ମେଘା ଵାତୈର୍ ଵିଧୂଯନ୍ତେ ଵାଯଵୋ ଗିରିଭିର୍ ଜିତାଃ । ଗିରଯୋ ଵଜ୍ରନିଷ୍ପିଷ୍ଟାଶ୍ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵଶଗଃ ପଵିଃ
ମେଘକୁ ପବନ ଉଡାଇଦେଉଛି, ପବନକୁ ପାହାଡ଼ ରୋକିଦେଉଛି, ପାହାଡ଼କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଉଛି, ଏହି ବଜ୍ର ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଚାଲିଥାଏ।
ଵିଷ୍ଣୁନା ଧ୍ରିଯତେ ଶକ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଗଚ୍ଛତି ଜନ୍ତୁତାମ୍ । ସୁଖଦୁଃଖଦଶାଵେଶଜରାମରଣମାଲିତାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ, କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେଠାରେ ସୁଖ-ଦୁଃଖ, ମୋହ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥାଏ।
ଜନ୍ତଵୋ ଽପି ମହାକାଯା ଅପି ଵିଦ୍ଯାଯୁଧାନ୍ଵିତାଃ । ଲିକ୍ଷାଭିର୍ ଅଙ୍ଗଲଗ୍ନାଭିର୍ ଉପଜୀଵ୍ଯନ୍ତ ଏଵ ହି
ବଡ଼ ଦେହ ଥିବା ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଥିବା ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ, ଶରୀରକୁ ଲାଗିଥିବା ଛୋଟ ଉକୁଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି।
ଅଜସ୍ରମ୍ ଏଵମ୍ ଆଲୂନଵିଶୀର୍ଣଂ ଭୂତଜଙ୍ଗଲମ୍ । ପରସ୍ପରମ୍ ଅଲଂ ମୋହାଦ୍ ଭକ୍ଷ୍ଯତେ ରକ୍ଷ୍ଯତେ ଽପି ଚ
ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚରେ ସବୁଜଣ୍ତୁମାନେ ସଦା ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଛିଣ୍ଡାଯାଉଛନ୍ତି, ମୂଢତାରେ ପରସ୍ପରକୁ ଖାଉଛନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଅନାରତଂ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ଵିଵିଧା ଭୂତଜାତଯଃ । ଅନାରତଂ ଚ ଜାଯନ୍ତେ ଵିଚିତ୍ରାଃ କକୁଭଂ ପ୍ରତି
ନିରନ୍ତର ଭାବେ ନାନା ପ୍ରକାରର ଜୀବଜନ୍ତୁ ନଶିଯାଉଛନ୍ତି; ଏବଂ ସେମାନେ ପୁଣି ପୁଣି ନିରନ୍ତର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି।
ଜଲକୋଶେଷୁ ଜାଯନ୍ତେ ମତ୍ସ୍ଯେଭମକରାଦଯଃ । ଭୂମାଵ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରଜାଯନ୍ତେ କୀଟୌଘା ଵୃଶ୍ଚିକାଦଯଃ
ପାଣିର ଭିତରେ ମାଛ, ଘରିଆଳ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଜାତି ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି; ମାଟି ଭିତରେ କୀଟ, ବିଛି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଽପି ଜାଯନ୍ତେ ଆକାଶେ ଵିହଗାଦଯଃ । ଵନଵୀଥୀଷୁ ଜାଯନ୍ତେ ସିଂହଵ୍ଯାଘ୍ରମୃଗାଦଯଃ
ଆକାଶରେ ମଧ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି; ଜଙ୍ଗଲ ରାସ୍ତାରେ ସିଂହ, ବାଘ, ହରିଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରାଣ୍ଯଙ୍ଗେଷ୍ଵ୍ ଅପି ଜାଯନ୍ତେ ଲିକ୍ଷାଯୂକାପିପୀଲକାଃ । ସ୍ଥାଵରେଷୁ ଚ ଜାଯନ୍ତେ ଘୁଣାଜଗରଜାତଯଃ
ଜୀବଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ଦେହରେ ମଧୁ ଉଠିଥାଏ ଉକୁନ, ଚିପୁଣି ଓ ପିପିଳିକା; ଅଚଳ ଜିନିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି ଘୁଣ, ଅଜଗର ଓ ସେମାନଙ୍କ ପରି ପ୍ରଜାତି।
ଶିଲାନ୍ତରେଷୁ ଜାଯନ୍ତେ କୀଟଭେକଘୁଣାଦଯଃ । ଵିଷ୍ଠାଯାମ୍ ଅପି ଜାଯନ୍ତେ ନାନାକୀଟଗଣାସ୍ ତଥା
ପାହାଡ଼ ଓ ପଥର ଭିତରେ ମଧୁ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି କୀଟ, ବାଙ୍ଗ, ଘୁଣ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; ମଳରେ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କୀଟ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି।
ଏଵମ୍ ଅନ୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯେଷୁ ଜନ୍ମସ୍ଵ୍ ଅପଚଯେଷୁ ଚ । ଅଜସ୍ରଂ କରୁଣାଵନ୍ତୋ ନନ୍ଦନ୍ତୂପରୁଦନ୍ତୁ ଵା
ଏଭଳି ଅନେକ ଅଗଣିତ ଜନ୍ମ ଓ ନାଶ ମଧ୍ୟରେ, କେହି ଦୟାଳୁ, କେହି ଖୁସି, କେହି ଶାନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା କେବେ ବନ୍ଦ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅନାରତମୃତାଵ୍ ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନାରତସମୁଦ୍ଭଵେ । ସଂସାରସମ୍ଭ୍ରମେ ଯୁକ୍ତା ନ ତୁଷ୍ଟିର୍ ନ ଚ ଦୁଃଖିତା
ଏହି ଜଗତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଅବିରତ ଚାଲିଛି ଓ ସଂସାରର ଭ୍ରମ ରହିଛି, ସେଠାରେ ନ ସନ୍ତୋଷ ରହିଛି, ନ ଦୁଃଖ।
ପଙ୍କ୍ତଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଵମ୍ ଏଵେମା ଵୃକ୍ଷପର୍ଣଗଣୈସ୍ ସହ । ଉତ୍ପତ୍ଯୋତ୍ପତ୍ଯ ଲୀଯନ୍ତେ ଭୂତାନାଂ ଭୂରିସମ୍ଭଵାଃ
ଯେପରି ଗଛର ପତ୍ରମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ ଏବଂ ପୁଣି ଏକାଠି ହୋଇ ଲୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଅନେକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଏବଂ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଯଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ କୁବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଦଯାଵାନ୍ ଦୁଃଖମାର୍ଜନେ । ସ ହସ୍ତଚ୍ଛତ୍ତ୍ରନିର୍ମୃଷ୍ଟସୂର୍ଯାଂଶୁଃ ଖେଦମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୟାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ହସ୍ତଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଯେପରି ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶ ଦୂର କରେ, ସେପରି ହୁଏ।
ନ ତିର୍ଯକ୍ସମଧର୍ମାଣ ଉପଦେଶ୍ଯା ନରା ଭୁଵି । କଥାପ୍ରକଥନେନାର୍ଥଃ କସ୍ ସ୍ଥାଣୁଵିକଟେ ଵନେ
ଯେଉଁମାନେ ପଶୁମାନଙ୍କ ପରି ଅବିବେକୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାରେ କିଛି ଶିଖେଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଜଙ୍ଗଲରେ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଅଚଳ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କଥା କହିବାର କ'ଣ ଅର୍ଥ ଅଛି?
କିଂ କିଲୋତ୍ଫାଲମନସାଂ ପଶୂନାଂ ଚ ଵିଶେଷଣମ୍ । କୃଷ୍ଯନ୍ତେ ପଶଵୋ ରଜ୍ଜ୍ଵା ମନସା ମୂଢଚେତସଃ
ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ମୂର୍ଖ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର, ସେମାନଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିବାର କ'ଣ ଦରକାର? ପଶୁମାନେ ରସ୍ସୀରେ ବାନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ମୂଢ଼ମନା ଲୋକମାନେ ନିଜ ମନରେ ବନ୍ଧି ରହନ୍ତି।
ସ୍ଵଚିତ୍ତପଙ୍କମଗ୍ନାନାଂ ସ୍ଵାଶାଂଶରଚିତାତ୍ମନାମ୍ । ମୂର୍ଖାଣାମ୍ ଆପଦମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରରୁଦନ୍ତ୍ଯ୍ ଉପଲା ଅପି
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନର କାଦରେ ଡୁବିଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଗଠିତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଅବିବେକ ଦେଖି, ପଥରମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଉଠେ।
ଅନିର୍ଜିତାତ୍ମଚିତ୍ତାନାମ୍ ଅନନ୍ତା ଦୁଃଖରାଶଯଃ । ତନ୍ମାର୍ଜନେ କୃତପ୍ରଜ୍ଞୋ ନାତସ୍ ସମ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ସେହି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼େନାହିଁ।
ଵିନିର୍ଜିତାତ୍ମଚିତ୍ତାନାଂ ଦୁଃଖାନି ରଘୁନନ୍ଦନ । ସୁନିଵାର୍ଯାଣି ତେନାତ୍ର ଜ୍ଞାତଜ୍ଞେଯଃ ପ୍ରଵର୍ତତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନକୁ ଜିତ କରିଛନ୍ତି, ରଘୁବଂଶୀ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖଗୁଡ଼ିକୁ ସହଜରେ ରୋକିହେବାଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ ଯିଏ ଜଣେ ଜଣାଯିବାକୁଥିବା କଥାକୁ ଜାଣେ, ସେ ଏହିପରି ଭାବେ ଆଚରଣ କରୁ।
ମନୋ ନାସ୍ତି ମହାବାହୋ ମା ମୁଧୈତତ୍ ପ୍ରକଲ୍ପଯ । ଅନେନ କଲ୍ପିତେନ ତ୍ଵଂ ଵେତାଲେନେଵ ହନ୍ଯସେ
ମନ ମାନେ କିଛି ନାହିଁ, ମହାବଳଶାଳୀ; ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନିଅ। ଏହି କଳ୍ପିତ ଜିନିଷ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭୂତର ଆଘାତ ପରି କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଉଛ।
ଯାଵଦ୍ ଵିସ୍ମୃତଵାନ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ମୂଢୋ ଽଭଵଦ୍ ଭଵାନ୍ । ତାଵତ୍ ତଵ ମନୋଵ୍ଯାଲୋ ବଭୂଵାଭ୍ଯୁଦିତସ୍ ତତଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପକୁ ଭୁଲିଗଲା, ଏବଂ ମୂଢ଼ତାରେ ପଡ଼ିଲା, ସେତେବେଳେ ତୁମ ମନର ସାପ ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଭୟାସିଲା।
ଇଦାନୀଂ ଭଵତା ଜ୍ଞାତଂ ଯଥାଭୂତମ୍ ଅରିନ୍ଦମ । ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ ଵର୍ଧତେ ଚିତ୍ତଂ ତଦ୍ ଏଵାଶୁ ପରିତ୍ଯଜ
ଏବେ ତୁମେ ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରିଛ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିବା ମଣିଷ; ମନ ଆକାଂକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଯାଏ—ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡ଼।
ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଆଶ୍ରଯସୀଦଂ ଚେତ୍ ତତ୍ ସଚିତ୍ତୋ ଽସି ବନ୍ଧଵାନ୍ । ଦୃଶ୍ଯଂ ସନ୍ତ୍ଯଜସୀଦଂ ଚେତ୍ ତଦ୍ ଅଚିତ୍ତୋ ଽସି ମୋକ୍ଷଵାନ୍
ଯଦି ତୁମେ ଦୃଶ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କର, ତେବେ ମନରେ ବନ୍ଧା ହେବ; ଯଦି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛ, ତେବେ ମନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ପାଇବ।
ଅଯଂ ଗୁଣସମାହାରୋ ବନ୍ଧାଯୈଵ ସମାଶ୍ରିତଃ । ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତ ଏଵ ମୋକ୍ଷାଯ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଏହି ଗୁଣମାନଙ୍କର ସମୂହକୁ ଧରିରଖିଲେ ବନ୍ଧନ ହୁଏ; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ତୁମ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ କର।
ନାହଂ ନେଦମ୍ ଇତି ଧ୍ଯାଯଂସ୍ ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵମ୍ ଅଚଲାଚଲଃ । ଅନନ୍ତାକାଶସଙ୍କାଶହୃଦଯୋ ହୃଦଯେଶ୍ଵରଃ
ତୁମେ ଏହା ନୁହଁ, ସେହି ମଧ୍ୟ ନୁହଁ ବୋଲି ଭାବି, ଚଳାଞ୍ଚଳ ଜଗତ୍ରେ ଅଚଳ ହୋଇ ରୁହ। ଅନନ୍ତ ଆକାଶ ପରି ବିଶାଳ ହୃଦୟ ରଖ, ନିଜ ହୃଦୟର ଅଧିପତି ହେଇ ରୁହ।
ଆତ୍ମନୋ ଜଗତଶ୍ ଚାନ୍ତର୍ ଵିଭାଗକଲନାମଲମ୍ । ରାମ ଦ୍ଵିତ୍ଵମଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶେଷସ୍ଥସ୍ ସୁସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ହେ ରାମ, ନିଜେ ଓ ଏହି ଜଗତ୍ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଟା କେବଳ ମନର ଭ୍ରମ। ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟତାକୁ ଛାଡି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ଶେଷ ହୁଏ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରୁହ।
ଆତ୍ମନୋ ଜଗତଶ୍ ଚାନ୍ତର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯଦଶାନ୍ତରେ । ଦର୍ଶନାଖ୍ଯେ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଦା ଭାଵଯନ୍ ଭଵ
ନିଜେ ଓ ଜଗତ୍ ମଧ୍ୟରେ, ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ସବୁବେଳେ ଦେଖିବାର ମୂଳ ଯେ ନିଜ ଆତ୍ମା, ସେଠି ନିଜକୁ ଭାବି ରୁହ।
ସ୍ଵାଦ୍ଯସ୍ଵାଦକସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଂ ସ୍ଵାଦ୍ଯସ୍ଵାଦକମଧ୍ଯଗମ୍ । ସ୍ଵଦନାନ୍ତସ୍ସ୍ଥିତଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ ନିତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମମଯୋ ଭଵ
ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଦୁହିଁଠାରୁ ଅଲଗା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସଦା ଧ୍ୟାନ କର, ଏବଂ ଆତ୍ମାରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ରୁହ।
ରାମାନୁଭଵନୀଯସ୍ଯ ତଥାନୁଭଵିତୁସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଅଵଲମ୍ବ୍ଯ ନିରାଲମ୍ବଂ ମଧ୍ଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ହେ ରାମ, ଯାହାକୁ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ, ସେଇ ଅନୁଭୂତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଆଜି ତୁମେ ନିଜେ ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କର। ଆଧାର ନଥିବା ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ରୁହ।
ଭଵଭାଵନଯା ହୀନଂ ଭାଵାଭାଵଦଶୋଜ୍ଝିତମ୍ । ଭାଵଯିତ୍ଵୈଵମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମସଂସ୍ଥସ୍ ସ୍ଵଯଂ ଭଵ
ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଭାବନା ଛାଡ଼ି, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଏଭଳି ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସି ରୁହ।
ଆତ୍ମସତ୍ତାଂ ତ୍ଯଜନ୍ନ୍ ଏନାଂ ଚେତ୍ଯଂ ଭାଵଯସି ସ୍ଵଯମ୍ । ଯଦା ରାମ ତଦା ଯାସି ଚିତ୍ତତାମ୍ ଅତିଦୁଃଖଦାମ୍
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜକୁ ଜଣେ ବସ୍ତୁ ଭାବେ ଭାବିବ, ହେ ରାମ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖଦାୟକ ମନସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ।