈଷଣଯା ପରିପୂର୍ଣଯା ମନନଦୋଷଦଶୋଜ୍ଝିତଯୋଚ୍ଚଯା । ବଡିର୍ ଅରାଜତ ନିର୍ମଲସତ୍ତଯା ଵିଘନମ୍ ଅଚ୍ଛତଯେଵ ଶରନ୍ନଭଃ
ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଶାନ୍ତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଓ ମନର ଦୋଷ ଛାଡ଼ି, ବଡି ପବିତ୍ର ସ୍ୱଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ, ଯେପରି ପ୍ରଶାନ୍ତ ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ମେଘ ଛାଡ଼ି ନିର୍ମଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଥାଏ।
ଅଥ ତେ ଦାନଵାସ୍ ତତ୍ର ବଡେର୍ ଅନୁଚରାସ୍ ତଦା । ତଦ୍ଗୃହଂ ସ୍ଫାଟିକଂ ସୌଧମ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଆରୁରୁହୁଃ କ୍ଷଣାତ୍
ସେଇ ସମୟରେ ବଡିଙ୍କର ସେବକ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଉଚ୍ଚ ସ୍ଫଟିକ ମହଳକୁ ଖୁବ ତ୍ୱରିତରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଡିମ୍ବାଦ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଵୀରାସ୍ ସାମନ୍ତାଃ କୁକୁହାଦଯଃ । ସୁରାଦ୍ଯାଶ୍ ଚୈଵ ରାଜାନୋ ଵୃତ୍ରାଦ୍ଯା ବଲହାରିଣଃ
ଡିମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବୀରମାନେ, ସାମନ୍ତ କୁକୁହା ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ସୁରା ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଭଳି ବଳଶାଳୀ ବୃତ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ହଯଗ୍ରୀଵାଦଯସ୍ ସଭ୍ଯାଶ୍ ଶୁକୁନ୍ଦାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ବନ୍ଧଵଃ । ଲୁଡଙ୍ଗାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ସୁହୃଦଃ ପଲ୍ମୂଲାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ଲାଲକାଃ
ହୟଗ୍ରୀବ ଭଳି ଗରିମାମୟ, ଶୁକୁନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ, ଲୁଡ଼ଙ୍ଗ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ବନ୍ଧୁ, ପାଲ୍ମୂଳ ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
କୁବେରଯମଶକ୍ରାଦ୍ଯା ଉପାଯନକରାସ୍ ସୁରାଃ । ଯକ୍ଷା ଵିଦ୍ଯାଧରା ନାଗାସ୍ ସେଵାଵସରକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
କୁବେର, ଯମ, ଶକ୍ର ଭଳି ଦେବତାମାନେ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଥିଲେ; ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ନାଗମାନେ ସେବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ରମ୍ଭାତିଲୋତ୍ତମାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ଚାମରିଣ୍ଯୋ ଵରାଙ୍ଗନାଃ । ସରିତସ୍ ସାଗରାଶ୍ ଶୈଲା ଦିଶଶ୍ ଚ ଵିଦିଶସ୍ ତଥା
ରମ୍ଭା, ତିଲୋତ୍ତମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗଙ୍ଗନାମାନେ, ଚାମରୀ ଜାତିର ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ଏହାସହିତ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଦିଗ୍ବଳୟ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ—
ସେଵାର୍ଥମ୍ ଆଯଯୁସ୍ ତସ୍ଯ ତଂ ପ୍ରଦେଶଂ ତଦା ବଡେଃ । ଅନ୍ଯେ ଚ ବହଵସ୍ ସିଦ୍ଧାସ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯୋଦରଵାସିନଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବଡ଼ିଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ; ଏହାସହିତ ତିନି ଲୋକର ଗଭୀର ଅଞ୍ଚଳରେ ବସୁଥିବା ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଧ୍ଯାନମୌନସମାଧିସ୍ଥଂ ଚିତ୍ରାର୍ପିତମ୍ ଇଵାଚଲମ୍ । ନମତ୍କିରୀଟାଵଲଯୋ ଦଦୃଶୁର୍ ବଡିମ୍ ଆଦୃତାଃ
