ନିର୍ମୂଲକଲନାଂ କୃତ୍ଵା ଵାସନାଂ ଯଃ କ୍ଷଯଂ ଗତଃ । ନେଯତ୍ଯାଗମଯଂ ଵିଦ୍ଧି ମୁକ୍ତଂ ତଂ ରଘୁନନ୍ଦନ
ହେ ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ମୂଳରୁ ଉଖାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ମନୋଭାବକୁ ଶେଷ କରିଛନ୍ତି, ସେଠିଏ ନିଜେକୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ବିରକ୍ତ ଜଣା।
ଧ୍ଯେଯଂ ତଂ ଵାସନାତ୍ଯାଗଂ କୃତ୍ଵା ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଲୀଲଯା । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ମହାତ୍ମାନସ୍ ସୁଜନା ଜନକା ଇଵ
ଯେଉଁ ମହାତ୍ମାମାନେ ସମସ୍ତ ଧ୍ୟେୟ ଓ ମନୋଭାବକୁ ହସିଖେଳି ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜନକ ଓ ଅନ୍ୟ ସଜନଙ୍କ ପରି ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ସ୍ଥିର ଓ ନିର୍ବିକାର ରହନ୍ତି।
ନେଯଂ ତୁ ଵାସନାତ୍ଯାଗଂ କୃତ୍ଵୋପଶମମ୍ ଆଗତାଃ । ଵିଦେହମୁକ୍ତାସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଏଵ ପରାପରେ
ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ମନୋଭାବକୁ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେହ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ଦୁଇପ୍ରକାର ବ୍ରହ୍ମରେ — ନିର୍ଗୁଣ ଓ ସଗୁଣ — ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଦ୍ଵାଵ୍ ଏତୌ ରାଘଵ ତ୍ଯାଗୌ ସମୌ ମୁକ୍ତପଦସ୍ଥିତୌ । ଦ୍ଵାଵ୍ ଏଵ ବ୍ରହ୍ମତାଂ ଯାତୌ ଦ୍ଵାଵ୍ ଏଵ ଵିଗତଜ୍ଵରୌ
ହେ ରାଘବ, ଏହି ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ତ୍ୟାଗ ସମାନ ଭାବେ ମୁକ୍ତିର ଦଶାରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଦୁହେଁ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଦୁହେଁ ଦୁଃଖ ଓ ଚିନ୍ତାରୁ ମୁକ୍ତ।
ମୁକ୍ତାଵ୍ ଉତ୍ତମଵିଶ୍ଵାସେ କେଵଲଂ ଵିମଲେ ଽନଘ । ଏକସ୍ ସ୍ଥିତସ୍ ସ୍ଫୁରଦ୍ଦେହଶ୍ ଶାନ୍ତଦେହସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଽପରଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ପବିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ଦୁହେଁ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ହେ ନିର୍ମଳ ମନ୍ଦ! ଏଉଁଠି ଜଣେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ସହିତ ଅବସ୍ଥିତ, ଅନ୍ୟଜଣେ ଶାନ୍ତ ଦେହ ସହିତ ରହିଛନ୍ତି।
ଏକସ୍ ସଦେହୋ ନିର୍ମୁକ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅପଗତଜ୍ଵରଃ । ତ୍ଯକ୍ତଦେହୋ ଵିମୁକ୍ତୋ ଽନ୍ଯୋ ଵର୍ତତେ ଽନେଯଵାସନଃ
ଜଣେ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ ଓ ଦୁଃଖରହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟଜଣେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଆଶା ଓ ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଆପତତ୍ସୁ ଯଥାକାଲଂ ସୁଖଦୁଃଖେଷ୍ଵ୍ ଅନାରତମ୍ । ନ ହୃଷ୍ଯତି ଗ୍ଲାଯତି ଵା ଯସ୍ ସ ମୁକ୍ତ ଇହୋଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ଯେପରି ହେଉ, ସୁଖ ଦୁଃଖ ଭିତରେ କେବେ ଖୁସି ହୁଏନି, କେବେ ଦୁଃଖି ହୁଏନି—ସେଉଁଠି ଏଠାରେ ମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଈପ୍ସିତାନୀପ୍ସିତେ ନ ସ୍ତୋ ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଵସ୍ତୁଦୃଷ୍ଟିଷୁ । ସୁଷୁପ୍ତଵଦ୍ ଯଶ୍ ଚଲତି ସ ମୁକ୍ତ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ମନେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯାହାକୁ ଭାବିବେ, ଭିତରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁସବୁ ଜିନିଷ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁକୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ହେଯୋପାଦେଯକଲନେ ମମେତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଇହେତି ଚ । ଯସ୍ଯାନ୍ତସ୍ ସମ୍ପରିକ୍ଷୀଣେ ସ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ, 'ମୋର' କିମ୍ବା 'ମୁଁ ଏହି' ଭାବନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଠାରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ହର୍ଷାମର୍ଷଭଯକ୍ରୋଧକାମକାର୍ପଣ୍ଯଦୃଷ୍ଟିଭିଃ । ନ ପରାମୃଶ୍ଯତେ ଯୋ ଽନ୍ତସ୍ ସ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ, ରାଗ, ଭୟ, କ୍ରୋଧ, ଆକାଂକ୍ଷା, କଞ୍ଜୁସି କିମ୍ବା ଏପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସୁଷୁପ୍ତଵତ୍ ପ୍ରଶମିତଭାଵଵୃତ୍ତିନା ସ୍ଥିତଂ ସଦା ଜାଗ୍ରତି ଯେନ ଚେତସା । କଲାନ୍ଵିତୋ ଵିଧୁର୍ ଇଵ ଯସ୍ ସଦା ମୁଦା ନିଷେଵ୍ଯତେ ମୁକ୍ତ ଇତୀହ ସ ସ୍ମୃତଃ
ଯେଉଁଠି ମନ ସଦା ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ପରି ଶାନ୍ତ ଓ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯେପରି ତାହାର କଳା ସହିତ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜିତ ହୁଏ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ମୁକ୍ତ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏଭଳି ମୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା ପରେ, ସେଇ ଦିନଟି ସନ୍ଧ୍ୟା ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସଭାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶ୍ୟାମ ସନ୍ଧ୍ୟାର କିରଣ ସହିତ ସେମାନେ ଯାଇଲେ।
ଵିଦେହମୁକ୍ତା ଯେ ରାମ ତେ ଗିରାମ୍ ଇହ ଗୋଚରେ । ନୈଵ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାନ୍ ଇମାଞ୍ ଶୃଣୁ
ହେ ରାମ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ କଥାର ଆସପାସରେ ନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ, ଏବେ ତୁମେ ଏଠାରେ ଥିବା ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ ଶୁଣ।
ପ୍ରକୃତାନ୍ଯ୍ ଏଵ କାର୍ଯାଣି ଯଯାରଞ୍ଜିତଯାଚ୍ଛଯା । କ୍ରିଯନ୍ତେ ତୃଷ୍ଣଯେମାନି ତାଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତାଂ ଵିଦୁଃ
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସ୍ବାଭାବିକ ଭାବେ, ମନର ଆକାଂକ୍ଷାର ଛାୟାରେ ହେଉଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ତୃଷ୍ଣାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯା ସ୍ଥିତିସ୍ ତୃଷ୍ଣଯା ଜନ୍ତୋର୍ ବାହ୍ଯାର୍ଥେ ବଦ୍ଧଭାଵଯା । ତଂ ବନ୍ଧମ୍ ଆହୁର୍ ଆଚାର୍ଯାସ୍ ସଂସାରନିଗଡଂ ଦୃଢମ୍
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରାଣୀ ବାହାର କଥାରେ ତୃଷ୍ଣା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ରହେ, ଗୁରୁମାନେ ଏହାକୁ ବନ୍ଧନ ବୋଲି କହନ୍ତି; ଏହିଏ ସଂସାରର ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳ।
ନୂନମ୍ ଉଜ୍ଝିତସଙ୍କଲ୍ପା ହୃଦି ବାହ୍ଯେ ଵିହାରିଣୀ । ଵାସନା ଯୋଦିତା ସେହ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଶରୀରିଣୀ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଯେତେବେଳେ ମନେ ଆଶା ଛାଡ଼ି ଭିତରେ ବାହାରେ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବରେ ଚଳିଥାଏ, ଆଗ୍ରହ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ପୁରୁଷଙ୍କର ଦେହ ଅବସ୍ଥା ଦେଖାଯାଏ।
ବାହ୍ଯାର୍ଥଵ୍ଯସନୋଚ୍ଛୂନା ତୃଷ୍ଣା ବଦ୍ଧେତି ରାଘଵ । ସର୍ଵାର୍ଥଵ୍ଯସନୋନ୍ମୁକ୍ତା ତୃଷ୍ଣା ମୁକ୍ତେତି କଥ୍ଯତେ
ହେ ରାଘବ, ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେ ତୃଷ୍ଣା ବଢ଼ିଯାଏ, ତାହାକୁ ବନ୍ଧନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ତୃଷ୍ଣାକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପୂର୍ଵଂ ଯସ୍ଯାସ୍ ତୁ ତୃଷ୍ଣାଯା ଵର୍ତମାନେ ଚ ଶାଶ୍ଵତୀ । ନିର୍ଦୁଃଖତା ନିଷ୍କଲତା ସା ମୁକ୍ତୈଵ ବୁଧୈସ୍ ସ୍ମୃତା
ଯେ ତୃଷ୍ଣା ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥିର ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ତେବେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାହାକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି।
ଇଦମ୍ ଅସ୍ତୁ ମମେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯୈଷା ରାଘଵ ଭାଵନା । ତାଂ ତୃଷ୍ଣାଂ ଶୃଙ୍ଖଲାଂ ଵିଦ୍ଧି କଲନାଂ ଚ ମହାମତେ
ହେ ରାଘବ, 'ଏହା ମୋର ହେଉ' ବୋଲି ମନରେ ଯେ ଭାବ ଆସେ, ସେଇ ତୃଷ୍ଣା ହେଉଛି ବନ୍ଧନର ଶୃଙ୍ଖଳା; ଏହାକୁ ବଡ଼ ଗଣନାର ବନ୍ଧନ ବୋଲି ଜାଣ।
ତାମ୍ ଏତାଂ ସର୍ଵଭାଵେଷୁ ସତ୍ସ୍ଵ୍ ଅସତ୍ସୁ ଚ ସର୍ଵଦା । ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ପରମୋଦାରଂ ପଦମ୍ ଏତି ମହାମନାଃ
ଯେଉଁ ମହାନ୍ ମନୋବଳୀ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ, ଯାହା ଅଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ, ସେଇ ଆଶାକୁ ସଦା ସଦା ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଉଦାର ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ବନ୍ଧାଶାମ୍ ଅଥ ମୋକ୍ଷାଶାଂ ସୁଖଦୁଃଖଦଶାମ୍ ଅପି । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସଦସଦାଶାଂ ଚ ତିଷ୍ଠାକ୍ଷୁବ୍ଧମହାବ୍ଧିଵତ୍
ବନ୍ଧନର ଆଶା, ମୁକ୍ତିର ଆଶା, ସୁଖ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥା ଓ ସତ୍-ଅସତ୍ ଆଶାକୁ ଛାଡି, ବଡ଼ ସାଗର ପରି ଅଚଳ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଅଜରାମରମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଵର । ଜରାମରଣଶଙ୍କାଭିର୍ ମା ମନଃ କଲୁଷଂ କୃଥାଃ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜକୁ ଅଜର ଓ ଅମର ବୋଲି ଜାଣି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟରେ ମନକୁ ମଲିନ କରନି।
ପଦାର୍ଥଜାତଂ ନେଦଂ ତେ ନାଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସି ରାଘଵ । କିଞ୍ଚିତ୍ ତଦନ୍ଯଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଅନ୍ଯ ଏଵାସି ଶାଶ୍ଵତଃ
ହେ ରାଘବ, ଏହି ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ସଂଗ୍ରହ ତୁମର ନୁହେଁ, ତୁମେ ଏହି ଶରୀର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ, ତୁମେ ସଦା ଭିନ୍ନ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ଅସଦଭ୍ଯୁତ୍ଥିତେ ଵିଶ୍ଵେ ସତ୍ଯେ ଵା ସତତଂ ସ୍ଥିତେ । ତ୍ଵଯି ତତ୍ତାମ୍ ଉପଗତେ ତୃଷ୍ଣାଯାସ୍ ସଙ୍ଗମଃ କୁତଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯଦି ଅସତ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ କିମ୍ବା ସତ୍ୟରେ ସଦା ବସିଥାଏ, ଏବଂ ତୁମେ ଯଦି ସେହି ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ, ତେବେ ତୁମ ମନରେ ଆଶା ଓ ତାପର ସଂଯୋଗ କେମିତି ହେବ?
ଅନ୍ଯଶ୍ ଚ ରାମ ମନସି ପୁରୁଷସ୍ଯ ଵିଚାରିଣଃ । ଜାଯତେ ନିଶ୍ଚଯସ୍ ସାଧୋ ସ୍ଫାରାକାରଶ୍ ଚତୁର୍ଵିଧଃ
ହେ ରାମ, ବିଚାରଶୀଳ ଲୋକଙ୍କର ମନରେ ଚାରି ପ୍ରକାରର ଏକ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ଯାହା ବିସ୍ତୃତ ରୂପ ଧାରଣ କରେ।
ଆପାଦମସ୍ତକମ୍ ଅହଂ ମାତାପିତୃଵିନିର୍ମିତଃ । ଇତ୍ଯ୍ ଏକୋ ନିଶ୍ଚଯୋ ରାମ ବନ୍ଧାଯାସଦ୍ଵିଲୋକନାତ୍
ମୁଁ ମୋର ମାତା-ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡୁ ଠାରୁ ପାଉଁଖୁରାଅଯ୍ୟନ୍ତ ତିଆରି ହୋଇଛି— ଏହି ଏକ ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ରାମ, ଅସତ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନର କାରଣ ହୁଏ।
ଅତୀତସ୍ ସର୍ଵଭାଵେଭ୍ଯୋ ଵାଲାଗ୍ରାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅହଂ ତନୁଃ । ଇତି ଦ୍ଵିତୀଯୋ ମୋକ୍ଷାଯ ନିଶ୍ଚଯୋ ଜାଯତେ ସତାମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଠାରୁ, ଏକ ଚୁଲିର ଟିପ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଏକ ଦେହ— ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ନିଶ୍ଚୟ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଜଗଜ୍ଜାଲପଦାର୍ଥାତ୍ମା ସର୍ଵଦୈଵାହମ୍ ଅକ୍ଷତଃ । ତୃତୀଯୋ ନିଶ୍ଚଯଶ୍ ଚେତ୍ଥଂ ମୋକ୍ଷାଯୈଵ ରଘୂଦ୍ଵହ
ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଅଭେଦ୍ୟ ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ। ରଘୁବଂଶୀ, ଏହି ତୃତୀୟ ନିଶ୍ଚୟ କେବଳ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଅହଂ ଜଗଚ୍ ଚାସଦ୍ ଇଦଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଵ୍ଯୋମସମଂ ସଦା । ଏଵମ୍ ଏଷ ଚତୁର୍ଥୋ ଽପି ନିଶ୍ଚଯୋ ମୋକ୍ଷସିଦ୍ଧଯେ
ମୁଁ ଏବଂ ଏହି ସଂସାର ଅସତ୍ୟ, ଏହା ସଦା ଶୂନ୍ୟ ଓ ଆକାଶ ପରି ଅସାର। ଏହି ଚତୁର୍ଥ ନିଶ୍ଚୟ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଗି ଅଟୁଟ।
ନିଶ୍ଚଯେଷୁ ଚତୁର୍ଷ୍ଵ୍ ଏଵଂ ବନ୍ଧାଯ ପ୍ରଥମସ୍ ସ୍ମୃତଃ । ତ୍ରଯୋ ମୋକ୍ଷାଯ କଥିତାଶ୍ ଶୁଦ୍ଧଭାଵନଯୋମ୍ଭିତାଃ
ଏହି ଚାରିଟି ନିଶ୍ଚୟ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମଟି ବନ୍ଧନ ଭାବରେ ମନେ ରଖାଯାଏ; ଅନ୍ୟ ତିନିଟି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବନାରେ ଭିଜାଇ ମୁକ୍ତିକୁ ନେଇଯାଏ।