ଭାଵାଦ୍ଵୈତମ୍ ଉପାଶ୍ରିତ୍ଯ ସତ୍ତାଦ୍ଵୈତମଯାତ୍ମକଃ । କର୍ମାଦ୍ଵୈତମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତମଯୋ ଭଵ
ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଏକତାକୁ ଆଶ୍ରୟ କର, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ଏକତାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ; କାର୍ଯ୍ୟର ଏକତାକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଓ ଏକତା ଦୁହିଁରେ ଏକାତ୍ମ ହେ।
ଭଵଭୂମିଷୁ ଭୀମାସୁ ଭଵଭାଵନଯାନଯା । ମା ପତୋତ୍ପାତପୂର୍ଣାସୁ ନଦୀଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ଧଃ କରୀ ଯଥା
ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ଭୂମିରେ, ଏହି ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁପରି ଅନ୍ଧା ହାତୀ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଦୀକୁ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖର ଝରଣାରେ ତଳିଯିବାକୁ ଦିଅନି।
ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ନ ସମ୍ଭଵତି ସର୍ଵଗତେ ମହାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଥୈକ୍ଯମ୍ ଅପି ଚ ଦ୍ଵିତଯୋଦିତାତ୍ମ । ଅଦ୍ଵୈତମ୍ ଐକ୍ଯରହିତଂ ସତତୋଦିତଂ ଚ ସର୍ଵଂ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଚାହୁର୍ ଅତସ୍ ସ୍ଵରୂପମ୍
ଯେଉଁ ମହାତ୍ମା ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ହୁଏନାହିଁ, ଏବଂ ଦ୍ୱିତ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏକତା ନଥିବା ଅଦ୍ୱିତୀୟତା ସଦା ପ୍ରକାଶିତ, ତେଣୁ ସେମାନେ କହନ୍ତି—ସବୁ କିଛି ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ସ୍ୱରୂପ।
ନୈଵାହମ୍ ଅସ୍ମି ନ ଚ ନାମ ଜଗନ୍ତି ସନ୍ତି ସର୍ଵଂ ଚ ଵିଦ୍ଯତ ଇଦଂ ନନୁ ନିର୍ଵିକାରମ୍ । ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରମ୍ ଅଵଭାସତ ଏଵ ଶାନ୍ତଂ ନାସନ୍ ନ ସଜ୍ ଜଗଦ୍ ଅହଂ ଚ ସଦେତି ଵିଦ୍ଧି
ମୁଁ ନାହିଁ, ନାମ କିମ୍ବା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ନାହିଁ । ସବୁ କିଛି ଏକ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଚେତନା ମାତ୍ର । ଏହି ଶାନ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ର ଆଲୋକିତ ହେଉଛି । ଜଗତ କିମ୍ବା ମୁଁ, ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଅଛି ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ପରମମ୍ ଅମୃତମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ଭାସନଂ ସର୍ଵଭାସାମ୍ ଅଜମ୍ ଅଜରମ୍ ଅଚିନ୍ତ୍ଯଂ ନିଷ୍କ୍ରମଂ ନିର୍ଵିକାରମ୍ । ଵିଗତକରଣଜାଲମ୍ ଜୀଵନଂ ଜୀଵଶକ୍ତେସ୍ ସକଲକଲନହୀନଂ କାରଣଂ କାରଣାନାମ୍
ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ମୂଳ ଯେଉଁ ପ୍ରାଚୀନ ଅମୃତତ୍ୱ, ତାହା ଅଜନ୍ମା, ଅଜର, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ । ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଜାଳରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ପ୍ରାଣଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ଭାବନାରୁ ଶୂନ୍ୟ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ।
ସତତମ୍ ଉଦିତମ୍ ଈଶଂ ଵ୍ଯାତତେ ଚିତ୍ପ୍ରକାଶେ ସ୍ଥିତମ୍ ଅନୁଭଵବୀଜଂ ସ୍ଵାତ୍ମଭାଵୋପଦେଶ୍ଯମ୍ । ସ୍ଵଦନମ୍ ଅନୁ ଚିତୋ ଽନ୍ତର୍ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵଂ ସଦୈତତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅହମ୍ ଅପି ଜଗଚ୍ ଚେତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ ନିଶ୍ଚଯୋ ଽନ୍ତଃ
ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁ ସଦା ପ୍ରକାଶିତ, ଚେତନାର ଆଲୋକରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଅନୁଭୂତିର ମୂଳବୀଜ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ନିଜ ଆତ୍ମାର ସାର ଭାବେ ଉପଦେଶ ହୁଏ; ଏହି ଚେତନା ଭିତରେ ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ତୁମର ଅନ୍ତରରେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ହେଉ: 'ବ୍ରହ୍ମ ସବୁ କିଛି, ସଦା; ତୁମେ, ମୁଁ ଏବଂ ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ।'
ମୁକ୍ତାଶଯାନାଂ ମହତାମ୍ ଅହତାନାଂ କୁଦୃଷ୍ଟିଭିଃ । ସ୍ଵଭାଵୋ ଽଯଂ ମହାବାହୋ ଲୀଲଯା ଚରତାମ୍ ଇହ
ଓ ବଳଶାଳୀ, ଯେଉଁ ମହାନ୍ ମନ୍ଦିର ମନ ମୁକ୍ତ ଓ ଅକ୍ଷତ ଅଛି, ତେବେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଏହିପରି; ତେମାନେ ଏଠାରେ ନିଜେ ମନମତା ଚଳିଛନ୍ତି, ଭ୍ରାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଉନାହାନ୍ତି ।
ଵିହରନ୍ନ୍ ଅପି ସଂସାରେ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତମନା ମୁନିଃ । ଆଦିମଧ୍ଯାନ୍ତଵିରସା ଵିହସଞ୍ ଜାଗତୀର୍ ଗତୀଃ
ମୁନି ମନେ ଯେଉଁଠି ମୁକ୍ତିର ଅନୁଭୂତି ଥାଏ, ସେ ସଂସାରରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଚାଳିଚଳିକୁ ହସି ଦେଖନ୍ତି।
ସର୍ଵପ୍ରକୃତକାର୍ଯସ୍ଥୋ ମଧ୍ଯସ୍ଥସ୍ ସର୍ଵଵୃତ୍ତିଷୁ । ଧ୍ଯେଯଂ ତଂ ଵାସନାତ୍ଯାଗମ୍ ଅଵଲମ୍ବ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକୃତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ସମସ୍ତ କାମରେ ନିର୍ପେକ୍ଷ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡି, ଧ୍ୟାନ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ସର୍ଵତ୍ର ଵିଗତୋଦ୍ଵେଗସ୍ ସର୍ଵାର୍ଥପରିପୋଷକଃ । ଵିଵେକୋଦ୍ଯାନତୁଷ୍ଟାତ୍ମା ପ୍ରବୋଧୋପଵନେ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ସବୁଠାରେ ଚିନ୍ତା ଭୟ ରହିତ, ସମସ୍ତ କାମକୁ ପୂରଣ କରେ, ବିବେକର ଉଦ୍ୟାନରେ ମନ ଆନନ୍ଦିତ, ଜ୍ଞାନର ଉପବନରେ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି।