ସେମାନେ ଧ୍ୟାନ, ମୌନ ଓ ସମାଧିରେ ଲୀନ, ପାହାଡ଼ ପରି ଅଚଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ବଡ଼ିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସମ୍ମାନର ସହିତ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଧରି ନମସ୍କାର କଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃତକର୍ତଵ୍ଯାଃ ପ୍ରଣେମୁସ୍ ତେ ମହାସୁରାଃ । ଵିଷାଦଵିସ୍ମଯାନନ୍ଦଭଯମନ୍ଥରତାଂ ଯଯୁଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେଇ ମହାଶୁରମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ନମିଲେ; ଏବଂ ଦୁଃଖ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଭୟରେ ଅଳସ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଽଥ ଵିଚାର୍ଯାତ୍ର କିଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଇତି ଦାନଵାଃ । ଭାର୍ଗଵଂ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଗୁରୁଂ ସର୍ଵଵିଦାଂ ଵରମ୍
ତାପରେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏଠାରେ କ’ଣ ଘଟିଲା ବୋଲି ଭାବିଲେ । ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁରୁ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଚିନ୍ତନାନନ୍ତରଂ ଦୈତ୍ଯା ଭାର୍ଗଵଂ ଭାସୁରଂ ପୁରଃ । ଦଦୃଶୁଃ କଲ୍ପିତପ୍ରାପ୍ତଂ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ଯଥା
ଚିନ୍ତା କରିବା ପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭାସୁର ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ନିଜମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ, ସେଠିକି ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ଭଳି ମନେ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ମନରେ ଭାବି ଦେଖାଯାଏ ।
ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଽସୁରଗଣୈର୍ ନିଵିଷ୍ଟୋ ଗୁରୁଵିଷ୍ଟରେ । ଦଦର୍ଶ ଧ୍ଯାନମୌନସ୍ଥଂ ଭାର୍ଗଵୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରମ୍
ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁଠି ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, ଭାର୍ଗବ ଧ୍ୟାନ ଓ ମୌନରେ ଲୀନ ଥିବା ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ସ କ୍ଷଣମ୍ ଇଵ ପ୍ରେମଵାନ୍ ଅଵଲୋକ୍ଯ ଚ । ବଡିଂ ଵିଚାରଯନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ପରିକ୍ଷୀଣଭଵଭ୍ରମମ୍
ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମ କଲେ, ପ୍ରେମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାକି ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ବଡିଙ୍କୁ ଦେଖି ବୁଝିଲେ ଯେ ସେ ଏହି ସାଂସାରିକ ଭ୍ରମରୁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି ।
ଦେହରଶ୍ମିଶତୈର୍ ଦନ୍ତଦୀପ୍ତିଭିଃ କ୍ଷୀରସାଗରେ । କ୍ଷିପନ୍ନ୍ ଇଵ ସଭାମ୍ ଆହ ହସନ୍ ଵାକ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ଗୁରୁଃ
ଗୁରୁ ହସିଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖି ସଭା ଏମିତି ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା ଯେ, ଶତଶଃ କିରଣ ଦେହରୁ ବିକିରଣ ହେଉଛି, ଯେପରି ଦୁଧ ସାଗର ଅଭିଭାସ ହେଉଛି । ସେ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ ।
ଅହୋ ଚିତ୍ରମ୍ ଇଦଂ ଦୈତ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵଵିଚାରଣଯୈଵ ଯତ୍ । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଵିମଲାଲୋକସ୍ ସିଦ୍ଧୋ ଽଯଂ ଭଗଵାନ୍ ବଡିଃ
ହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ଦେଖ, ଏହି ଦାନବମାନେ ନିଜ ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମଳ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ପୂଜ୍ୟ ବଡି ଏବେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି ।
ଅଯଂ ତଦ୍ ଏଵମ୍ ଏଵେହ ତିଷ୍ଠନ୍ ଦାନଵସତ୍ତମାଃ । ସ୍ଵାତ୍ମନି ସ୍ଥିତିମ୍ ଆପ୍ନୋତୁ ପଦଂ ପଶ୍ଯତ୍ଵ୍ ଅନାମଯମ୍
ଏହି ବଡି, ଏଭଳି ଭାବରେ ଏଠାରେ ରହି, ହେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଦୃଢ଼ତା ପାଉନ୍ତୁ ଏବଂ ଦୁଃଖରହିତ ଦଶାକୁ ଦେଖନ୍ତୁ ।
ଶ୍ରାନ୍ତୋ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଆଯାତଃ କ୍ଷୀଣଚିନ୍ତାଭରଭ୍ରମଃ । ଶାନ୍ତସଂସାରନୀହାରୋ ବୋଧନୀଯୋ ନ ଦାନଵାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଚିନ୍ତା ଭାର କମିଯାଇଛି, ସଂସାରର ଅସ୍ଥିରତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ଥକି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆଉ ଶିଖାଇବା ଦରକାର ନାହିଁ, ହେ ଦାନବମାନେ ।
ସ୍ଵ ଏଵାଲୋକ ଏତେନ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽଜ୍ଞାନସଙ୍କ୍ଷଯେ । ଶାନ୍ତେ ଽଭ୍ରସମ୍ଭ୍ରମେ ସୌରୋ ଦିନେନେଵ କରୋତ୍କରଃ
ଅଜ୍ଞାନ ଶେଷ ହେବା ପରେ ସେ ନିଜ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି; ଯେପରି ମେଘ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଦିନକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ, ସେପରି।
ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ହି କାଲେନ ପ୍ରବୋଧମ୍ ଅଯମ୍ ଏଷ୍ଯତି । ବୀଜକୋଶାତ୍ ସ୍ଵସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ସୁପ୍ତମୂର୍ତିର୍ ଇଵାଙ୍କୁରଃ
ସମୟ ଆସିଲେ ସେ ନିଜେ ଜାଗ୍ରତ ହେବେ, ଯେପରି ଏକ ଅଙ୍କୁର ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ବୀଜର ଭିତରୁ ଉଦ୍ଭିଦ ହୁଏ।
କୁରୁଧ୍ଵଂ ସ୍ଵାନି କାର୍ଯାଣି ସର୍ଵେ ଦାନଵନାଯକାଃ । ବଡିର୍ ଵର୍ଷସହସ୍ରେଣ ସମାଧେର୍ ବୋଧମ୍ ଏଷ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ଦାନବ ନାୟକମାନେ, ତମେ ନିଜ ନିଜ କାମ କର; ବଡି ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ସମାଧିରୁ ଜ୍ଞାନ ପାଇବେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ଗୁରୁଣା ତତ୍ର ଭଯହର୍ଷଵିଷାଦଜାମ୍ । ଦୈତ୍ଯାଶ୍ ଚିନ୍ତାଂ ଜହୁଶ୍ ଶୁଷ୍କାଂ ମଞ୍ଜରୀମ୍ ଇଵ ପାଦପାଃ
ଗୁରୁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଶୁଷ୍କ ଚିନ୍ତାକୁ ଗଛ ଶୁଷ୍କ ମଞ୍ଜରୀ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ପରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଵୈରୋଚନିସଭାସଂସ୍ଥାଂ ଵିଧାଯ ପ୍ରାଗ୍ଵ୍ଯଵସ୍ଥଯା । ସ୍ଵଵ୍ଯାପାରପରାସ୍ ତସ୍ଥୁସ୍ ସର୍ଵ ଏଵାସୁରାସ୍ ତତଃ
ବୈରୋଚନିଙ୍କର ସଭା ପରି ଏକ ସଭା ଗଠନ କରି, ପୂର୍ବବତ୍ ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ ନିଜ-ନିଜ କାମରେ ଲଗି ରହିଲେ।
ନରା ମହୀମ୍ ଅହିପତଯୋ ରସାତଲଂ ଗ୍ରହା ନଭସ୍ ତ୍ରିଦଶଗଣାସ୍ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍ । ଦିଶୋ ଽଦ୍ରଯୋ ଜଲପତଯଶ୍ ଚ କନ୍ଦରାନ୍ ଵନେଚରା ଗଗନଚରାଶ୍ ଚ ଖଂ ଯଯୁଃ
ମଣିଷମାନେ ଭୂମିକୁ ଗଲେ, ନାଗମାନେ ପାତାଳକୁ, ଗ୍ରହମାନେ ଆକାଶକୁ, ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ, ଦିଗମାନେ, ପାହାଡ଼ମାନେ, ଜଳର ଅଧିପତିମାନେ ଗୁହାକୁ, ଅରଣ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ଓ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଅଥ ଵର୍ଷସହସ୍ରେଣ ଦିଵ୍ଯେନାସୁରସତ୍ତମଃ । ଦେଵଦୁନ୍ଦୁଭିନିର୍ଘୋଷୈର୍ ବୁବୁଧେ ଭଗଵାନ୍ ବଡିଃ
ତାପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ଢୋଳର ଶବ୍ଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସୁର ବଡି ଜାଗିଉଠିଲେ।