ନୈରାଶ୍ଯାତ୍ ପୂର୍ଣତାମ୍ ଏତି ମନୋ ଽନାଶାଵଶାନୁଗମ୍ । ଆଶଯା ରିକ୍ତତାମ୍ ଏତି ଶରଦୀଵ ସରୋ ମନଃ
ଆଶା ଛାଡ଼ିଲେ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପାଏ; ଆଶା ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ ମନ ଖାଲି ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଶରଦ୍ ଋତୁରେ ପୋଖରୀ ଶୁଖିଯାଏ।
ହୃଦଯଂ ଶୂନ୍ଯତାମ୍ ଏତି ପ୍ରକଟୀକୃତକୋଟରମ୍ । ଅଗସ୍ତ୍ଯପୀତାର୍ଣଵଵଦ୍ ଆଶାଵିଵଶଚେତସାମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଆଶାରେ ଅଧୀନ ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ତାହାର ଖାଲି ଗହ୍ୱର ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାସାଗରକୁ ପିଇଦେଇଥିବା ପରେ ଯେପରି ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି।
ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତତରୌ ସ୍ଫାରେ ତୃଷ୍ଣାଚପଲମର୍କଟୀ । ନ ଵଲ୍ଗତି ମହତ୍ ତସ୍ଯ ରାଜତେ ହୃଦ୍ଵନାନ୍ତରମ୍
ଯାହାଙ୍କର ମନର ବୃକ୍ଷରେ ତୃଷ୍ଣାର ଅସ୍ଥିର ବାନର ଦୌଡ଼େ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟର ଅନ୍ତର୍ବନ ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେଖାଯାଏ।
ପଦ୍ମାକ୍ଷକୋଶସ୍ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ଗୋଷ୍ପଦଂ ଯୋଜନଵ୍ରଜଃ । ନିମେଷାର୍ଧଂ ମହାକଲ୍ପସ୍ ତୃଷ୍ଣାରହିତଚେତସାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ତୃଷ୍ଣାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଦ୍ମନୟନଙ୍କର ମଣ୍ଡଳ, ତିନି ଜଗତ, ଯେତେ ଦୂର ହେଉ, କିମ୍ବା ଅର୍ଧ ଚକୁମିଛି, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ କାଳ, ସବୁ କି ଗାଈର ଖୁରର ଚିହ୍ନ ପରି ଅପରିଗଣ୍ୟ।
ଶୀତତା ସା ନ ଶୀତାଂଶୌ ନ ହିମାଚଲକନ୍ଦରେ । ନ ରମ୍ଭାଚନ୍ଦନାଵଲ୍ଯାଂ ନିସ୍ସ୍ପୃହେଷୁ ମନସ୍ସୁ ଯା
ଯେଉଁ ଶୀତଳତା ନିର୍ଲୋଭ ମନରେ ମିଳେ, ସେଇ ଶୀତଳତା ଚନ୍ଦ୍ରରେ ନାହିଁ, ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କଦଳୀ ଓ ଚନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନ ତଥା ଭାତି ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁର୍ ନ ପୂର୍ଣଃ କ୍ଷୀରସାଗରଃ । ନ ଲକ୍ଷ୍ମୀଵଦନଂ କାନ୍ତଂ ସ୍ପୃହାହୀନଂ ଯଥା ମନଃ
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରମା, କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ଷୀରସାଗର, କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ମଧୁର ମୁହଁ — ଏମାନେ କେବେ ମଧୁର ଦେଖାଯାନ୍ତିନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଂକ୍ଷା ଶୂନ୍ୟ ମନ ଅପୂର୍ବ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ।
ଯଥାଭ୍ରଲେଖା ଶଶିନଂ ସୁଧାଲେପଂ ମଷୀ ଯଥା । ଦୂଷଯତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଏଷାନ୍ତର୍ ନରମ୍ ଆଶାପିଶାଚିକା
ଯେପରି ଏକ ମେଘରେଖା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଲିନ କରେ, କିମ୍ବା କାଳି ଦୁଧର ମାଝି ଦାଗ ଦିଏ, ସେପରି ଆଶା ନାମକ ପିଶାଚୀ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଭିତରୁ ଅଶୁଦ୍ଧ କରେ ।
ଆଶାଖ୍ଯାଶ୍ ଚିତ୍ତଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଶାଖାସ୍ ସ୍ଥଗିତଦିକ୍ତଟାଃ । ତାସୁ ଚ୍ଛିନ୍ନାସ୍ଵ୍ ଅରୂପତ୍ଵଂ ଯାତି ଚିତ୍ତମହାଦ୍ରୁମଃ
ଆଶା ନାମକ ଶାଖାଗୁଡିକ ମନର ବୃକ୍ଷରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ, ଏହି ଶାଖାଗୁଡିକୁ କାଟିଦେଲେ, ମନର ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ନିରାକାର ହୋଇଯାଏ ।
ଛିନ୍ନତୃଷ୍ଣାମହାଶାଖେ ଚିତ୍ତସ୍ଥାଣୌ ସ୍ଥିତିଂ ଗତେ । ଏକରୂପତଯା ଧୈର୍ଯଂ ପ୍ରଯାତି ଶତଶାଖତାମ୍
ତୃଷ୍ଣା ନାମକ ବଡ଼ ଶାଖା କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ମନର ତଣ୍ଡ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ, ଏକତା ରୂପେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଶତଶଖା ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ।
ଅନୁତ୍ତମେନ ଧୈର୍ଯେଣ ତେନ ଚିତ୍ତେ କ୍ଷଯଂ ଗତେ । ତତ୍ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ରାମ ଯତ୍ର ନାଶୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଅପୂର୍ବ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ରାମ, ସେହି ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ଯେଉଁଠାରେ କେହି ନାଶ ନାହିଁ।
ଏତାସାଂ ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତୀନାମ୍ ଆଶାନାମ୍ ଉତ୍ତମାଶଯେ । ନ ଦଦାସି ପ୍ରରୋହଂ ଚେତ୍ ତଦ୍ ଭଵାନ୍ ଅସ୍ତି ରାଘଵ
ଯଦି ତୁମେ ଏହି ମନର ଚଳାପା ଓ ଆଶାଗୁଡିକୁ ତୁମର ଉତ୍ତମ ହୃଦୟରେ ମୂଳ ନେବାକୁ ଦେଉନାହିଁ, ତେବେ ତୁମେ ଏକାଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛ। ରାଘବ।
ଚିତ୍ତଂ ଵୃତ୍ତିଵିହୀନଂ ତେ ଯଦା ଯାତମ୍ ଅଚିତ୍ତତାମ୍ । ତଦା ମୋକ୍ଷମଯୀମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସତ୍ତାମ୍ ଆପ୍ନୋଷି ତାଂ ତତାମ୍
ଯେତେବେଳେ ତୁମର ମନ ନିଜର ସମସ୍ତ ଚଳାପା ଛାଡି ଅଚିତ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୁକ୍ତିର ସ୍ଵଭାବର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଉ।
ଚିତ୍ତକୌଶିକପକ୍ଷତ୍ଯା ତୃଷ୍ଣଯା କ୍ଷୁବ୍ଧଯାନ୍ତରେ । ଅମଙ୍ଗଲାନି ଵିସ୍ତାରମ୍ ଅଲମ୍ ଆଯାନ୍ତି ରାଘଵ
ମନ ଯେତେବେଳେ ମାଉସି ଚଉଁ ଭଳି ଆତ୍ମାରେ ତୃଷ୍ଣାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଅସୁଭ ଘଟଣାଗୁଡିକ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ରାଘବ।
ଵର୍ତନଂ ଵୃତ୍ତିର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ଵର୍ତତେ ଚିତ୍ତମ୍ ଆଶଯା । ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିମ୍ ଅତୋ ହ୍ଯ୍ ଆଶାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନିଶ୍ଚିତ୍ତତାଂ ଵ୍ରଜ
ମନର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଯେ 'ବୃତ୍ତି' କୁହାଯାଏ, ଏହା ଆଶା ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥାଏ। ତେଣୁ, ମନର ବୃତ୍ତି ହେଉଥିବା ଆଶାକୁ ଛାଡି, ମନ ଉପରେ ଯାଉ।
ଯୋ ଯଯା ଵର୍ତତେ ଵୃତ୍ତ୍ଯା ସ ତଯୈଵ ଵିନା କ୍ଷଯୀ । ଅତଶ୍ ଚିତ୍ତୋପଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ତଦ୍ଵୃତ୍ତିଂ ପ୍ରକ୍ଷଯଂ ନଯେତ୍
ଯେଉଁଠି ମନ ଯେଉଁ ବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥାଏ, ସେ ବୃତ୍ତି ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମନ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ତେଣୁ, ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ଏହାର ବୃତ୍ତିକୁ ଶୁନ୍ୟ କର।
ପ୍ରଶମିତସକଲୈଷଣୋ ମହାତ୍ମନ୍ ଭଵ ଭଵବନ୍ଧମ୍ ଅପାସ୍ଯ ମୁକ୍ତଚିତ୍ତଃ । ମନସି ନିଗଡରଜ୍ଜଵଃ କଦାଶାଃ ପରିଗଲିତାସୁ ଚ ତାସୁ କୋ ନ ମୁକ୍ତଃ
ଏ ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନକୁ ଛାଡି, ମନକୁ ମୁକ୍ତ କର। ଯେତେବେଳେ ମନକୁ ବାନ୍ଧିଥିବା ଆଶାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଗଳିଯାଏ, ସେଠାରେ କିଏ ମୁକ୍ତ ନୁହେଁ?
ଅଥ ଵା ରଘୁଵଂଶାଖ୍ଯନଭଃପୂର୍ଣନିଶାକର । ବଡିଵଦ୍ ବୁଦ୍ଧିଭେଦେନ ଜ୍ଞାନମ୍ ଆସାଦଯାମଲମ୍
ରଘୁବଂଶ ନାମକ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା, ବୁଦ୍ଧିର ବିଭେକ ଦ୍ୱାରା ସାଗର ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କର।
ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ ମଯା ହୃଦି । ପ୍ରାପ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅଖିଲଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅମଲେ ପଦେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୋ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁଠି ପାଇବା ଦରକାର, ସେ ସବୁ ପାଇଯାଇଛି; ମୁଁ ନିର୍ମଳ ଦଶାରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଛି।
ଶରଦୀଵାମ୍ବରାଦ୍ ଅଭ୍ରମ୍ ଅଦଭ୍ରଂ ମମ ଚେତସଃ । ଵିଭୋ ଵ୍ଯପଗତଂ ସର୍ଵଂ କୃଷ୍ଣଂ ମୋହମହାତମଃ
ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶରୁ ମେଘ ଯେପରି ହଟିଯାଏ, ସେହିପରି, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋ ଚିତ୍ତରୁ ସମସ୍ତ ଗାଢ଼ ମୂଢ଼ତାର ଅନ୍ଧାର ଦୂରିଯାଇଛି।
ଅମୃତାପୂରିତସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛଶ୍ ଶୀତଲାତ୍ମା ମହାଦ୍ଯୁତିଃ । ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଆନନ୍ଦଵାନ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସାଯଂ ପୂର୍ଣ ଇଵୋଡୁରାଟ୍
ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପରିସ୍କାର, ଶୀତଳ ମନ, ଦୀପ୍ତିମୟ ହୋଇ, ମୁଁ ଭିତରୁ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଛି; ସାଂଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଅଶେଷସଂଶଯାମ୍ଭୋଦଶରତ୍ସମଯ କିଂ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ । ତୃପ୍ତିମ୍ ଏଷାଂ ନ ଗଚ୍ଛାମି ଵଚସାଂ ଵଦତସ୍ ତଵ
ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହର ମେଘ ଶରତ୍କାଳ ପରି ହଟିଯାଇଛି, ତଥାପି ଆପଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବାରେ ମୋର ମନ ତୃପ୍ତି ପାଉନାହିଁ।
ବଡିଵିଜ୍ଞାନସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିଂ ପୁନର୍ ମଦ୍ବୋଧଵୃଦ୍ଧଯେ । ଵିଭୋ କଥଯ ଖିଦ୍ଯନ୍ତେ ସନ୍ତୋ ନାଵନତଂ ପ୍ରତି
ମୋର ବୁଦ୍ଧି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆଉଥରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତି ବିଷୟରେ କଥା କହନ୍ତୁ । ଜଣେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାରେ କେବେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଶୃଣୁ ରାଘଵ ତେ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ବଡିଵୃତ୍ତାନ୍ତମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ଶ୍ରୁତେନ ଯେନ ତେନ ତ୍ଵଂ ବୋଧମ୍ ଆପ୍ସ୍ଯସି ଶାଶ୍ଵତମ୍
ରାଘବ, ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବଡ଼ଙ୍କର ଉତ୍ତମ କଥା କହିବି । ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ତୁମେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ବୁଦ୍ଧି ପାଇବ ।
ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଞ୍ ଜଗତଃ କୋଶେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଦିକ୍ତଟାନ୍ତରେ । ପାତାଲମ୍ ଇତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଲୋକୋ ଭୂମେର୍ ଅଧସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱର ଏକ କୋଣରେ, କିଛି ଦିଶାର ସୀମାରେ, ଭୂମିର ତଳେ ଥିବା ଏକ ଲୋକ ଅଛି, ଯାହାକୁ ପାତାଳ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ ।
କ୍ଷୀରୋଦାର୍ଣଵଜାତାଭିର୍ ଦିଗ୍ଧାଭିର୍ ଅମୃତାମ୍ବୁଭିଃ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଦାନଵକନ୍ଯାଭିର୍ ଭାତି ନିର୍ଵିଵରାନ୍ତରଃ
କେବେ କେବେ ଏହି ଲୋକ ଦୁଧର ସାଗରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅମୃତ ଜଳରେ ଚମକେ, ଆଉ କେବେ କେବେ ଦାନବ କନ୍ୟାମାନେ ତାହାର ଭିତରେ ରହନ୍ତି, ଯାହାର ଭିତରେ କୌଣସି ଖାଲି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ ।
ଜିହ୍ଵାଚରୋଦ୍ଦାମରଵୈର୍ ଵିଷଭାରଭରାଯୁଧୈଃ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଭୋଗିଭିର୍ ଆପୂର୍ଣସ୍ ସହସ୍ରଶତମସ୍ତକୈଃ
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଏହା ସାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁ ସାପମାନଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ଅନ୍ୟମନ୍ୟ ଭାବରେ ହଲାଇ ଚାଲୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ବିଷ ଭାର ଅସ୍ତ୍ର ସ୍ୱରୂପ ଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ସାପମାନେ ଶହ ଶହ, ହଜାର ହଜାର ଫଣା ଦେଖାଉଥିଲେ।
ହେଲାଵିଵଲିତାଶେଷଵିଶ୍ଵୋଦ୍ଧରଣଘସ୍ମରୈଃ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଦନୁସୁତୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତଶ୍ ଚଲଦ୍ଭିର୍ ଇଵ ମେରୁଭିଃ
ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଏହା ଦାନୁର ପୁଅମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ମଜା କରି କରି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ହଲାଇ ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଚଳିତ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ।
କଟକୁଡ୍ଯାଗ୍ରଵିଶ୍ରାନ୍ତଵସୁଧାମଣ୍ଡଲୋଦ୍ଧୁରୈଃ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଦିଗ୍ଦନ୍ତିଭିର୍ ଦନ୍ତଦ୍ରୁମାଦ୍ରିଭିର୍ ଉପାଶ୍ରିତଃ
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଦିଗଗଜମାନେ ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲା, ଏହି ଗଜମାନେ କିଲା ଦେଉଳ ଉପରେ ଓ ପୃଥିବୀର ଚକ୍ରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ।
ମହାକଟକଟାଶବ୍ଦଦଗ୍ଧଭୂତପରମ୍ପରୈଃ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଦୁର୍ଗନ୍ଧିଦିଗ୍ଭାଗୋ ଧ୍ଵନନ୍ ନରକମଣ୍ଡଲୈଃ
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ଜଳିଯାଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଣୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରା ଦିଗରେ ନରକର ଲୋକମାନେ ଚକ୍ରାକାର ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ।
ଆଭୂତଲମ୍ ଅଭିପ୍ରୋତସପ୍ତପାତାଲମଣ୍ଡଲୈଃ । କ୍ଵଚିଦ୍ ରତ୍ନାକରୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତଃ ପାତାଲୈର୍ ଇତରୈର୍ ଇଵ
କେଉଁଠି ଭୂମିର ସହିତ ସାତଟି ପାତାଳ ମଣ୍ଡଳ ଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଗଞ୍ଜି ଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଆଉ କେଉଁଠି ରତ୍ନର ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ମନେ ହୁଏ ଅନ୍ୟ ପାତାଳ ମାନେ ଥିଲେ।