ପବିତ୍ର କଦମ୍ବ ଗଛର ବିଶିଷ୍ଟ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ତାହାର ମୁକୁଟଗୁଡିକୁ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବିକୁଳ ହୋଇଥିଲେ, ତାହାର ପତ୍ରମାନେ ଆକାଶର ମୁହଁକୁ ପୋଖି ଦେଉଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ହଳଦିଆ ଫୁଲର ଗୁଛ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚୁଲ ମାନେ ନୂତନ ତାମ୍ବୁଳର ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ, ମଧୁମକ୍ଷିକା ଦେଖି ହସୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଲତାମାନଙ୍କର ମନୋହର ଫୁଲ ଚୁରା ଧୂଳି ଚକ୍ର ଶୃଷ୍ଟି କରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ର ଆଲୋକର ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲା। ଶାଖାମାନେ ଗାଢ଼ ଧାରାରେ ବିନ୍ୟାସିତ ହୋଇ, କୁକୁଟ ଚିଁଚିଆ ଓ କିନ୍ନର ଗୀତରେ ଗଞ୍ଜି ଉଠି, ତାହା ମୁକ୍ତାତ୍ମାମାନେ ଚାଲିବା ଦେବୀୟ ପଥର ପରି ଉପରେ ଉଠି ଯାଉଥିଲା। ପତ୍ର ମାନଙ୍କର ତଳେ ମୟୂର ଗୁଛ ଲାଗି ଥିଲେ, ଏବଂ ମୟୂରମାନେ ପତ୍ର ଶୟନରେ ବସି, ଆକାଶକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ମେଘର ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ତରା ଶ୍ୱେତ ଚୌରୀ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ ହୋଇ, କୁକୁଟ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଭରି ଯାଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଚିଁଚିଆ ପକ୍ଷୀ, କୋଇଲି ଓ ଜୀବଜୀବ ଚିଁଚିଆର ଶବ୍ଦ ମିଶି ଏହି ମହାବୃକ୍ଷ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କ ଘଉଁରେ ଖେଳିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ଶିଦ୍ଧମାନେ ଆକାଶ ଗୁଫାରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବା ପରି ଘେରି ରଖିଥିଲେ। କୋରାଳ ରଙ୍ଗ ତଣ୍ଡ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଚକୁ ଫୁଲ ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ତାହା ଏକ ଦେବଲୋକର ଅପ୍ସରାମାନେ ମଡ଼ି ଦେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଫୁଲ ଧୂଳିରେ ଲୁଚିଥିବା କୁଡ଼ି ଗୁଛ ଆକାଶ ନଦୀ ତୀରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଓ ତାରା ଜାଲରେ ଲୁଚିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଶାଖାମାନେ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀ ଓ ଘଉଁ ଦ୍ୱାରା ଭରି ଯାଇ, ଭୂମିକୁ ଜନକୁଳ ଗ୍ରାମ ଦେଖାଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଫୁଲ ଗୁଛର ଧ୍ୱଜ ଓ ଲତାମାନଙ୍କର ମଣ୍ଡପ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଶ୍ୱେତ ଫୁଲ ଗୁଛର ଆଭାରେ ତାହା ପ୍ରଭା ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲା। କୁକୁଟ, କୃଷ୍ଣମୃଗ, ପାରା, କୋଇଲି ଓ ମନ୍ଦାରି ଚିଁଚିଆର ଶବ୍ଦ ଶାଖା ଗୁଫାରେ ଲୁଚିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ପକ୍ଷୀମାନେ ମଦ ଭରି ଚଳିବା ସମୟରେ ଶାଖା ଗୁଫା ଦେବୀମାନେର ଅନ୍ତଃପୁର ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁଣ୍ଡ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ତରଙ୍ଗ ଦେଖି, ଫୁଲ ଧୂଳିର ଏକାଠି ଛଟା ଦେଖି, ପାହାଡ଼ ଝରଣା ଝରିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ପ୍ରବାହି ଫୁଲ ପତ୍ର ଝରା ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଯାଇ, ମୃଦୁ ବାୟୁରେ ଖେଳି, ଏକ ଶ୍ୱେତ ମେଘରେ ଘିରିଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଉଠି ଯାଉଥିଲା। ଏହି ବୃକ୍ଷର ତଳକୁ ହାତୀମାନେ ଗୋଡ଼ ଓ ପିଠ ଦେଇ ଦବାଇ ଦେଉଥିଲେ, ଏହା ନିଜ ପାହାଡ଼ ତଳ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ହୋଇଥିଲା। ଶାଖା ଗୁଫାରେ ରଙ୍ଗିନ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚଳିବା, ଏହି ବୃକ୍ଷ ଶିଂଗ ଦେଇଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଶାଖା ଗୁଛର ଚଞ୍ଚଳ ଜାଲ ଦେଖି, ଜଙ୍ଗଲ ହାଲି ଲତା ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ବୃକ୍ଷ ମାନେ କେବଳ ଲତାମାନେ ପ୍ରିୟ କରୁଥିଲେ, ମଧୁମକ୍ଷିକା ଚିଁଚିଆର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବୃକ୍ଷ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଥିଲା। ନୂତନ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଦୂରରୁ ଆକାଶ ଚାଲିବା ଶିଦ୍ଧମାନେ ଆସିଲେ, କୋଇଲି ଚିଁଚିଆ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁଣ୍ଡ ଦେଇ ସ୍ବାଗତ କରୁଥିଲା। ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦେଖି, ତାହାର ଗୁଛ ମାନେ ଦୀପ୍ତିରେ ହସୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ପରି ଉପରକୁ ଉଠିବା ଶାଖା ଓ ଗୁଛ ଦେଖି, ତାହା ଆକାଶକୁ ଦୃଢ଼ ତଣ୍ଡ ଦେଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲା। ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁଣ୍ଡ ଓ ଗଢ଼ ଫୁଲ ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବୃକ୍ଷ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶତାକ୍ଷ ଶୋଭାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରୁଥିଲା। ତାର ଚମକୁଥିବା ଫୁଲ ଗୁଛ ନାଗ ମଣି ମୁଣ୍ଡ ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଏହି ବୃକ୍ଷ ଶେଷ ନାଗ ପରି ଆକାଶ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଉଠିଥିଲା। ଫୁଲ ଧୂଳିରେ ଲୁଚିଥିବା ଆକୃତି ଦ୍ୱିତୀୟ ଶଙ୍କର ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଫଳ ଛାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଭୟ ଭକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ଗଢ଼ ପତ୍ର ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାକୃତିକ ଦ୍ୱାର ତିଆରି କରି, ଫୁଲ ଲତା ମଣ୍ଡପ ଦେଇ, କଦମ୍ବ ଗଛ ଆକାଶରେ ଏକ ସହର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହାର ପକ୍ଷୀମାନେ ତାହାର ନାଗରିକ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଫଳ ଓ କିଶଳୟ ଭରିଥିବା ଏକ ଫୁଲ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖିଲେ। ସେ କଦମ୍ବ ଗଛକୁ ଚଢ଼ିଲେ, ଏହି ଜଙ୍ଗଲର ମଣ୍ଡପ ଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେବତା ବୃକ୍ଷ ପରି ଉଠିଥିଲା। ଏଠାରେ ଏକ ଶାଖାର ଶିଖରରେ, ତାଙ୍କ ମନ ବାନର ପରି ଶାଖାର ଶେଷରେ ପହଞ୍ଚିଲା। ନୂତନ ପତ୍ରର ସୁକୁମାର ଶୟନରେ ବସି, ସେ ଚାରିପାଖ ଦିଗକୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଶ୍ରେଣୀ ନଦୀ ମନୋହର ତୀର ଦେଇ ଶୋଭିତ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ମହାପାହାଡ଼ର ମାମା ପରି, ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ମେଘରେ ଢାକା ଓ ନୀଳ ମାନ୍ଦାର ଫୁଲ ମୃଦୁ ହୋଇ ହଲେ। ନୀଳ ହରିତ ଘାସରେ ଶୋଭିତ, ଫୁଲ ପରି ଶୁଭ୍ର ଅଙ୍ଗ, ସମୁଦ୍ର ଜଳ ଭରା କଳଶ ଦେଇ ସେହି ସହରକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ। ଫୁଲ ଧରି, ସୁଗନ୍ଧ ବାୟୁ ମୁହଁ ଦେଇ, ଗ୍ରାମ ମାନେ କାଉ ଚିଁଚିଆରେ ମନ୍ଦାରି ହୋଇ, ଝରଣା ନୂପୁର ଶବ୍ଦ ଦେଇ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟରେ ଆକାଶ ମୁକୁଟ, ଭୂମି ପାଦ, ଜଙ୍ଗଲ ଚୁଲ ରେଖା, ଜନ୍ଗଲ ଚଉଡ଼ ନିତମ୍ବ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଲା ଦେଇ, ଏହି ପୃକୃତିର ଦିବ୍ୟ ଶୋଭା ଦେଖିଲେ।