ସୁଷୁପ୍ତଵତ୍ ପ୍ରଶମିତଭାଵଵୃତ୍ତିନା ସ୍ଥିତଂ ସଦା ଜାଗ୍ରତି ଯେନ ଚେତସା । କଲାନ୍ଵିତୋ ଵିଧୁର୍ ଇଵ ଯସ୍ ସଦା ମୁଦା ନିଷେଵ୍ଯତେ ମୁକ୍ତ ଇତୀହ ସ ସ୍ମୃତଃ
ଯେଉଁଠି ମନ ସଦା ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ପରି ଶାନ୍ତ ଓ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯେପରି ତାହାର କଳା ସହିତ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜିତ ହୁଏ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ମୁକ୍ତ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏଭଳି ମୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା ପରେ, ସେଇ ଦିନଟି ସନ୍ଧ୍ୟା ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସଭାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶ୍ୟାମ ସନ୍ଧ୍ୟାର କିରଣ ସହିତ ସେମାନେ ଯାଇଲେ।
ଵିଦେହମୁକ୍ତା ଯେ ରାମ ତେ ଗିରାମ୍ ଇହ ଗୋଚରେ । ନୈଵ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାନ୍ ଇମାଞ୍ ଶୃଣୁ
ହେ ରାମ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ କଥାର ଆସପାସରେ ନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ, ଏବେ ତୁମେ ଏଠାରେ ଥିବା ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ ଶୁଣ।
ପ୍ରକୃତାନ୍ଯ୍ ଏଵ କାର୍ଯାଣି ଯଯାରଞ୍ଜିତଯାଚ୍ଛଯା । କ୍ରିଯନ୍ତେ ତୃଷ୍ଣଯେମାନି ତାଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତାଂ ଵିଦୁଃ
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସ୍ବାଭାବିକ ଭାବେ, ମନର ଆକାଂକ୍ଷାର ଛାୟାରେ ହେଉଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ତୃଷ୍ଣାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯା ସ୍ଥିତିସ୍ ତୃଷ୍ଣଯା ଜନ୍ତୋର୍ ବାହ୍ଯାର୍ଥେ ବଦ୍ଧଭାଵଯା । ତଂ ବନ୍ଧମ୍ ଆହୁର୍ ଆଚାର୍ଯାସ୍ ସଂସାରନିଗଡଂ ଦୃଢମ୍
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରାଣୀ ବାହାର କଥାରେ ତୃଷ୍ଣା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ରହେ, ଗୁରୁମାନେ ଏହାକୁ ବନ୍ଧନ ବୋଲି କହନ୍ତି; ଏହିଏ ସଂସାରର ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳ।
ନୂନମ୍ ଉଜ୍ଝିତସଙ୍କଲ୍ପା ହୃଦି ବାହ୍ଯେ ଵିହାରିଣୀ । ଵାସନା ଯୋଦିତା ସେହ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଶରୀରିଣୀ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଯେତେବେଳେ ମନେ ଆଶା ଛାଡ଼ି ଭିତରେ ବାହାରେ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବରେ ଚଳିଥାଏ, ଆଗ୍ରହ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ପୁରୁଷଙ୍କର ଦେହ ଅବସ୍ଥା ଦେଖାଯାଏ।
ବାହ୍ଯାର୍ଥଵ୍ଯସନୋଚ୍ଛୂନା ତୃଷ୍ଣା ବଦ୍ଧେତି ରାଘଵ । ସର୍ଵାର୍ଥଵ୍ଯସନୋନ୍ମୁକ୍ତା ତୃଷ୍ଣା ମୁକ୍ତେତି କଥ୍ଯତେ
ହେ ରାଘବ, ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେ ତୃଷ୍ଣା ବଢ଼ିଯାଏ, ତାହାକୁ ବନ୍ଧନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ତୃଷ୍ଣାକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପୂର୍ଵଂ ଯସ୍ଯାସ୍ ତୁ ତୃଷ୍ଣାଯା ଵର୍ତମାନେ ଚ ଶାଶ୍ଵତୀ । ନିର୍ଦୁଃଖତା ନିଷ୍କଲତା ସା ମୁକ୍ତୈଵ ବୁଧୈସ୍ ସ୍ମୃତା
ଯେ ତୃଷ୍ଣା ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥିର ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ତେବେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାହାକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି।
ଇଦମ୍ ଅସ୍ତୁ ମମେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯୈଷା ରାଘଵ ଭାଵନା । ତାଂ ତୃଷ୍ଣାଂ ଶୃଙ୍ଖଲାଂ ଵିଦ୍ଧି କଲନାଂ ଚ ମହାମତେ
ହେ ରାଘବ, 'ଏହା ମୋର ହେଉ' ବୋଲି ମନରେ ଯେ ଭାବ ଆସେ, ସେଇ ତୃଷ୍ଣା ହେଉଛି ବନ୍ଧନର ଶୃଙ୍ଖଳା; ଏହାକୁ ବଡ଼ ଗଣନାର ବନ୍ଧନ ବୋଲି ଜାଣ।
ତାମ୍ ଏତାଂ ସର୍ଵଭାଵେଷୁ ସତ୍ସ୍ଵ୍ ଅସତ୍ସୁ ଚ ସର୍ଵଦା । ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ପରମୋଦାରଂ ପଦମ୍ ଏତି ମହାମନାଃ
ଯେଉଁ ମହାନ୍ ମନୋବଳୀ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ, ଯାହା ଅଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ, ସେଇ ଆଶାକୁ ସଦା ସଦା ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଉଦାର ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ବନ୍ଧାଶାମ୍ ଅଥ ମୋକ୍ଷାଶାଂ ସୁଖଦୁଃଖଦଶାମ୍ ଅପି । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସଦସଦାଶାଂ ଚ ତିଷ୍ଠାକ୍ଷୁବ୍ଧମହାବ୍ଧିଵତ୍
ବନ୍ଧନର ଆଶା, ମୁକ୍ତିର ଆଶା, ସୁଖ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥା ଓ ସତ୍-ଅସତ୍ ଆଶାକୁ ଛାଡି, ବଡ଼ ସାଗର ପରି ଅଚଳ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଅଜରାମରମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଵର । ଜରାମରଣଶଙ୍କାଭିର୍ ମା ମନଃ କଲୁଷଂ କୃଥାଃ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜକୁ ଅଜର ଓ ଅମର ବୋଲି ଜାଣି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟରେ ମନକୁ ମଲିନ କରନି।
ପଦାର୍ଥଜାତଂ ନେଦଂ ତେ ନାଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସି ରାଘଵ । କିଞ୍ଚିତ୍ ତଦନ୍ଯଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଅନ୍ଯ ଏଵାସି ଶାଶ୍ଵତଃ
ହେ ରାଘବ, ଏହି ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ସଂଗ୍ରହ ତୁମର ନୁହେଁ, ତୁମେ ଏହି ଶରୀର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ, ତୁମେ ସଦା ଭିନ୍ନ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ଅସଦଭ୍ଯୁତ୍ଥିତେ ଵିଶ୍ଵେ ସତ୍ଯେ ଵା ସତତଂ ସ୍ଥିତେ । ତ୍ଵଯି ତତ୍ତାମ୍ ଉପଗତେ ତୃଷ୍ଣାଯାସ୍ ସଙ୍ଗମଃ କୁତଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯଦି ଅସତ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ କିମ୍ବା ସତ୍ୟରେ ସଦା ବସିଥାଏ, ଏବଂ ତୁମେ ଯଦି ସେହି ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ, ତେବେ ତୁମ ମନରେ ଆଶା ଓ ତାପର ସଂଯୋଗ କେମିତି ହେବ?
ଅନ୍ଯଶ୍ ଚ ରାମ ମନସି ପୁରୁଷସ୍ଯ ଵିଚାରିଣଃ । ଜାଯତେ ନିଶ୍ଚଯସ୍ ସାଧୋ ସ୍ଫାରାକାରଶ୍ ଚତୁର୍ଵିଧଃ
ହେ ରାମ, ବିଚାରଶୀଳ ଲୋକଙ୍କର ମନରେ ଚାରି ପ୍ରକାରର ଏକ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ଯାହା ବିସ୍ତୃତ ରୂପ ଧାରଣ କରେ।
ଆପାଦମସ୍ତକମ୍ ଅହଂ ମାତାପିତୃଵିନିର୍ମିତଃ । ଇତ୍ଯ୍ ଏକୋ ନିଶ୍ଚଯୋ ରାମ ବନ୍ଧାଯାସଦ୍ଵିଲୋକନାତ୍
ମୁଁ ମୋର ମାତା-ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡୁ ଠାରୁ ପାଉଁଖୁରାଅଯ୍ୟନ୍ତ ତିଆରି ହୋଇଛି— ଏହି ଏକ ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ରାମ, ଅସତ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନର କାରଣ ହୁଏ।
ଅତୀତସ୍ ସର୍ଵଭାଵେଭ୍ଯୋ ଵାଲାଗ୍ରାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅହଂ ତନୁଃ । ଇତି ଦ୍ଵିତୀଯୋ ମୋକ୍ଷାଯ ନିଶ୍ଚଯୋ ଜାଯତେ ସତାମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଠାରୁ, ଏକ ଚୁଲିର ଟିପ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଏକ ଦେହ— ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ନିଶ୍ଚୟ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଜଗଜ୍ଜାଲପଦାର୍ଥାତ୍ମା ସର୍ଵଦୈଵାହମ୍ ଅକ୍ଷତଃ । ତୃତୀଯୋ ନିଶ୍ଚଯଶ୍ ଚେତ୍ଥଂ ମୋକ୍ଷାଯୈଵ ରଘୂଦ୍ଵହ
ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଅଭେଦ୍ୟ ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ। ରଘୁବଂଶୀ, ଏହି ତୃତୀୟ ନିଶ୍ଚୟ କେବଳ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଅହଂ ଜଗଚ୍ ଚାସଦ୍ ଇଦଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଵ୍ଯୋମସମଂ ସଦା । ଏଵମ୍ ଏଷ ଚତୁର୍ଥୋ ଽପି ନିଶ୍ଚଯୋ ମୋକ୍ଷସିଦ୍ଧଯେ
ମୁଁ ଏବଂ ଏହି ସଂସାର ଅସତ୍ୟ, ଏହା ସଦା ଶୂନ୍ୟ ଓ ଆକାଶ ପରି ଅସାର। ଏହି ଚତୁର୍ଥ ନିଶ୍ଚୟ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଗି ଅଟୁଟ।
ନିଶ୍ଚଯେଷୁ ଚତୁର୍ଷ୍ଵ୍ ଏଵଂ ବନ୍ଧାଯ ପ୍ରଥମସ୍ ସ୍ମୃତଃ । ତ୍ରଯୋ ମୋକ୍ଷାଯ କଥିତାଶ୍ ଶୁଦ୍ଧଭାଵନଯୋମ୍ଭିତାଃ
ଏହି ଚାରିଟି ନିଶ୍ଚୟ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମଟି ବନ୍ଧନ ଭାବରେ ମନେ ରଖାଯାଏ; ଅନ୍ୟ ତିନିଟି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବନାରେ ଭିଜାଇ ମୁକ୍ତିକୁ ନେଇଯାଏ।
ଏତେଷାଂ ପ୍ରଥମଃ ପ୍ରୋତସ୍ ତୃଷ୍ଣଯା ବନ୍ଧଯୋଗ୍ଯଯା । ଶୁଦ୍ଧତୃଷ୍ଣାସ୍ ତ୍ରଯସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ଵିଲାସିନଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମଟି ତୃଷ୍ଣାରେ ଗଠିତ ଓ ବନ୍ଧନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଶେଷ ତିନିଟି ଶୁଦ୍ଧ ତୃଷ୍ଣାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାହମ୍ ଏଵେତି ନିଶ୍ଚଯୋ ଯୋ ମହାମତେ । ତମ୍ ଆଦାଯ ଵିଷାଦାଯ ନ ଭୂଯୋ ଯାତି ତେ ମତିଃ
ହେ ମହାମନା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ କରିବା—‘ସମସ୍ତ କିଛି ଆମେ ନିଜେ’—ତାହା ଧରି ରହିଲେ, ତୁମର ମନ ଆଉ କେବେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼େନାହିଁ।
ତିର୍ଯଗ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅଧସ୍ତାଚ୍ ଚ ଵ୍ଯାପକୋ ମହିମାତ୍ମନଃ । ସର୍ଵମ୍ ଆତ୍ମେତି ତେନାନ୍ତର୍ ନିଶ୍ଚଯେନ ନ ବଧ୍ଯସେ
ନିଜର ମହତ୍ତ୍ୱ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ—ଉପର, ତଳେ ଓ ଚାରିପାଖରେ—ବ୍ୟାପି ଅଛି। ‘ସମସ୍ତ କିଛି ଆତ୍ମା’ ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ ରଖିଲେ, ତୁମେ ମନରେ କେବେ ବନ୍ଧି ରହିନାହଁ।