ସର୍ଵାତୀତପଦାଲମ୍ବୀ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁଶିଶିରାଶଯଃ । ନୋଦ୍ଵେଗୀ ନ ଚ ତୁଷ୍ଟାତ୍ମା ସଂସାରେ ନାଵସୀଦତି
ସେ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଥିବା ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସମ ଶିତଳ ମନ ରଖନ୍ତି, ନ ଅଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ନ ଅତି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ସଂସାରରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଡୁବି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ସର୍ଵଶତ୍ରୁଷୁ ମଧ୍ଯସ୍ଥୋ ଦଯାଦାକ୍ଷିଣ୍ଯସଂଯୁତଃ । ପ୍ରାପ୍ତକ୍ରମକରୋ ଽଗ୍ର୍ଯାଣାଂ ସଂସାରେ ନାଵସୀଦତି
ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଷ୍ପକ୍ଷ ରହି, ଦୟା ଓ ଦାନଶୀଳତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ଏବଂ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯଥାଯଥ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ, ଏହି ସଂସାରରେ କେବେ ଡୁବିଯାଏ ନାହିଁ।
ନାଭିନନ୍ଦତି ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ନ ଶୋଚତି ନ କାଙ୍କ୍ଷତି । ମୌନସ୍ଥଃ ପ୍ରକୃତାରମ୍ଭୀ ସଂସାରେ ନାଵସୀଦତି
ସେ ନ ଆନନ୍ଦ କରେ, ନ ଘୃଣା କରେ, ନ ଶୋକ କରେ, ନ ଆଶା କରେ; ମନରେ ଶାନ୍ତି ଧରି, ସ୍ୱାଭାବିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥାଏ, ଏହି ସଂସାରରେ କେବେ ଡୁବିଯାଏ ନାହିଁ।
ପୃଷ୍ଟସ୍ ସନ୍ ପ୍ରକୃତଂ ଵକ୍ତା ନ ପୃଷ୍ଟସ୍ ସ୍ଥାଣୁଵତ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଈହିତାନୀହିତୈର୍ ମୁକ୍ତସ୍ ସଂସାରେ ନାଵସୀଦତି
ପଚାରିଲେ ସେ ଯଥାଯଥ ଉତ୍ତର ଦେଇଥାଏ, ନ ପଚାରିଲେ ନିର୍ବିକାର ଭାବେ ରହିଥାଏ; ଚେଷ୍ଟା ଓ ଅଚେଷ୍ଟା ଦୁହିଁଠାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ଏହି ସଂସାରରେ କେବେ ଡୁବିଯାଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵସ୍ଯାଭିମତଂ ଵକ୍ତା ଚୋଦିତଃ ପେଶଲୋକ୍ତିମାନ୍ । ଆଶଯଜ୍ଞଶ୍ ଚ ଭୂତାନାଂ ସଂସାରେ ନାଵସୀଦତି
ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତେଜିତ କରାଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ ହୁଏ ଏମିତି କଥା କହିଥାଏ, ମିଷ୍ଟି କଥାରେ ଦକ୍ଷ ଓ ଜଣାପଡ଼ୁଥିବା ମନୋଭାବ ବୁଝିପାରେ; ସେ ଏହି ସଂସାରରେ କେବେ ଡୁବିଯାଏ ନାହିଁ।
ଯୁକ୍ତାଯୁକ୍ତଦଶାଗ୍ରସ୍ତମ୍ ଆଶୋପହତଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ଜାନାତି ଲୋକଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କରକୋଟରବିଲ୍ଵଵତ୍
