ଅନାରତମୃତାଵ୍ ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନାରତସମୁଦ୍ଭଵେ । ସଂସାରସମ୍ଭ୍ରମେ ଯୁକ୍ତା ନ ତୁଷ୍ଟିର୍ ନ ଚ ଦୁଃଖିତା
ଏହି ଜଗତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଅବିରତ ଚାଲିଛି ଓ ସଂସାରର ଭ୍ରମ ରହିଛି, ସେଠାରେ ନ ସନ୍ତୋଷ ରହିଛି, ନ ଦୁଃଖ।
ପଙ୍କ୍ତଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଵମ୍ ଏଵେମା ଵୃକ୍ଷପର୍ଣଗଣୈସ୍ ସହ । ଉତ୍ପତ୍ଯୋତ୍ପତ୍ଯ ଲୀଯନ୍ତେ ଭୂତାନାଂ ଭୂରିସମ୍ଭଵାଃ
ଯେପରି ଗଛର ପତ୍ରମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ ଏବଂ ପୁଣି ଏକାଠି ହୋଇ ଲୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଅନେକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଏବଂ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଯଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ କୁବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଦଯାଵାନ୍ ଦୁଃଖମାର୍ଜନେ । ସ ହସ୍ତଚ୍ଛତ୍ତ୍ରନିର୍ମୃଷ୍ଟସୂର୍ଯାଂଶୁଃ ଖେଦମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୟାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ହସ୍ତଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଯେପରି ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶ ଦୂର କରେ, ସେପରି ହୁଏ।
ନ ତିର୍ଯକ୍ସମଧର୍ମାଣ ଉପଦେଶ୍ଯା ନରା ଭୁଵି । କଥାପ୍ରକଥନେନାର୍ଥଃ କସ୍ ସ୍ଥାଣୁଵିକଟେ ଵନେ
ଯେଉଁମାନେ ପଶୁମାନଙ୍କ ପରି ଅବିବେକୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାରେ କିଛି ଶିଖେଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଜଙ୍ଗଲରେ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଅଚଳ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କଥା କହିବାର କ'ଣ ଅର୍ଥ ଅଛି?
କିଂ କିଲୋତ୍ଫାଲମନସାଂ ପଶୂନାଂ ଚ ଵିଶେଷଣମ୍ । କୃଷ୍ଯନ୍ତେ ପଶଵୋ ରଜ୍ଜ୍ଵା ମନସା ମୂଢଚେତସଃ
ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ମୂର୍ଖ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର, ସେମାନଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିବାର କ'ଣ ଦରକାର? ପଶୁମାନେ ରସ୍ସୀରେ ବାନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ମୂଢ଼ମନା ଲୋକମାନେ ନିଜ ମନରେ ବନ୍ଧି ରହନ୍ତି।
ସ୍ଵଚିତ୍ତପଙ୍କମଗ୍ନାନାଂ ସ୍ଵାଶାଂଶରଚିତାତ୍ମନାମ୍ । ମୂର୍ଖାଣାମ୍ ଆପଦମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରରୁଦନ୍ତ୍ଯ୍ ଉପଲା ଅପି
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନର କାଦରେ ଡୁବିଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଗଠିତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଅବିବେକ ଦେଖି, ପଥରମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଉଠେ।
ଅନିର୍ଜିତାତ୍ମଚିତ୍ତାନାମ୍ ଅନନ୍ତା ଦୁଃଖରାଶଯଃ । ତନ୍ମାର୍ଜନେ କୃତପ୍ରଜ୍ଞୋ ନାତସ୍ ସମ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ସେହି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼େନାହିଁ।
ଵିନିର୍ଜିତାତ୍ମଚିତ୍ତାନାଂ ଦୁଃଖାନି ରଘୁନନ୍ଦନ । ସୁନିଵାର୍ଯାଣି ତେନାତ୍ର ଜ୍ଞାତଜ୍ଞେଯଃ ପ୍ରଵର୍ତତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନକୁ ଜିତ କରିଛନ୍ତି, ରଘୁବଂଶୀ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖଗୁଡ଼ିକୁ ସହଜରେ ରୋକିହେବାଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ ଯିଏ ଜଣେ ଜଣାଯିବାକୁଥିବା କଥାକୁ ଜାଣେ, ସେ ଏହିପରି ଭାବେ ଆଚରଣ କରୁ।
ମନୋ ନାସ୍ତି ମହାବାହୋ ମା ମୁଧୈତତ୍ ପ୍ରକଲ୍ପଯ । ଅନେନ କଲ୍ପିତେନ ତ୍ଵଂ ଵେତାଲେନେଵ ହନ୍ଯସେ
ମନ ମାନେ କିଛି ନାହିଁ, ମହାବଳଶାଳୀ; ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନିଅ। ଏହି କଳ୍ପିତ ଜିନିଷ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭୂତର ଆଘାତ ପରି କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଉଛ।
ଯାଵଦ୍ ଵିସ୍ମୃତଵାନ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ମୂଢୋ ଽଭଵଦ୍ ଭଵାନ୍ । ତାଵତ୍ ତଵ ମନୋଵ୍ଯାଲୋ ବଭୂଵାଭ୍ଯୁଦିତସ୍ ତତଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପକୁ ଭୁଲିଗଲା, ଏବଂ ମୂଢ଼ତାରେ ପଡ଼ିଲା, ସେତେବେଳେ ତୁମ ମନର ସାପ ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଭୟାସିଲା।
ଇଦାନୀଂ ଭଵତା ଜ୍ଞାତଂ ଯଥାଭୂତମ୍ ଅରିନ୍ଦମ । ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ ଵର୍ଧତେ ଚିତ୍ତଂ ତଦ୍ ଏଵାଶୁ ପରିତ୍ଯଜ
ଏବେ ତୁମେ ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରିଛ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିବା ମଣିଷ; ମନ ଆକାଂକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଯାଏ—ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡ଼।
ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଆଶ୍ରଯସୀଦଂ ଚେତ୍ ତତ୍ ସଚିତ୍ତୋ ଽସି ବନ୍ଧଵାନ୍ । ଦୃଶ୍ଯଂ ସନ୍ତ୍ଯଜସୀଦଂ ଚେତ୍ ତଦ୍ ଅଚିତ୍ତୋ ଽସି ମୋକ୍ଷଵାନ୍
ଯଦି ତୁମେ ଦୃଶ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କର, ତେବେ ମନରେ ବନ୍ଧା ହେବ; ଯଦି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛ, ତେବେ ମନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ପାଇବ।
ଅଯଂ ଗୁଣସମାହାରୋ ବନ୍ଧାଯୈଵ ସମାଶ୍ରିତଃ । ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତ ଏଵ ମୋକ୍ଷାଯ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଏହି ଗୁଣମାନଙ୍କର ସମୂହକୁ ଧରିରଖିଲେ ବନ୍ଧନ ହୁଏ; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ତୁମ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ କର।
ନାହଂ ନେଦମ୍ ଇତି ଧ୍ଯାଯଂସ୍ ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵମ୍ ଅଚଲାଚଲଃ । ଅନନ୍ତାକାଶସଙ୍କାଶହୃଦଯୋ ହୃଦଯେଶ୍ଵରଃ
ତୁମେ ଏହା ନୁହଁ, ସେହି ମଧ୍ୟ ନୁହଁ ବୋଲି ଭାବି, ଚଳାଞ୍ଚଳ ଜଗତ୍ରେ ଅଚଳ ହୋଇ ରୁହ। ଅନନ୍ତ ଆକାଶ ପରି ବିଶାଳ ହୃଦୟ ରଖ, ନିଜ ହୃଦୟର ଅଧିପତି ହେଇ ରୁହ।
ଆତ୍ମନୋ ଜଗତଶ୍ ଚାନ୍ତର୍ ଵିଭାଗକଲନାମଲମ୍ । ରାମ ଦ୍ଵିତ୍ଵମଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶେଷସ୍ଥସ୍ ସୁସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ହେ ରାମ, ନିଜେ ଓ ଏହି ଜଗତ୍ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଟା କେବଳ ମନର ଭ୍ରମ। ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟତାକୁ ଛାଡି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ଶେଷ ହୁଏ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରୁହ।
ଆତ୍ମନୋ ଜଗତଶ୍ ଚାନ୍ତର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯଦଶାନ୍ତରେ । ଦର୍ଶନାଖ୍ଯେ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଦା ଭାଵଯନ୍ ଭଵ
ନିଜେ ଓ ଜଗତ୍ ମଧ୍ୟରେ, ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ସବୁବେଳେ ଦେଖିବାର ମୂଳ ଯେ ନିଜ ଆତ୍ମା, ସେଠି ନିଜକୁ ଭାବି ରୁହ।
ସ୍ଵାଦ୍ଯସ୍ଵାଦକସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଂ ସ୍ଵାଦ୍ଯସ୍ଵାଦକମଧ୍ଯଗମ୍ । ସ୍ଵଦନାନ୍ତସ୍ସ୍ଥିତଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ ନିତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମମଯୋ ଭଵ
ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଦୁହିଁଠାରୁ ଅଲଗା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସଦା ଧ୍ୟାନ କର, ଏବଂ ଆତ୍ମାରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ରୁହ।
ରାମାନୁଭଵନୀଯସ୍ଯ ତଥାନୁଭଵିତୁସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଅଵଲମ୍ବ୍ଯ ନିରାଲମ୍ବଂ ମଧ୍ଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ହେ ରାମ, ଯାହାକୁ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ, ସେଇ ଅନୁଭୂତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଆଜି ତୁମେ ନିଜେ ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କର। ଆଧାର ନଥିବା ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ରୁହ।
ଭଵଭାଵନଯା ହୀନଂ ଭାଵାଭାଵଦଶୋଜ୍ଝିତମ୍ । ଭାଵଯିତ୍ଵୈଵମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମସଂସ୍ଥସ୍ ସ୍ଵଯଂ ଭଵ
ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଭାବନା ଛାଡ଼ି, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଏଭଳି ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସି ରୁହ।
ଆତ୍ମସତ୍ତାଂ ତ୍ଯଜନ୍ନ୍ ଏନାଂ ଚେତ୍ଯଂ ଭାଵଯସି ସ୍ଵଯମ୍ । ଯଦା ରାମ ତଦା ଯାସି ଚିତ୍ତତାମ୍ ଅତିଦୁଃଖଦାମ୍
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜକୁ ଜଣେ ବସ୍ତୁ ଭାବେ ଭାବିବ, ହେ ରାମ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖଦାୟକ ମନସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ।
ଚିତ୍ତତାଶୃଙ୍ଖଲାମ୍ ଏନାଂ ସ୍ଵରୂପଜ୍ଞାନଯୁକ୍ତିଭିଃ । ବଲାଚ୍ ଛିତ୍ତ୍ଵା ମହାବାହୋ ସ୍ଵାତ୍ମସିଂହଂ ଵିମୋଚଯ
ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ମନର ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଦେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସିଂହକୁ ମୁକ୍ତ କର।
ପରମାତ୍ମଦଶାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚେତ୍ଯଂ ପରିପତନ୍ ମଲମ୍ । ଯଦା ଗଚ୍ଛସି ସଙ୍କଲ୍ପଂ ଚେତ୍ଯଂ ସମ୍ପଦ୍ଯସେ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ପରମ ଆତ୍ମାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡ଼ି ଜଗତୀୟ ବସ୍ତୁର ଅଶୁଚିତାରେ ପଡ଼ିଯାଅ, ସେତେବେଳେ ଯେଉଁ ଭାବନାକୁ ଧାରଣ କର, ସେଇ ବସ୍ତୁରେ ତୁମେ ପରିଣତ ହୁଅ।
ଆତ୍ମନୋ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ସଚ୍ ଚେତ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗସଂଵିଦା । ମନସ୍ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଦୁଃଖି କ୍ଷୀଯତେ ତ୍ଯକ୍ତଯା ତଯା
ଆତ୍ମାଠାରୁ ଅଲଗା ଯାହାକୁ ଅସ୍ତି ବୋଲି ଅଙ୍ଗଗତ ଜ୍ଞାନରେ ଜଣାଯାଏ, ମନ ଯେତେବେଳେ ସେଠାରେ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ସେଠାରୁ ଛାଡ଼ିଯାଏ, ତେବେ ସେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଆତ୍ମୈଵେଦଂ ଜଗତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସଂଵିଦୋଦଯେ । କ୍ଵ ଚେତ୍ତା କ୍ଵ ଚ ଵା ଚିତ୍ତଂ କିଂ ଚେତ୍ଯଂ ଚିନ୍ତନଂ ଚ କିମ୍
ଯେତେବେଳେ ଭିତରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୁଏ ଯେ, 'ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆତ୍ମା ହିଁ', ସେତେବେଳେ କେଉଁଠି ଚିନ୍ତା, କେଉଁଠି ମନ, କ'ଣ ବସ୍ତୁ, ଏବଂ କ'ଣ ଚିନ୍ତନ?
ଅହମ୍ ଆତ୍ମେତି ଜୀଵୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଏତାଵଚ୍ ଚିତ୍ତକଂ ଵିଦୁଃ । ଅନେନେଦମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଦୁଃଖଂ ରାଘଵ ତନ୍ଯତେ
ମନକୁ କେବଳ ଏତିକି ବୋଲି କୁହାଯାଏ—'ମୁଁ ଆତ୍ମା', 'ମୁଁ ଜୀବ'; ଏହି ଭାବନା ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଘବ, ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖ ଚାଲିଯାଏ।
ଅହମ୍ ଆତ୍ମା ନ ଜୀଵାଖ୍ଯାସ୍ ସତ୍ତାସ୍ ସନ୍ତୀତରାଃ କ୍ଵଚିତ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଚିତ୍ତୋପଶମଃ ପରମଂ ସୁଖମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ମୁଁ ଆତ୍ମା, ଏହି ଜୀବ ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ ସେ ନୁହେଁ; ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସତ୍ତା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏପରି ଚିତ୍ତର ଶାନ୍ତିକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଆତ୍ମୈଵେଦଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ଜାତେ ରାଘଵ ନିଶ୍ଚଯେ । ଅସତ୍ତା ଚେତସୋ ଜାତା ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ରାଘବ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ହୁଏ ଯେ, 'ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆତ୍ମା ହିଁ', ସେତେବେଳେ ମନରେ ଅସତ୍ତାର ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ସତ୍ଯାଵବୋଧେନ ସ୍ଵାତ୍ମୈଵେଦମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତେ । ମନସ୍ ସୁଗଲିତଂ ଵିଦ୍ଧି ସୂର୍ଯଭାସା ତମୋ ଯଥା
ଏପରି ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ହୁଏ ଯେ, 'ଏହି ସବୁ ମୋର ଆତ୍ମା', ସେତେବେଳେ ମନ ଗଳିଯାଇଛି ବୋଲି ଜାଣ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାର ହରାଯାଏ।
ମନସ୍ସର୍ପଶ୍ ଶରୀରସ୍ଥୋ ଯାଵତ୍ ତାଵନ୍ ମହଦ୍ ଭଯମ୍ । ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଉତ୍ସାରିତେ ଯୋଗାଦ୍ ଭଯସ୍ଯାଵସରଃ କୁତଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନର ସାପ ଦେହରେ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼ ଭୟ ରହେ। ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଭୟ ପାଇଁ କୌଣସି ସୁଯୋଗ ରହିନଥାଏ।
ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରୋତ୍ଥିତଶ୍ ଚିତ୍ତଵେତାଲୋ ଭଵତାନଘ । ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ପ୍ରସଭଂ ଵିନିପାତ୍ଯତାମ୍
ହେ ପାପହୀନ, ମନର ଭୂତ ଯେଉଁଥିରେ କେବଳ ଭ୍ରମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସେହି ଭ୍ରମକୁ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ଭାବେ ଦମନ କର।