ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ବିଶ୍ରାନ୍ତି ପରେ ରାମ ଉଚ୍ଚଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନର ଧାରକ, ପଦ୍ମାସନ ଉପରେ ବସିଥିବା ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ମୁନିଙ୍କୁ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିଲେ — “ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନ ଆମେ କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହାସଲ କରିଛି; ଆପଣଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ମୋତେ ଲାଭ ହୋଇଛି। ଆପଣ ଯାହା ଦେଇଥିବେ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଅନ୍ୟତା ନାହିଁ; ମୁଁ ତ ରାତି ଭରି ନିଦ୍ରା ନ ଆସି, ଆପଣଙ୍କର ବାଣୀର ଅର୍ଥ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରିଛି। ଆପଣ ଗତକାଲି ଏହି ଜୀବନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ପ୍ରକାଶ ଭଳି ଚମତ୍କାର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଦେଶ, ଅବିନିତ ଚିତ୍ତ ଓ ଅବିନିତ ଆତ୍ମା ମୁନି, ମୋ ହୃଦୟରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇଛି—ଏହି ଉପଦେଶ ମଣିମାଳାର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପରି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ନୀତିମୟ ଓ ଚମତ୍କାର। ଆପଣଙ୍କର ଉପଦେଶ, ଯାହା ଲାଭକାରୀ, ଉପଦେଶ ମଧୁର, ନୀତିମୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ, ସେହି ଉପଦେଶକୁ କେଉଁ ଜଣେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିବାକୁ ଚାହିବେ ନାହିଁ? ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଆମେ ଏହି ସଂସାର ମୋହର ଆବରଣ ଦୂର କରୁଛୁ, ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଉଛୁ—ବର୍ଷା ଶେଷ ଦିନର ପରି। ଆପଣଙ୍କର ଉପଦେଶ ଆରମ୍ଭରେ ମଧୁର, ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଶେଷରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଆପଣଙ୍କର ଉପଦେଶ ଯେଉଁ ରେ ଚିରକାଳ ଫୁଲିଥାଏ, ଧଳା, ଅକ୍ଷୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ସେ ଉପଦେଶ ଆମେ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ। ନିତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅଧିପତି, ନୀତିର ଅବିରତ ଜଳାଶୟ, ଅନେକ ନିୟମରେ ନିଷ୍ଠ, ଏବେ ଆପଣଙ୍କର ଅପରାଧ ମୁକ୍ତ କୃପା ମୋ ଉପରେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତୁ।” ଏପରେ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ମୁନି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଶାନ୍ତିର ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଅଂଶକୁ ଦ୍ରୁଢ଼ ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ; ଏହା ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତ ଓ ଲାଭକାରୀ। ରାମ, ଏହି ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ସଂସାର ମାୟା ରଜସ ଓ ତମସ ଗୁଣର ଲୋକମାନେ ଭଳି ଭାଗା ଥିବା ଦୃଢ଼ ଖମ୍ବା ପରି ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ପକ୍ୱ ମାୟା ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ନିଷ୍ଠ ନୀତିମାନ ଲୋକ, ତୁମେ ପରି ନୀତିମୟ ଲୋକ, ପୁରୁଷ ମାନେ ସହଜରେ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି, ସାପ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ଚମ୍ଡା ପରି ତ୍ୟାଗ କରେ। ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ଜ୍ଞାନୀ, କିମ୍ବା ରଜସ-ସତ୍ତ୍ୱ ମିଶ୍ର ଲୋକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅତୀତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ୟକୁ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ତଦନ୍ତ କରନ୍ତି। ଶାସ୍ତ୍ର, ସଦ୍ଲୋକ ଓ ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗର ମାଧ୍ୟମରେ, ଏବଂ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ବିବେକୀ ଚିତ୍ତ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ; ଏହା ଦୀପ ପରି ଚମକେ।