ଯେଉଁଠି ଠିକ୍ ଓ ଅଠିକ୍ ଅବସ୍ଥାରେ ଲୋକମାନେ ଆଶାରେ ଆଟକି ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ସେ ଏହି ଜଗତର ଚାଳ-ଚଳନକୁ ଏମିତି ଜାଣିଥାଏ, ଯେପରି ଏକ କାଉଁ ଗୋଟିଏ ଉଠା କିମ୍ବା ବେଲ ଫଳର ଭିତର କଣ ଅଛି ଜଣାପଡେ।
ପରଂ ପଦମ୍ ଉପାରୂଢୋ ଭଙ୍ଗୁରାଂ ଜାଗତୀଂ ସ୍ଥିତିମ୍ । ଅନ୍ତଶ୍ଶୀତଲଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ହସନ୍ନ୍ ଇଵ ନିରୀକ୍ଷତେ
ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଜଗତର ଅସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାକୁ ସେ ଭିତରେ ଶାନ୍ତ ମନ ନେଇ, ହସୁଥିବା ପରି ଦେଖିଥାଏ।
ଜିତଚିତ୍ତା ମହାତ୍ମାନୋ ଯେ ହି ଦୃଷ୍ଟପରାଵରାଃ । ସ୍ଵଭାଵ ଈଦୃଶସ୍ ତେଷାଂ କଥିତସ୍ ତଵ ରାଘଵ
ଯେମାନେ ମନକୁ ଜିତିଛନ୍ତି ଓ ଉଚ୍ଚ ନିମ୍ନ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଏହିପରି ଅଟୁ ରାଘବ, ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ଵକ୍ତୁଂ ଵଯଂ ତୁ ମୂର୍ଖାଣାମ୍ ଅଜିତାତ୍ମୀଯଚେତସାମ୍ । ଭୋଗକର୍ଦମମଗ୍ନାନାଂ ନ ଵିଦ୍ମୋ ଽଭିମତଂ ମତମ୍
ମୁଁମାନେ ତ ଅଜିତମନ ଓ ଅବିଜ୍ଞାନୀ, ଭୋଗର ଦଳା ମଧ୍ୟରେ ଆଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କହିବା ଉଚିତ୍, ଏହି ମତ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ।
ତେଷାମ୍ ଅଭିମତା ନାର୍ଯୋ ହାଵଭାଵଵିଭୂଷଣାଃ । ଜ୍ଵାଲା ନରକଵହ୍ନୀନାଂ ଯାସ୍ ତାଃ କନକରୋଚିଷଃ
ଯେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ହସିବା, ଚାଲିବା ଭଙ୍ଗିମା ଦେଇ ସଜିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧୁର ରୂପରେ ଦେଖାଯିବା ସତ୍ୱେ, ତଥାପି ସେମାନେ ନରକ ଅଗ୍ନିର ତୀବ୍ର ଶିଖା ଭଳି।
ଅନର୍ଥଗହନାଶ୍ ଚାର୍ଥା ଵ୍ଯର୍ଥାର୍ଥନକଦର୍ଥନାଃ । ଦିଶନ୍ତୋ ଦୁଃଖସଂରମ୍ଭସହିତା ଆହିତାପଦଃ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଲୋକେ ଚାହାନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ଦୁଃଖ ଓ ଅନର୍ଥରେ ଭରିଛି; ଅପରିଗ୍ରହ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା କେବଳ ଅନ୍ୟଥା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆଣେ। ଏହି ଦିଗଗୁଡିକ ଦୁଃଖ ର ଉତ୍ତେଜନାରେ ଭରିଛି, ଏଠାରେ ସବୁଠି ବିପଦ ରହିଛି।
ଫଲବନ୍ଧୀନି କର୍ମାଣି ନାନାଚାରମଯାନି ଚ । ସୁଖଦୁଃଖାଵପୂର୍ଣାନି ତାନି ଵକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମଃ
ଯେ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ ଫଳ ରେ ବାନ୍ଧିଥାଏ, ଏବଂ ଭିନ୍ନ ଆଚରଣ ରେ ଗଠିତ, ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବା ନାହିଁ।