ଶୂନ୍ଯଂ ପ୍ରକୃତିମାଯେ ଚ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଜ୍ଞାନମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଶିଵଃ ପୁରୁଷ ଈଶେତି ନିତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମୈଵ କଥ୍ଯତେ
ଶୂନ୍ୟତା, ପ୍ରକୃତି, ମାୟା, ବ୍ରହ୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ଶିବ, ପୁରୁଷ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱର—ଏହା ସବୁକୁ ଏବେଳେ ଏବେଳେ ଆତ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସଦା ସର୍ଵଂ ସଦ୍ ଏଵେଦଂ ନେହ ଦ୍ଵିତ୍ଵାନ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍ । ଵିଦ୍ଯତେ ଵିଦ୍ଯଯା ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଜଗନ୍ ନେତରଯାନ୍ଧଯା
ସଦା ସମସ୍ତ କିଛି ଏକ ଏବଂ ସତ୍ୟ; ଏଠାରେ କେଉଁଠି ଦ୍ୱିତୀୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ସଂସାର ଜ୍ଞାନରେ ବ୍ୟାପିତ, ଅନ୍ଧକାର ଅଜ୍ଞାନରେ ନୁହେଁ।
ଆପାତାଲମ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମା ପୂରିତୋ ଽମ୍ବୁଭିର୍ ଅମ୍ବୁଧିଃ । ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତମ୍ବପର୍ଯନ୍ତଂ ଜଗଦ୍ ଆପୂର୍ଣମ୍ ଆତ୍ମନା
ସମୁଦ୍ର ଅନନ୍ତ ସ୍ୱରୂପ ଓ ତଳସ୍ଥଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଗଛର ତୃଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆତ୍ମାରେ ଏକାଦମ୍ବ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଋତଂ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ନିତ୍ଯଂ ନାନୃତଂ ଵିଦ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍ । ଵାର୍ଯ୍ ଏଵ ସକଲୋ ଽମ୍ଭୋଧିର୍ ନ ତରଙ୍ଗାଦଯଃ ପୃଥକ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସତ୍ୟ ଓ ଚିରନ୍ତନ; କେଉଁଠିଓ ମିଥ୍ୟା ନାହିଁ। ସମୁଦ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଣି ହେଉଛି—ତାହାର ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ପୃଥକ୍ କଟକକେଯୂରନୂପୁରାଦି ନ କାଞ୍ଚନାତ୍ । ଭିନ୍ନାସ୍ ତରୁତୃଣାକାରକୋଟଯଶ୍ ଚୈଵ ନାତ୍ମନଃ
କଙ୍କଣ, ବାହୁବନ୍ଧ, ପାଉଁରି ଏବଂ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗହନା ସୁନାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ତୃଣ ଆତ୍ମାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତସମୁଦ୍ଭେଦୈର୍ ଜଗନ୍ନିର୍ମାଣଲୀଲଯା । ପରମାତ୍ମମଯୀ ଶକ୍ତିର୍ ଅଦ୍ଵୈତୈଵ ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟତାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ମାଧ୍ୟମରେ ସୃଷ୍ଟିର ଖେଳ ଚାଲିଛି; ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ପରମାତ୍ମାରେ ଏକତା ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି।
ଆତ୍ମୀଯେ ପରକୀଯେ ଚ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ସର୍ଵଦା । ନଷ୍ଟେ ଵୋପଚିତେ କାର୍ଯେ ସୁଖଦୁଃଖେ ଗୃହାଣ ମା
ନିଜର କିମ୍ବା ପରର, ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ, କିଛି ହରାଇ ଯାଉ କିମ୍ବା ମିଳିଯାଉ, ଖୁସି କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ—କିଛିକୁ ଧରିବା କିମ୍ବା ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।