ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନନିର୍ମୁକ୍ତଃ କେଵଲାମଲମୂର୍ତିମାନ୍ । ନିତ୍ଯୋଦିତୋ ନିରାଭାସୋ ଦ୍ରଷ୍ଟାସ୍ମି ପରମେଶ୍ଵରଃ
ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦେଖିବାରୁ ମୁକ୍ତ, ଏକମାତ୍ର ଏବଂ ପରିଶୁଦ୍ଧ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଭାସା ରହିତ, ମୁଁ ହେଉଛି ଦର୍ଶକ, ପରମେଶ୍ୱର।
ନ କର୍ତାସ୍ମି ନ ଭୋକ୍ତାସ୍ମି ଦ୍ରଷ୍ଟୈଵାସ୍ମି ନିରାମଯଃ । କଲ୍ପନାଵିକଲାକାରକାଲକାନ୍ତକଲାମଯଃ
ମୁଁ କୌଣସି କାମ କରୁନି, କିମ୍ବା ଭୋଗ କରୁନି; ମୁଁ କେବଳ ଦର୍ଶକ, ଦୁଃଖରହିତ। ମୋ ଗଠନ କଳ୍ପନା, ଅକଳ୍ପନା, ସମୟ ଓ ସମୟର ଅଂଶରେ ମିଶିଛି।
ଆଭାସମାତ୍ରମ୍ ଉଦିତୋ ନିତ୍ଯ ଆଭାସ୍ଯଵର୍ଜିତଃ । ଭାରୂପୈକସ୍ଵରୂପୋ ଽସ୍ମି ସ୍ଵରୂପେଣ ଜଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ କେବଳ ଚିରନ୍ତନ ଭାବର ଆଭାସ, ଯାହାର କୌଣସି ପ୍ରକାଶିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ନାହିଁ; ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସ୍ୱରୂପ, ଏବଂ ମୋର ସ୍ୱଭାବରେ ମୁଁ ବିଜୟୀ।
ଚେତ୍ଯରଞ୍ଜନରିକ୍ତାଯ ଵିମୁକ୍ତାଯ ମହାତ୍ମନେ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଚେତନରୂପାଯ ସ୍ଵରୂପାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ମେ
ଯିଏ ଜଡବସ୍ତୁର ରଙ୍ଗରେ ଶୂନ୍ୟ, ସ୍ୱାଧୀନ ଏବଂ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚେତନା—ସେହି ସ୍ୱରୂପକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଚିତଯେ ଚେତ୍ଯମୁକ୍ତାଯ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଯୁକ୍ତାଯ ଯୋଗ୍ଯଯା । ସର୍ଵାଵଭାସରୂପାଯ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ଚେତନା ଓ ଜଡବସ୍ତୁରୁ ମୁକ୍ତ, ଯଥାଯଥ ଯୁକ୍ତିରେ ଏକତା ପାଇଛି, ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜିନିଷର ରୂପ—ସେହି ମୋ ସ୍ୱରୂପକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ଚେତ୍ଯନିର୍ମୁକ୍ତଚିଦ୍ରୂପଂ ଵିଷ୍ଵଗ୍ଵିଶ୍ଵାଵପୂରକମ୍ । ସଂଶାନ୍ତସର୍ଵସଂଵେଦ୍ଯଂ ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅହଂ ତତମ୍
ମୁଁ ଚିତ୍ତର ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଭରି ରହିଛି। ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତିବସ୍ତୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି—ମୁଁ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ।
ଆକାଶଵଦ୍ ଅନନ୍ତୋ ଽହମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଣୋର୍ ଅଣୁର୍ ଆତତଃ । ନାସାଦଯନ୍ତି ମାମ୍ ଏତାସ୍ ସୁଖଦୁଃଖଦଶାଦୃଶଃ
ମୁଁ ଆକାଶ ପରି ଅସୀମ, କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି। ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଭଳି ଅବସ୍ଥାମାନେ ମୋ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସଂଵେଦନମ୍ ଅସଂଵେଦ୍ଯମ୍ ଅଚେତ୍ଯଂ ଚେତନଂ ତତମ୍ । ନ ଶକ୍ତା ମାଂ ପରିଚ୍ଛେତ୍ତୁମ୍ ଭାଵାଭାଵା ଜଗଦ୍ଗତାଃ
ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ଚିନ୍ତନ ଓ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ସବୁକୁ ମୁଁ ବ୍ୟାପିଛି। ବିଶ୍ୱର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ମୋତେ ସୀମିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅଥ ଵୈତେ ଜଗଦ୍ଭାଵାଃ ପରିଚ୍ଛିନ୍ଦନ୍ତୁ ମାମ୍ ଇମମ୍ । ଯଥାଭିମତମ୍ ଏତେ ହି ମତ୍ତୋ ନ ଵ୍ଯତିରେକିଣଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱର ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଭାବ ଅଛି, ସେମାନେ ଯେପରି ଚାହାନ୍ତି ମୋତେ ସୀମିତ କରିଦିଅନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ କହିଲେ, ସେମାନେ ମୋଠାରୁ କେବେ ଅଲଗା ନୁହଁନ୍ତି।
