ଚିଦ୍ ଏଵୈକମ୍ ଅହଂ ସର୍ଵଂ ସ୍ପର୍ଶନୈଷଣପୂର୍ଵକମ୍ । କରୋମି ମାତ୍ରାସଂସ୍ପର୍ଶଂ ଶରୀରେଣ ନ କିଞ୍ଚନ
ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଚେତନା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୁଁ ହିଁ, ସମ୍ପର୍କ ଓ ଇଚ୍ଛାରେ ଲିନ; କିନ୍ତୁ ଦେହ ଦ୍ୱାରା କିଛି କରେନି, କାରଣ ମୁଁ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କରେ ଆସି ନାହିଁ।
କିମ୍ ଅନେନ ଶରୀରେଣ କାଷ୍ଠଲୋଷ୍ଟସମେନ ମେ । ଅଶେଷଜଗଦେକାତ୍ମା ଚିଦ୍ ଅହଂ ଚେତନାତ୍ମକଃ
ଏହି ଦେହ ମୋ ପାଇଁ କଣ ଉପକାରୀ, ଯାହା କାଠ ବା ମାଟିର ଗୁଠିକୁ ମନେ ପକାଏ? ମୁଁ ହେଉଛି ଚେତନା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା, ଜାଗୃତ ଜ୍ଞାନର ସହିତ।
ଅହଂ ଚିଦ୍ ଅମ୍ବରେ ଭାନାଵ୍ ଅହଂ ଚିଦ୍ ଭୂତପଞ୍ଜରେ । ସୁରାସୁରେଷୁ ଚିଦ୍ ଅହଂ ସ୍ଥାଵରେଷୁ ଚରେଷୁ ଚ
ମୁଁ ଆକାଶରେ ଚେତନା, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଚେତନା, ପାଞ୍ଚଭୂତର ଖଞ୍ଜରେ ଚେତନା; ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚେତନା, ଅଚଳ ଓ ଚଳିତ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଚେତନା।
ଚିଦ୍ ଅସ୍ତୀହ ଦ୍ଵିତୀଯା ହି କଲ୍ପନୈଵ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଦ୍ଵିତ୍ଵସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଲ୍ ଲୋକେ କଶ୍ ଶତ୍ରୁଃ କଶ୍ ଚ ଵା ସୁହୃତ୍
ଏଠାରେ କେବଳ ଚେତନା ଅଛି; ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି କେବଳ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର, ସେଠିକି ଏହାର ସତ୍ୟତା ନାହିଁ। ଏହି ସଂସାରରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱର ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁ, ତେଣୁ କିଏ ଶତ୍ରୁ ଏବଂ କିଏ ବନ୍ଧୁ?
ବଡିନାମ୍ନଶ୍ ଶରୀରସ୍ଯ ଚ୍ଛିନ୍ନେ ଶିରସି ଭାସୁରେ । ଚିତସ୍ ତତ୍ କିଂ ଭଵେଚ୍ ଛିନ୍ନଂ ସର୍ଵଲୋକାଵପୂରଣାତ୍
ବଡି ନାମକ ଦେହର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦିଆଯାଏ ଏବଂ ତାହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି, ତେବେ ଚେତନା କଣ? ଯେଉଁ ଚେତନା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛି, ସେଉଁଥିରେ କଣ କିଛି କାଟିହେବା ସମ୍ଭବ?
ଚିତା ସଞ୍ଚେତିତୋ ଦ୍ଵେଷୋ ଦ୍ଵେଷୋ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା । ତସ୍ମାଦ୍ ଦ୍ଵେଷାଦଯସ୍ ସର୍ଵେ ଭାଵାଭାଵାଶ୍ ଚିଦାତ୍ମକାଃ
ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱେଷ ସଂଗ୍ରହିତ ହେଲେ ମାତ୍ର ଦ୍ୱେଷ ହୁଏ; ନହେଲେ ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଦ୍ୱେଷ ଓ ତାହାର ଅଭାବ ଭଳି ସମସ୍ତ ଭାବ ଚେତନାର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣ।
ନ ଚିତୋ ଵ୍ଯତିରେକେଣ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯାପି କିଞ୍ଚନ । ଅନ୍ଯଦ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ସ୍ଫାରାଦ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ତ୍ରିଭୁଵନୋଦରାତ୍
ଚେତନା ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ଗଭୀର ଭାବେ ଖୋଜିଲେ ମଧ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ; ଏହି ବିଶାଳ ତିନି ଲୋକର ଭିତରୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉନାହିଁ।
ନ ଦ୍ଵେଷୋ ଽସ୍ତି ନ ରାଗୋ ଽସ୍ତି ନ ମନୋ ନାସ୍ଯ ଵୃତ୍ତଯଃ । ଚିନ୍ମାତ୍ରସ୍ଯାତିଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଵିକଲ୍ପକଲନା କୁତଃ
ଏଠାରେ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ, କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ମନ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାହାର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ପରିଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ପାଇଁ କେଉଁଠି ଭିନ୍ନ ଭାବନା କିମ୍ବା କଳ୍ପନା ହେବ?
ଚିଦ୍ ଅହଂ ସର୍ଵଗୋ ଵ୍ଯାପୀ ନିତ୍ଯାନନ୍ଦମଯାତ୍ମକଃ । ଵିକଲ୍ପକଲନାତୀତୋ ଵିକଲ୍ପାଂଶଵିଵର୍ଜିତଃ
ମୁଁ ହେଉଛି ଚେତନା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଅପାର, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ଅମର ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ମୁଁ ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାରୁ ପାରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭ୍ରମ ରହିତ।
ଚିତଶ୍ ଚିଦ୍ ଇତି ଯନ୍ ନାମ ନିର୍ନାମାଯା ନ ନାମ ତତ୍ । ଶବ୍ଦାତ୍ମିକୈଷା ଚିଚ୍ଛକ୍ତିଃ ପରିସ୍ଫୁରତି ସର୍ଵଗା
‘ଚେତନା’ କିମ୍ବା ‘ଚେତନ’ ଯେଉଁ ନାମ ଦିଆଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନାମହୀନ ପାଇଁ ନାହିଁ। ଏହି ଶବ୍ଦରୂପୀ ଚେତନାଶକ୍ତି ସମସ୍ତଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି।
ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନନିର୍ମୁକ୍ତଃ କେଵଲାମଲମୂର୍ତିମାନ୍ । ନିତ୍ଯୋଦିତୋ ନିରାଭାସୋ ଦ୍ରଷ୍ଟାସ୍ମି ପରମେଶ୍ଵରଃ
ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦେଖିବାରୁ ମୁକ୍ତ, ଏକମାତ୍ର ଏବଂ ପରିଶୁଦ୍ଧ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଭାସା ରହିତ, ମୁଁ ହେଉଛି ଦର୍ଶକ, ପରମେଶ୍ୱର।
ନ କର୍ତାସ୍ମି ନ ଭୋକ୍ତାସ୍ମି ଦ୍ରଷ୍ଟୈଵାସ୍ମି ନିରାମଯଃ । କଲ୍ପନାଵିକଲାକାରକାଲକାନ୍ତକଲାମଯଃ
ମୁଁ କୌଣସି କାମ କରୁନି, କିମ୍ବା ଭୋଗ କରୁନି; ମୁଁ କେବଳ ଦର୍ଶକ, ଦୁଃଖରହିତ। ମୋ ଗଠନ କଳ୍ପନା, ଅକଳ୍ପନା, ସମୟ ଓ ସମୟର ଅଂଶରେ ମିଶିଛି।
ଆଭାସମାତ୍ରମ୍ ଉଦିତୋ ନିତ୍ଯ ଆଭାସ୍ଯଵର୍ଜିତଃ । ଭାରୂପୈକସ୍ଵରୂପୋ ଽସ୍ମି ସ୍ଵରୂପେଣ ଜଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ କେବଳ ଚିରନ୍ତନ ଭାବର ଆଭାସ, ଯାହାର କୌଣସି ପ୍ରକାଶିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ନାହିଁ; ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସ୍ୱରୂପ, ଏବଂ ମୋର ସ୍ୱଭାବରେ ମୁଁ ବିଜୟୀ।
ଚେତ୍ଯରଞ୍ଜନରିକ୍ତାଯ ଵିମୁକ୍ତାଯ ମହାତ୍ମନେ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଚେତନରୂପାଯ ସ୍ଵରୂପାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ମେ
ଯିଏ ଜଡବସ୍ତୁର ରଙ୍ଗରେ ଶୂନ୍ୟ, ସ୍ୱାଧୀନ ଏବଂ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚେତନା—ସେହି ସ୍ୱରୂପକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଚିତଯେ ଚେତ୍ଯମୁକ୍ତାଯ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଯୁକ୍ତାଯ ଯୋଗ୍ଯଯା । ସର୍ଵାଵଭାସରୂପାଯ ମହ୍ଯମ୍ ଏଵ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ଚେତନା ଓ ଜଡବସ୍ତୁରୁ ମୁକ୍ତ, ଯଥାଯଥ ଯୁକ୍ତିରେ ଏକତା ପାଇଛି, ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜିନିଷର ରୂପ—ସେହି ମୋ ସ୍ୱରୂପକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ଚେତ୍ଯନିର୍ମୁକ୍ତଚିଦ୍ରୂପଂ ଵିଷ୍ଵଗ୍ଵିଶ୍ଵାଵପୂରକମ୍ । ସଂଶାନ୍ତସର୍ଵସଂଵେଦ୍ଯଂ ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅହଂ ତତମ୍
ମୁଁ ଚିତ୍ତର ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଭରି ରହିଛି। ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତିବସ୍ତୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି—ମୁଁ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ।
ଆକାଶଵଦ୍ ଅନନ୍ତୋ ଽହମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଣୋର୍ ଅଣୁର୍ ଆତତଃ । ନାସାଦଯନ୍ତି ମାମ୍ ଏତାସ୍ ସୁଖଦୁଃଖଦଶାଦୃଶଃ
ମୁଁ ଆକାଶ ପରି ଅସୀମ, କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି। ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଭଳି ଅବସ୍ଥାମାନେ ମୋ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସଂଵେଦନମ୍ ଅସଂଵେଦ୍ଯମ୍ ଅଚେତ୍ଯଂ ଚେତନଂ ତତମ୍ । ନ ଶକ୍ତା ମାଂ ପରିଚ୍ଛେତ୍ତୁମ୍ ଭାଵାଭାଵା ଜଗଦ୍ଗତାଃ
ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ଚିନ୍ତନ ଓ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ସବୁକୁ ମୁଁ ବ୍ୟାପିଛି। ବିଶ୍ୱର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ମୋତେ ସୀମିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅଥ ଵୈତେ ଜଗଦ୍ଭାଵାଃ ପରିଚ୍ଛିନ୍ଦନ୍ତୁ ମାମ୍ ଇମମ୍ । ଯଥାଭିମତମ୍ ଏତେ ହି ମତ୍ତୋ ନ ଵ୍ଯତିରେକିଣଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱର ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଭାବ ଅଛି, ସେମାନେ ଯେପରି ଚାହାନ୍ତି ମୋତେ ସୀମିତ କରିଦିଅନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ କହିଲେ, ସେମାନେ ମୋଠାରୁ କେବେ ଅଲଗା ନୁହଁନ୍ତି।
ଯଦି ସ୍ଵଭାଵଭୂତେନ ଵସ୍ତୁନା ଵସ୍ତୁ ମୀଯତେ । ହ୍ରିଯତେ ଦୀଯତେ ଵାପି ତତ୍ କିଂ କସ୍ଯ କିଲ କ୍ଷତମ୍
ଯଦି କୌଣସି ଜିନିଷ ତାହାର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯାଏ, କିମ୍ବା ନିଆଯାଏ କିମ୍ବା ଦିଆଯାଏ—ତେବେ କାହା ପାଇଁ କ’ଣ ହାନି କିମ୍ବା କ୍ଷତି ହେବ?
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵମ୍ ଏଵାହଂ ସର୍ଵକୃତ୍ ସର୍ଵସଙ୍ଗତଃ । ଚେତ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଏଵୈତନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଚୋଦିତମ୍
ସମସ୍ତ ସମୟରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ସମସ୍ତ କାମର କର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ। ଯାହା କିଛି ଜଣାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ଏକା, ଅନ୍ୟ କିଛି କେବେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
କିଂ ସଙ୍କଲ୍ପଵିକଲ୍ପାଭ୍ଯାଂ ଚିଦ୍ ଅଚିଚ୍ ଚାହମ୍ ଏକଭାଃ । ସଙ୍କ୍ଷୋଭଯାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ତାଵଚ୍ ଛାମ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ପାଵନେ
ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ସନ୍ଦେହର କ’ଣ ଉପକାର? ମୁଁ ଚେତନ ଓ ଅଚେତନ, ଏକ ଆଲୋକର ଭଳି। ଯେତେବେଳେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ହଳଚଳ କରେ, ପରେ ନିଜ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ନ୍ ଏଵ ବଡିଃ ପରମକୋଵିଦଃ । ଅକାରାର୍ଧାର୍ଧମାତ୍ରାର୍ଥଂ ଭାଵଯନ୍ ଧ୍ଯାନମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ବଡି ନାମକ ଉତ୍ତମ ପଣ୍ଡିତ ଅର୍ଧାକ୍ଷରର ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ବସିଲେ।
ସଂଶାନ୍ତସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଃ ପ୍ରଶାନ୍ତକଲନାଗଣଃ । ନିଶ୍ଶଙ୍କମ୍ ଅତିଦୂରାସ୍ତଚେତ୍ଯଚିନ୍ତକଚିନ୍ତନଃ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବା ପରେ, ମନର ସମସ୍ତ ଗଢ଼ିବା ଭାବ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଦୂର ଦୂର ଦିଗରେ ମନ ଭାଗୁନଥିଲା, ବାହାର ଜିନିଷ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲା।
ଧ୍ଯାତୃଧ୍ଯେଯଧ୍ଯାନହୀନୋ ନିର୍ମନାଶ୍ ଶାନ୍ତଵାସନଃ । ବଭୂଵାଵାତଦୀପାଭୋ ବଡିଃ ପ୍ରାପ୍ତମହାପଦଃ
ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା, ଧ୍ୟାନର ବିଷୟ ଓ ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ, ମନ ପବିତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ। ବଡି ସେଇ ପରି ହେଲେ, ଯେପରି ବାତାସ ନ ଲାଗିଥିବା ଦୀପ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଉପଶାନ୍ତମନାସ୍ ତତ୍ର ରତ୍ନଵାତାଯନେ ବଡିଃ । ଅଵସଦ୍ ବହୁକାଲଂ ସ ସମୁତ୍କୀର୍ଣ ଇଵୋପଲାତ୍
ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ବଡି ରତ୍ନ ଦ୍ୱାର ମନ୍ଦିରରେ ଅନେକ ସମୟ ରହିଲେ, ଯେପରି ଭୂମିରେ ଗଢ଼ିଯାଇଥିବା ପଥର ରହିଥାଏ।
ପ୍ରଶମିତୈଷଣଯା ପରିପୂର୍ଣଯା ମନନଦୋଷଦଶୋଜ୍ଝିତଯୋଚ୍ଚଯା । ବଡିର୍ ଅରାଜତ ନିର୍ମଲସତ୍ତଯା ଵିଘନମ୍ ଅଚ୍ଛତଯେଵ ଶରନ୍ନଭଃ
ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଶାନ୍ତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଓ ମନର ଦୋଷ ଛାଡ଼ି, ବଡି ପବିତ୍ର ସ୍ୱଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ, ଯେପରି ପ୍ରଶାନ୍ତ ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ମେଘ ଛାଡ଼ି ନିର୍ମଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଥାଏ।
ଅଥ ତେ ଦାନଵାସ୍ ତତ୍ର ବଡେର୍ ଅନୁଚରାସ୍ ତଦା । ତଦ୍ଗୃହଂ ସ୍ଫାଟିକଂ ସୌଧମ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଆରୁରୁହୁଃ କ୍ଷଣାତ୍
ସେଇ ସମୟରେ ବଡିଙ୍କର ସେବକ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଉଚ୍ଚ ସ୍ଫଟିକ ମହଳକୁ ଖୁବ ତ୍ୱରିତରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଡିମ୍ବାଦ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଵୀରାସ୍ ସାମନ୍ତାଃ କୁକୁହାଦଯଃ । ସୁରାଦ୍ଯାଶ୍ ଚୈଵ ରାଜାନୋ ଵୃତ୍ରାଦ୍ଯା ବଲହାରିଣଃ
ଡିମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବୀରମାନେ, ସାମନ୍ତ କୁକୁହା ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ସୁରା ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଭଳି ବଳଶାଳୀ ବୃତ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ହଯଗ୍ରୀଵାଦଯସ୍ ସଭ୍ଯାଶ୍ ଶୁକୁନ୍ଦାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ବନ୍ଧଵଃ । ଲୁଡଙ୍ଗାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ସୁହୃଦଃ ପଲ୍ମୂଲାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ଲାଲକାଃ
ହୟଗ୍ରୀବ ଭଳି ଗରିମାମୟ, ଶୁକୁନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ, ଲୁଡ଼ଙ୍ଗ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ବନ୍ଧୁ, ପାଲ୍ମୂଳ ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।