ପୂର୍ଣାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଧ୍ଯେଯତ୍ଯାଗଵିଲାସିନୀମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତଯା ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଲୋକେ ଵିହର ରାଘଵ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଧ୍ୟାନ ତ୍ୟାଗ ରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ଜୀବନ ମୁକ୍ତ ଭଳି ଶାନ୍ତ ରହି, ଏହି ଜଗତ ରେ ନିଜେ ନିଜେ ବିହାର କର, ରାଘବ।
ଅନ୍ତସ୍ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତସର୍ଵାଶୋ ଵୀତରାଗୋ ଵିଵାସନଃ । ବହିସ୍ ସର୍ଵସମାଚାରୋ ଲୋକେ ଵିହର ରାଘଵ
ମନରେ ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଛାଡି, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବାହାରେ ସମସ୍ତ କାମକାଜ କରି, ଏହି ସଂସାରରେ ବିହାର କର, ରାଘବ।
ଉଦାରଃ ପେଶଲାଚାରସ୍ ସର୍ଵାଚାରାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ଅନ୍ତସ୍ ସର୍ଵପରିତ୍ଯାଗୀ ଲୋକେ ଵିହର ରାଘଵ
ଚରିତ୍ରରେ ଉଦାର ଓ ମୃଦୁ ଆଚରଣ କର, ସମସ୍ତ ରୀତିନୀତିକୁ ଅନୁସର, କିନ୍ତୁ ମନରେ ସବୁକିଛି ଛାଡିଦେଇ, ଏହି ସଂସାରରେ ବିହାର କର, ରାଘବ।
ପ୍ରଵିଚାର୍ଯ ଦଶାସ୍ ସର୍ଵା ଯଦ୍ ଅତୁଚ୍ଛତରଂ ପଦମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ଭାଵେନାଲମ୍ବ୍ଯ ଲୋକେ ଵିହର ରାଘଵ
ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଅପରିଗ୍ରହ ଓ ଅଲ୍ପମୂଲ୍ୟ, ତାହାକୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି, ଏହି ସଂସାରରେ ବିହାର କର, ରାଘବ।
ଅନ୍ତର୍ ନୈରାଶ୍ଯମ୍ ଆଦାଯ ବହିର୍ ଆଶୋନ୍ମୁଖେହିତଃ । ବହିସ୍ ତପ୍ତୋ ଽନ୍ତର୍ ଆଶୀତୋ ଲୋକେ ଵିହର ରାଘଵ
ମନରେ ନିରାଶାକୁ ଧାରଣ କରି, ବାହାରେ ଆଶା ଦେଖାଇ, ବାହାରେ ଉତ୍ସାହ ଦେଖାଇ, ମନରେ ଶାନ୍ତ ରୁହି, ଏହି ସଂସାରରେ ବିହାର କର, ରାଘବ।
ବହିଃ କୃତ୍ରିମସଂରମ୍ଭୋ ହୃଦି ସଂରମ୍ଭଵର୍ଜିତଃ । କର୍ତା ବହିର୍ ଅକର୍ତାନ୍ତର୍ ଲୋକେ ଵିହର ରାଘଵ
ବାହାରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ପରି ଦେଖାଯାଉ, ହୃଦୟରେ କିଛି ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା ଉତ୍ତେଜନା ରଖିବା ନାହିଁ; ଏହି ଜଗତରେ କାମ କର, ତଥାପି ମନରେ କିଛି କରୁଛି ବୋଲି ଭାବିବା ନାହିଁ—ଏହିପରି ଭାବରେ ଜଗତରେ ଚାଲିବା, ରାଘବ।
ଜ୍ଞାତଵାନ୍ ଅସି ସର୍ଵେଷାଂ ଭାଵାନାଂ ସତ୍ଯମ୍ ଆନ୍ତରମ୍ । ଯଥେଚ୍ଛସି ତଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଲୋକେ ଵିହର ରାଘଵ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଭାବର ମନ୍ତର ଏକାନ୍ତ ସତ୍ୟତା ବୁଝିଛ; ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଚାହିଁଥିବା ପରି ଏହି ଜଗତରେ ଚାଲିବା, ରାଘବ।
କୃତ୍ରିମୋଲ୍ଲାସହର୍ଷସ୍ଥଃ କୃତ୍ରିମୋଦ୍ଵେଗଦୂଷଣଃ । କୃତ୍ରିମାରମ୍ଭସଂରମ୍ଭୋ ଲୋକେ ଵିହର ରାଘଵ
କୃତ୍ରିମ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ରୁହ, କୃତ୍ରିମ ଦୁଃଖ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିବା ନାହିଁ; କୃତ୍ରିମ ଉଦ୍ୟମ ଓ ଚେଷ୍ଟାରେ ଏହି ଜଗତରେ ଚାଲିବା, ରାଘବ।