ଯଦି ସ୍ଵଭାଵଭୂତେନ ଵସ୍ତୁନା ଵସ୍ତୁ ମୀଯତେ । ହ୍ରିଯତେ ଦୀଯତେ ଵାପି ତତ୍ କିଂ କସ୍ଯ କିଲ କ୍ଷତମ୍
ଯଦି କୌଣସି ଜିନିଷ ତାହାର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯାଏ, କିମ୍ବା ନିଆଯାଏ କିମ୍ବା ଦିଆଯାଏ—ତେବେ କାହା ପାଇଁ କ’ଣ ହାନି କିମ୍ବା କ୍ଷତି ହେବ?
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵମ୍ ଏଵାହଂ ସର୍ଵକୃତ୍ ସର୍ଵସଙ୍ଗତଃ । ଚେତ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଏଵୈତନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଚୋଦିତମ୍
ସମସ୍ତ ସମୟରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ସମସ୍ତ କାମର କର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ। ଯାହା କିଛି ଜଣାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ଏକା, ଅନ୍ୟ କିଛି କେବେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
କିଂ ସଙ୍କଲ୍ପଵିକଲ୍ପାଭ୍ଯାଂ ଚିଦ୍ ଅଚିଚ୍ ଚାହମ୍ ଏକଭାଃ । ସଙ୍କ୍ଷୋଭଯାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ତାଵଚ୍ ଛାମ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ପାଵନେ
ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ସନ୍ଦେହର କ’ଣ ଉପକାର? ମୁଁ ଚେତନ ଓ ଅଚେତନ, ଏକ ଆଲୋକର ଭଳି। ଯେତେବେଳେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ହଳଚଳ କରେ, ପରେ ନିଜ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ନ୍ ଏଵ ବଡିଃ ପରମକୋଵିଦଃ । ଅକାରାର୍ଧାର୍ଧମାତ୍ରାର୍ଥଂ ଭାଵଯନ୍ ଧ୍ଯାନମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ବଡି ନାମକ ଉତ୍ତମ ପଣ୍ଡିତ ଅର୍ଧାକ୍ଷରର ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ବସିଲେ।
ସଂଶାନ୍ତସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଃ ପ୍ରଶାନ୍ତକଲନାଗଣଃ । ନିଶ୍ଶଙ୍କମ୍ ଅତିଦୂରାସ୍ତଚେତ୍ଯଚିନ୍ତକଚିନ୍ତନଃ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବା ପରେ, ମନର ସମସ୍ତ ଗଢ଼ିବା ଭାବ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଦୂର ଦୂର ଦିଗରେ ମନ ଭାଗୁନଥିଲା, ବାହାର ଜିନିଷ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲା।
ଧ୍ଯାତୃଧ୍ଯେଯଧ୍ଯାନହୀନୋ ନିର୍ମନାଶ୍ ଶାନ୍ତଵାସନଃ । ବଭୂଵାଵାତଦୀପାଭୋ ବଡିଃ ପ୍ରାପ୍ତମହାପଦଃ
ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା, ଧ୍ୟାନର ବିଷୟ ଓ ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ, ମନ ପବିତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ। ବଡି ସେଇ ପରି ହେଲେ, ଯେପରି ବାତାସ ନ ଲାଗିଥିବା ଦୀପ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଉପଶାନ୍ତମନାସ୍ ତତ୍ର ରତ୍ନଵାତାଯନେ ବଡିଃ । ଅଵସଦ୍ ବହୁକାଲଂ ସ ସମୁତ୍କୀର୍ଣ ଇଵୋପଲାତ୍
ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ବଡି ରତ୍ନ ଦ୍ୱାର ମନ୍ଦିରରେ ଅନେକ ସମୟ ରହିଲେ, ଯେପରି ଭୂମିରେ ଗଢ଼ିଯାଇଥିବା ପଥର ରହିଥାଏ।
ପ୍ରଶମିତୈଷଣଯା ପରିପୂର୍ଣଯା ମନନଦୋଷଦଶୋଜ୍ଝିତଯୋଚ୍ଚଯା । ବଡିର୍ ଅରାଜତ ନିର୍ମଲସତ୍ତଯା ଵିଘନମ୍ ଅଚ୍ଛତଯେଵ ଶରନ୍ନଭଃ
ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଶାନ୍ତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଓ ମନର ଦୋଷ ଛାଡ଼ି, ବଡି ପବିତ୍ର ସ୍ୱଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ, ଯେପରି ପ୍ରଶାନ୍ତ ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ମେଘ ଛାଡ଼ି ନିର୍ମଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଥାଏ।
ଅଥ ତେ ଦାନଵାସ୍ ତତ୍ର ବଡେର୍ ଅନୁଚରାସ୍ ତଦା । ତଦ୍ଗୃହଂ ସ୍ଫାଟିକଂ ସୌଧମ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଆରୁରୁହୁଃ କ୍ଷଣାତ୍
ସେଇ ସମୟରେ ବଡିଙ୍କର ସେବକ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଉଚ୍ଚ ସ୍ଫଟିକ ମହଳକୁ ଖୁବ ତ୍ୱରିତରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଡିମ୍ବାଦ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଵୀରାସ୍ ସାମନ୍ତାଃ କୁକୁହାଦଯଃ । ସୁରାଦ୍ଯାଶ୍ ଚୈଵ ରାଜାନୋ ଵୃତ୍ରାଦ୍ଯା ବଲହାରିଣଃ
ଡିମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବୀରମାନେ, ସାମନ୍ତ କୁକୁହା ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ସୁରା ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଭଳି ବଳଶାଳୀ ବୃତ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ହଯଗ୍ରୀଵାଦଯସ୍ ସଭ୍ଯାଶ୍ ଶୁକୁନ୍ଦାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ବନ୍ଧଵଃ । ଲୁଡଙ୍ଗାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ସୁହୃଦଃ ପଲ୍ମୂଲାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ଲାଲକାଃ
ହୟଗ୍ରୀବ ଭଳି ଗରିମାମୟ, ଶୁକୁନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ, ଲୁଡ଼ଙ୍ଗ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ବନ୍ଧୁ, ପାଲ୍ମୂଳ ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
କୁବେରଯମଶକ୍ରାଦ୍ଯା ଉପାଯନକରାସ୍ ସୁରାଃ । ଯକ୍ଷା ଵିଦ୍ଯାଧରା ନାଗାସ୍ ସେଵାଵସରକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
କୁବେର, ଯମ, ଶକ୍ର ଭଳି ଦେବତାମାନେ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଥିଲେ; ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ନାଗମାନେ ସେବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ରମ୍ଭାତିଲୋତ୍ତମାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ଚାମରିଣ୍ଯୋ ଵରାଙ୍ଗନାଃ । ସରିତସ୍ ସାଗରାଶ୍ ଶୈଲା ଦିଶଶ୍ ଚ ଵିଦିଶସ୍ ତଥା
ରମ୍ଭା, ତିଲୋତ୍ତମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗଙ୍ଗନାମାନେ, ଚାମରୀ ଜାତିର ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ଏହାସହିତ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଦିଗ୍ବଳୟ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ—
ସେଵାର୍ଥମ୍ ଆଯଯୁସ୍ ତସ୍ଯ ତଂ ପ୍ରଦେଶଂ ତଦା ବଡେଃ । ଅନ୍ଯେ ଚ ବହଵସ୍ ସିଦ୍ଧାସ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯୋଦରଵାସିନଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବଡ଼ିଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ; ଏହାସହିତ ତିନି ଲୋକର ଗଭୀର ଅଞ୍ଚଳରେ ବସୁଥିବା ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଧ୍ଯାନମୌନସମାଧିସ୍ଥଂ ଚିତ୍ରାର୍ପିତମ୍ ଇଵାଚଲମ୍ । ନମତ୍କିରୀଟାଵଲଯୋ ଦଦୃଶୁର୍ ବଡିମ୍ ଆଦୃତାଃ
ସେମାନେ ଧ୍ୟାନ, ମୌନ ଓ ସମାଧିରେ ଲୀନ, ପାହାଡ଼ ପରି ଅଚଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ବଡ଼ିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସମ୍ମାନର ସହିତ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଧରି ନମସ୍କାର କଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃତକର୍ତଵ୍ଯାଃ ପ୍ରଣେମୁସ୍ ତେ ମହାସୁରାଃ । ଵିଷାଦଵିସ୍ମଯାନନ୍ଦଭଯମନ୍ଥରତାଂ ଯଯୁଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେଇ ମହାଶୁରମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ନମିଲେ; ଏବଂ ଦୁଃଖ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଭୟରେ ଅଳସ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଽଥ ଵିଚାର୍ଯାତ୍ର କିଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଇତି ଦାନଵାଃ । ଭାର୍ଗଵଂ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଗୁରୁଂ ସର୍ଵଵିଦାଂ ଵରମ୍
ତାପରେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏଠାରେ କ’ଣ ଘଟିଲା ବୋଲି ଭାବିଲେ । ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁରୁ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଚିନ୍ତନାନନ୍ତରଂ ଦୈତ୍ଯା ଭାର୍ଗଵଂ ଭାସୁରଂ ପୁରଃ । ଦଦୃଶୁଃ କଲ୍ପିତପ୍ରାପ୍ତଂ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ଯଥା
ଚିନ୍ତା କରିବା ପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭାସୁର ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ନିଜମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ, ସେଠିକି ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ଭଳି ମନେ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ମନରେ ଭାବି ଦେଖାଯାଏ ।
ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଽସୁରଗଣୈର୍ ନିଵିଷ୍ଟୋ ଗୁରୁଵିଷ୍ଟରେ । ଦଦର୍ଶ ଧ୍ଯାନମୌନସ୍ଥଂ ଭାର୍ଗଵୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରମ୍
ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁଠି ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, ଭାର୍ଗବ ଧ୍ୟାନ ଓ ମୌନରେ ଲୀନ ଥିବା ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ସ କ୍ଷଣମ୍ ଇଵ ପ୍ରେମଵାନ୍ ଅଵଲୋକ୍ଯ ଚ । ବଡିଂ ଵିଚାରଯନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ପରିକ୍ଷୀଣଭଵଭ୍ରମମ୍
ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମ କଲେ, ପ୍ରେମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାକି ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ବଡିଙ୍କୁ ଦେଖି ବୁଝିଲେ ଯେ ସେ ଏହି ସାଂସାରିକ ଭ୍ରମରୁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି ।
ଦେହରଶ୍ମିଶତୈର୍ ଦନ୍ତଦୀପ୍ତିଭିଃ କ୍ଷୀରସାଗରେ । କ୍ଷିପନ୍ନ୍ ଇଵ ସଭାମ୍ ଆହ ହସନ୍ ଵାକ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ଗୁରୁଃ
ଗୁରୁ ହସିଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖି ସଭା ଏମିତି ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା ଯେ, ଶତଶଃ କିରଣ ଦେହରୁ ବିକିରଣ ହେଉଛି, ଯେପରି ଦୁଧ ସାଗର ଅଭିଭାସ ହେଉଛି । ସେ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ ।