ତତୋ ଵିଚାରସ୍ ତଦନୁ ଜ୍ଞାନଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସଙ୍ଗ୍ରହଃ । ତତଃ କ୍ରମେଣ ପରମପଦପ୍ରାପ୍ତିଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ତାପରେ ଚିନ୍ତନ ଆସେ, ପରେ ଜ୍ଞାନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଅନ୍ୱେଷଣ ହୁଏ। ଏହା ପରେ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଲାଭ ହୁଏ।
ଯଦାସୁରପତେ କାଲେ ଵିଷଯେଭ୍ଯୋ ଵିରଂସ୍ଯସି । ତଦା ଵିଚାରଵଶତଃ ପରମଂ ପଦମ୍ ଏଷ୍ଯସି
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାରାଜ, ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଆସିବ ଓ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରୁ ମୁହଁ ଫେରିବ, ସେତେବେଳେ ବିବେକର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତପାଵନେ । ନ ପୁନଃ କଲନାପଙ୍କେ ଦୁଃଖାଯାଵପତିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ, ଯାହା ସର୍ବପ୍ରକାରେ ପବିତ୍ର, ସେଠି ସତ୍ୟ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତି ପାଇବ; ଏବଂ ଚିନ୍ତାର ଦୁଃଖଦାୟକ କାଦରେ ପୁଣି ଆଉ ପଡିବ ନାହିଁ।
ଦେଶକ୍ରମେଣ ଧନମ୍ ଅଲ୍ପଵିଗର୍ହଣେନ ତେନାଙ୍ଗ ସାଧୁଜନମ୍ ଅର୍ଜଯ ମାନପୂର୍ଵମ୍ । ତତ୍ସଙ୍ଗମୋତ୍ଥଵିଷଯାଭ୍ଯଵହେଲନେନ ସମ୍ଯଗ୍ଵିଚାରଵିଭଵେନ ତଵାତ୍ମଲାଭଃ
ଧୀରେ ଧୀରେ, ଅଳ୍ପ ନିନ୍ଦା ହେବା ଧନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ପ୍ରିୟ, ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଜିତିବା; ସେମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗକୁ ଅବହେଳା କରିବା, ଏବଂ ଠିକ୍ ବିଚାରର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପାଇପାରିବ।
ଏତନ୍ ମେ କଥିତଂ ପୂର୍ଵଂ ପିତ୍ରା ଚାରୁଵିଚାରିଣା । ଇଦାନୀଂ ସଂସ୍ମୃତଂ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ସମ୍ପ୍ରବୋଧମ୍ ଅହଂ ଗତଃ
ଏହି କଥା ଆଗରୁ ମୋତେ ମୋ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବାପା ଶୁଣାଇଥିଲେ; ଏବେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୁଁ ଏହାକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ଅଦ୍ଯେଯଂ ମମ ସଞ୍ଜାତା ଭୋଗାନ୍ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଅରତିସ୍ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଶମସୁଖଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ଵିଶାମ୍ଯ୍ ଅମୃତଶୀତଲମ୍
ଆଜି ମୋ ମନରେ ଭୋଗବିଲାସ ପ୍ରତି ସ୍ପଷ୍ଟ ଅସନ୍ତୋଷ ଜନ୍ମିଛି; ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୁଁ ଏହି ପବିତ୍ର, ଅମୃତ ଏବଂ ଶିତଳ ଶାନ୍ତିର ସୁଖକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି।
ପୁନର୍ ଆପୂରଯନ୍ନ୍ ଆଶାଃ ପୁନର୍ ଅଭ୍ଯାହରନ୍ ଧନମ୍ । ପୁନର୍ ଆଵର୍ଜଯନ୍ କାନ୍ତାଃ ଖିନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ଵିଭଵସ୍ଥିତୌ
ପୁଣିପୁଣି ଆଶା ପୂରଣ କରି, ଆଉଥରେ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରି, ପୁନିପୁଣି ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି— ଏହି ସମୃଦ୍ଧିର ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଅହୋ ନୁ ଖଲୁ ରମ୍ଯେଯଂ ଶମଭୂଶ୍ ଶୀତଲାନ୍ତରା । ସର୍ଵା ଏଵ ଶମଂ ଯାନ୍ତି ସୁଖଦୁଃଖଦୃଶଶ୍ ଶମେ
ହଁ, ଏହି ଶାନ୍ତିର ଭୂମିକା ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଭିତରେ ଶିତଳ; ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି ଏହି ଶାନ୍ତିରେ ଶମିତ ହୋଇଯାଏ।
ଶାମ୍ଯାମି ପରିନିର୍ଵାମି ସୁଖମ୍ ଆସେ ଶମେ ସ୍ଥିତଃ । ଅଯମ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଯାମି ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବ ଇଵାର୍ପିତଃ
ମୁଁ ଶାନ୍ତ ହେଉଛି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବାଣରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି, ଏହି ଶାନ୍ତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖରେ ବସିଛି; ମୋ ମନ ଭିତରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକରେ ଭିଜିଥିବା ପରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛି।
ଉତ୍ତାଣ୍ଡଵମନୋରଂହଃପୋଷିତୋରୁଶରୀରକମ୍ । ଅନାରତପରିକ୍ଷୋଭଂ ହା ଦୁଃଖଂ ଵିଭଵାର୍ଜନମ୍
ହାୟ, ଧନ ସଂଗ୍ରହ କେବଳ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି—ଏହି ବଡ଼ ଦେହକୁ ଚାଲି ରଖିବା ପାଇଁ ଅନେକ ଇଚ୍ଛାର ଅଶାନ୍ତ ନୃତ୍ୟରେ ଚଳିତ ହେଉଛି ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଚିନ୍ତାରେ ଅସ୍ଥିର ରହୁଛି।
ଅଙ୍ଗମ୍ ଅଙ୍ଗେନ ସମ୍ପୀଡ୍ଯ ମାଂସଂ ମାଂସେନ ଚ ସ୍ତ୍ରିଯାଃ । ପୁରାହମ୍ ଅଭଵଂ ପ୍ରୀତୋ ଯତ୍ ତନ୍ ମୋହଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ପୂର୍ବେ ମୁଁ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ସହ ଶରୀରକୁ ଶରୀରରେ, ମାଂସକୁ ମାଂସରେ ଜଡାଇ ଖୁସି ହୋଇଥିଲି; କିନ୍ତୁ ସେ ସବୁ ମୂଢ଼ତାର ଖେଳ ମାତ୍ର।
ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଦୃଷ୍ଟଯୋ ଦୃଷ୍ଟା ଭୁକ୍ତଂ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ଆକ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅଖିଲଂ ଭୂତଜାତଂ କିମ୍ ଇଵ ଶୋଭନମ୍
ସମସ୍ତ ଅନୁଭବ ଦେଖିଛି, ଯେଉଁ ଭୋଗ ଥିଲା ସବୁ ଭୋଗିଛି; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଇଛି—ତେବେ କଣ ଏଠିକି ନିଜେ ସୁନ୍ଦର କିଛି ଅଛି?
ପୁନସ୍ ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତତ୍ରେହାନ୍ଯତ୍ର ଚାତ୍ର ଚ । ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ଵସ୍ତୂନି ନାପୂର୍ଵଂ ନାମ କିଞ୍ଚନ
ପୁଣି ପୁଣି ଏଠି ଓ ସେଠି, ସେଇ ସବୁ ଜିନିଷ, ସେଇ ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ; ଏଠାରୁ ସେଠା, ସେଠାରୁ ଏଠି—ଏଠି କିଛି ନୂଆ ନାହିଁ।
ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପରିହୃତ୍ଯ ଧିଯା ସ୍ଵଯମ୍ । ସ୍ଵଚ୍ଛ ଏଵାଵତିଷ୍ଠେ ଽହଂ ପୂର୍ଣୋ ଽର୍ଣଵ ଇଵାତ୍ମନି
ମୁଁ ମୋର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଛାଡ଼ି, ସବୁକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜେ ନିଜରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି, ଯେପରି ଏକ ସାଗର ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥିର ରହେ।
ପାତାଲେ ଭୂତଲେ ସ୍ଵର୍ଗେ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ରତ୍ନୋପଲାଦଯଃ । ସାରଂ ତଦ୍ ଅପି ତୁଚ୍ଛେନ କାଲେନାଶୁ ନିଗୀର୍ଯତେ
ପାତାଳ, ପୃଥିବୀ ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ମହିଳା, ମଣି, ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷମାନେ—ଏମାନଙ୍କର ସାର୍ଥକତାକୁ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ, ଯାହା ଅସାର।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅହଂ କାଲଂ ଭୃଶଂ ବାଲୋ ଽଭଵଂ ପୁରା । ଯଃ କୁର୍ଵନ୍ ଦ୍ଵେଷମ୍ ଅମରୈସ୍ ତୁଚ୍ଛଯା ଜଗଦିଚ୍ଛଯା
ଏତେ ଦିନ ଆଗରୁ ମୁଁ ଏକଦମ ଶିଶୁ ସଦୃଶ ଥିଲି, ଅମରମାନେ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଧରିଥିଲି, ଏବଂ ନିର୍ଥକ ଜଗତ ଆଶାରେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲି।
ମନୋନିର୍ମାଣମାତ୍ରେଣ ଜଗନ୍ନାମ୍ନା ମହାଧିନା । ତ୍ଯକ୍ତେନାତ୍ତେନ ଵାର୍ଥସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କ ଉଦାରୋ ମହାତ୍ମନଃ
ମନର କଳ୍ପନା ମାତ୍ରରେ ଏହି ଜଗତକୁ 'ବଡ଼' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବା କିମ୍ବା ଭୋଗ କରିବାରେ, ମହାନ ମନିଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଉପକାର ହୁଏ?
କଷ୍ଟଂ ଚିରତରଂ କାଲମ୍ ଅନର୍ଥୋ ଽର୍ଥଧିଯା ମଯା । ଅଜ୍ଞାନମଦମତ୍ତେନ ବାଲେନ ଶ୍ଵେଵ ସେଵିତଃ
ହାୟ, ବହୁତ ଦିନ ଧରି ମୁଁ ବାହ୍ୟ ଲାଭର ଆଶାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ଏକ ଅବୁଝ ଶିଶୁ ପରି, କୁକୁର ଯେପରି ଅନର୍ଥକୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ, ସେପରି ଦୁଃଖକୁ ଆପଣେ ଆପଣେ ଡାକିଛି।
ତରତ୍ତରଲତୃଷ୍ଣେନ କିମ୍ ଇଵାସ୍ମିଞ୍ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ମଯା ନ କୃତମ୍ ଅଜ୍ଞେନ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପାଭିଵୃଦ୍ଧଯେ
ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ଏମିତି କ'ଣ ଅଛି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଚଞ୍ଚଳ ଆକାଂକ୍ଷା ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ଅନେକ କାମ କରିନାହିଁ, ଯାହା ପରେ ମୋର ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ଅଧିକ ବଢ଼ିଛି?
ଏତଯା ତଦ୍ ଅଲଂ ମେ ଽସ୍ତୁ ତୁଚ୍ଛଯା ପୂର୍ଵଚିନ୍ତଯା । ପୌରୁଷଂ ଯାତି ସାଫଲ୍ଯଂ ଵର୍ତମାନଚିକିତ୍ସଯା
ଏହି ଅର୍ଥହୀନ ପୁରୁଣା ଚିନ୍ତା ଏଠାରେ ଶେଷ ହେଉ। ବର୍ତ୍ତମାନର ଉଚିତ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ପ୍ରୟାସ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ।
ଅଦ୍ଯାପରିମିତାକାରକାରଣୈକତଯାତ୍ମନଃ । ସର୍ଵତସ୍ ସୁଖମ୍ ଅଭ୍ଯେମି ରସାଯନ ଇଵାର୍ଣଵେ
ଆଜି, ଅସୀମ ଆତ୍ମା ହେଉଛି କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଏକତା ବୋଝି, ମୁଁ ସମସ୍ତଠାରେ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଯେପରି ମହାସାଗରରେ ରସାୟନ ମିଳିଥାଏ।
କୋ ଽଯଂ ତାଵଦ୍ ଅହଂ କିଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଆତ୍ମେତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାଵଲୋକନମ୍ । ପୃଚ୍ଛାମ୍ଯ୍ ଉଶନସଂ ନାଥଂ ନୂନମ୍ ଅଜ୍ଞାନଶାନ୍ତଯେ
ତେବେ ମୁଁ କିଏ? 'ଆତ୍ମା' ବୋଲି କହିଲେ କଣ ଅର୍ଥ? ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉଶନାସ ଋଷିଙ୍କୁ ପଚାରିବି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର ହେବ।
ସଞ୍ଚିନ୍ତଯାମି ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ଆଶୁ ଶୁକ୍ରମ୍ ଉଦ୍ଯତ୍ପ୍ରସାଦମ୍ ଅଥ ତେନ ଗିରୋପଦିଷ୍ଟଃ । ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତଵିଭଵେ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷୀଣମ୍ ଅର୍ଥମ୍ ଉପଦେଶଗିରଃ ଫଲନ୍ତି
ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଦୟାମୟ ପରମେଶ୍ୱର ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ତାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାର ଅସୀମ ଧନ୍ୟତାରେ ବସିଥାଏ, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ମୋ ମନରେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ବଡିର୍ ଆମୀଲିତେକ୍ଷଣଃ । ଦଧ୍ଯୌ କମଲପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷଂ ଶୁକ୍ରମ୍ ଆକାଶମନ୍ଦିରମ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ପୂଜ୍ୟ ବୃଗୁ ଚକ୍ଷୁ ମୁହଁଦେଇ, କମଳପତ୍ର ସଦୃଶ ନୟନ ଥିବା ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ଆକାଶରେ ବସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ସର୍ଵସ୍ଥଚିନ୍ମଯାନନ୍ତନିତ୍ଯଧ୍ଯାନୋ ଽଥ ଭାର୍ଗଵଃ । ଚେତନ୍ତଂ ଜ୍ଞାତଵାଞ୍ ଶିଷ୍ଯଂ ବଡିଂ ଗୁର୍ଵର୍ଥିନଂ ପୁରେ
ତାପରେ ଭାର୍ଗବ ଋଷି ସବୁଠାରେ ଥିବା ଅନନ୍ତ ଚେତନାରେ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ବୃଗୁଙ୍କୁ, ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ବେଳେ ଜାଣିପାରିଲେ।
ଅଥ ସର୍ଵଗତାନନ୍ତଚିଦାତ୍ମା ଭାର୍ଗଵଃ ପ୍ରଭୁଃ । ଆନିନାଯ ସ ଦେହଂ ସ୍ଵଂ ରତ୍ନଵାତାଯନଂ ବଡେଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଅନନ୍ତ ଚେତନାମୟ ଆତ୍ମା, ଭାର୍ଗବ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଦେହକୁ ବଡିଙ୍କ ଘରକୁ ଆଣିଲେ।
ଗୁରୁଦେହପ୍ରଭାଜାଲପରିମୃଷ୍ଟତନୁର୍ ବଡିଃ । ବୁବୁଧେ ପ୍ରାତର୍ ଅର୍କାଂଶୁସମ୍ବୋଧିତମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ଦେହର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଛୁଇଁଥିବା ବଡିଙ୍କ ଶରୀର, ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ମୁଖୁଳିଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି, ସଚେତନ ହେଲେ।
ତତ୍ର ରତ୍ନାର୍ଘଦାନେନ ମନ୍ଦାରକୁସୁମୋତ୍କରୈଃ । ପାଦାଭିଵନ୍ଦନେନୈନଂ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ଭାର୍ଗଵମ୍
ସେଠାରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର ଓ ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ଗଛି, ଏବଂ ଚରଣରେ ଶିର ନମାଇ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ।
ରତ୍ନାର୍ଘପରିକୀର୍ଣାଙ୍ଗଂ କୃତମନ୍ଦାରଶେଖରମ୍ । ମହାର୍ହାସନଵିଶ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅଥୋଵାଚ ଗୁରୁଂ ବଡିଃ
ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଅଙ୍ଗ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି, ଅତିମୂଲ୍ୟବାନ ଆସନରେ ବସିଥିବା ବଡି, ତାପରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭଗଵଂସ୍ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦୋତ୍ଥା ପ୍ରତିଭେଯଂ ପୁରସ୍ ତଵ । ନିଯୋଜଯତି ମାଂ ଵକ୍ତୁଂ କାର୍ଯଂ କର୍ତୁମ୍ ଇଵାର୍କଭାଃ
ଭଗବନ୍, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ଏହି ବୁଦ୍ଧି ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁଠି ମୋତେ କହିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରୁଛି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ।