ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱର ମୋର ମୁଁହରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା—“ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମାଂସ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହେଉନାହିଁ।” ଏହି ଭାବନାରେ, ଦିବ୍ୟ ସପ୍ତଜିହ୍ୱା ଅଗ୍ନି, ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସ୍୵ୟଂ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ—ତାଙ୍କର ରୂପ ଏମିତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ଯେପରି ଶବ୍ଦର ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମା। ସେ କହିଲେ, “ହେ ଉତ୍ତମ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ଏହିଠାରେ ସଜା ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ—ଏକ ରତ୍ନ କେସରୁ ତୁଳିବା ପରି ନିଅ।” ଅଗ୍ନି ଏପରି କହିବା ପରେ, ଫୁଲ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଉପଚାରିତ ହୋଇ, ସେଇ ଯୁବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭକ୍ତି ଭରା ସ୍ତୁତି କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଜୀବଜନ୍ତୁ ଭରା ଓ ପବିତ୍ର, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରୁନାହିଁ। ତେଣୁ, ମୋର ବାସସ୍ଥାନ ଗଛମାନଙ୍କ ଉପରେ ହେଉ।” ଋଷିପୁତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୁଁହ ଭାବରେ ଅଗ୍ନି ଦେବତା ଶିଖୀ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ,” ଓ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ସହିତ, ସେଇ ବାଳକ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ, ଯେପରି ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘ ଅସ୍ତ ହେଉଛି। ସେ ନିଜ ପ୍ରାର୍ଥିତ ଫଳ ଲାଭ କରି, ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚାୟାସହିତ ହସିଲେ, ଚାରିପାଖରେ ଶୁଭ୍ର କମଳ ଫୁଲିଥିବା ପରି, ପୂର୍ଣ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶୋଭା ପରି ତାଙ୍କ ହସ ଚମକୁଥିଲା। ଏହିପରି, ସେ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମେଘମାଳା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ ଥିଲା, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ଥକି ଗଛମାନଙ୍କ ତଳେ ଛାୟା ଖୋଜୁଥିଲେ। ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଗଛମାନଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଶାଖା ଦିଗ୍ବଳୟକୁ ମାପୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଫୁଲ ହେଉଛି ଦିଗ୍ଦେଶ ଦେଖୁଥିବା ନୟନ। ପବନରେ ଚୁଲି ଖୋଲିଯାଇଥିବା ଗଛ, ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଝୁଣ୍ଡରେ ଭରିଥିଲା, ତାଙ୍କର ପତ୍ର ହାତରେ ଆକାଶର ମୁଁହ ପୁଞ୍ଚୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଲମ୍ବା ହଳଦିଆ ମାଞ୍ଜରୀ ମାନେ ଚୁଲି ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ମୁଁହରେ ତାଜା ପାନ ରଖିଥିବା ପରି, ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଝୁଣ୍ଡରେ ଏହି ଫୁଲ ହସୁଥିଲା। ଲତାମାନଙ୍କ ଚଞ୍ଚଳ ଫୁଲର ରେଣୁ ଧୁଳିର ଚକ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲା। ଶାଖାର ଶାଖା ଘନ ହୋଇ, ଉଦାନ୍ତିକା ଓ କିନ୍ନରମାନଙ୍କ ଗୀତରେ ଅରଣ୍ୟ ଦେବମାର୍ଗ ପରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଇଥିଲା। ତଳେ ମୟୂର ଝୁଣ୍ଡ ଗଛର ଶାଖାରେ ବସିଥିଲେ, ଆକାଶ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ମେଘରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ପ୍ରତି ଢାଳରେ ଧଳା ଚାମର ଓ ପୂର୍ଣ୍ଚନ୍ଦ୍ର, ଉଦାନ୍ତିକା ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ବର୍ଷ ମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଭରିଯାଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଭୃକୁଟି ଚଞ୍ଚଳ କୁହୁଡ଼ି, କୋକିଳ ଓ ଜୀବଜୀବ ପକ୍ଷୀର ମିଠା ଡାକରେ ଅରଣ୍ୟ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ନିଜ ଘଉଁରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆକାଶ ଗୁହାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଏହି ଜଗତ ଏକ ମାନ୍ଦଳିକ ପରି ଘେରିଯାଇଛି। ଏଠାରେ ଲାଲ ଡାଣ୍ଡ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ନୟନ ଥିବା ଫୁଲ ଝୁଣ୍ଡ ତାଳେ ଦେବଲୋକର ଅପ୍ସରାମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଚଞ୍ଚଳ ପ୍ରମୁଦିତ ମକରନ୍ଦ ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ବାହିଥିବା ଅନ୍ଧକାର ମାଳା ମେଘ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହଜାର ଶାଖାରେ ଆକାଶ ଭରି, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ଏହି ଗଛ ମନେ ହେଉଥିଲା ବିଶ୍ୱରୂପ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି। ତଳେ ମହାପର୍ବତ ରାଜା ବସିଥିଲେ, ଉପରେ ତାରାମଣ୍ଡଳ ରହିଥିଲା; ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଫୁଲ ଲତାରେ ଏକ ନୂତନ ପୃଥିବୀ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଗଛ ଓ ଅରଣ୍ୟର ପିତାମହ ପରି, ଏହି ଗଛ ଫଳ, କିଶଳୟ ଓ ଫୁଲର ଏକମାତ୍ର ଭଣ୍ଡାର ଥିଲା। ମୁଁହ ଲୁଚାଇଥିବା କୁଞ୍ଚିତ କିଶଳୟ ଓ ଫୁଲ ଧୁଳି, ମାନେ ହେଉଥିଲା ନଦୀପାର ଆକାଶ ରବିକିରଣ ଓ ତାରା ଝାଲରେ ଢାକାଯାଇଛି। ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀ ଓ ଘନ ଘଉଁ ଭରା ଶାଖା, ପୃଥିବୀକୁ ମାନେ ଲୋକ ଗ୍ରାମରେ ଭରିଯାଇଛି ବୋଲି ଦେଖାଉଥିଲା। ଫୁଲ ଝାଡ଼ ଝାଲରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଲତାର ମଣ୍ଡପରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଭ୍ର ଫୁଲର ଝାଡ଼ ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ତୃଣିତ ରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ତିତିରି, ଶାର, ସୁଆ, କୋକିଳ, ଚଢ଼ି ଓ ମୟୂର ପକ୍ଷୀର ଡାକରେ ଭରିଥିବା, ଶାଖାର ଗୁହା ଘନ ଫୁଲ ଝୁଣ୍ଡ ତଳେ ଲୁଚିଥିଲା। ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀ ଚଳାଚଳରେ ମନ୍ଦ ହୋଇଥିବା ଗୁହା, ଅରଣ୍ୟ ଦେବୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ତଃପୁର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଝୁଣ୍ଡ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ତରଙ୍ଗ, ଫୁଲ ରେଣୁ ତଳେ ମନେ ହେଉଥିଲା ପାହାଡ଼ରୁ ଝରଣା ଝରିଯାଉଛି। ପତ୍ର ଝଡ଼ ହଳୁହଳୁ ବାୟୁରେ ଖେଳୁଥିବା, ପରିବେଷ୍ଟିତ ଏହି ଗଛ ପ୍ରଭା ମେଘରେ ଢାକା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତଳେ ହାତୀ ଘଉଁ ଓ ପିଠି ଘସୁଥିଲେ, ଏହି ଗଛ ନିଜ ଶିଳାରେ ଦୃଢ଼ ରହିଥିଲା, ମହାପର୍ବତ ପରି। ରଙ୍ଗବିରଙ୍ଗ ଡାଣ୍ଡ ଥିବା ପକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ଗୁହା ଶାଖା ମାଧ୍ୟମରେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ, ଏହି ଗଛ ଶିଖରୀ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଝୁଣ୍ଡ ଝୁଣ୍ଡ ଶାଖା ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ, ଲତା ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଯେଉଁଠାରେ କାମନା ଶୂନ୍ୟ ଲୋକ ମାନେ ମାତ୍ର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ଏହି ଗଛ ଫୁଲର ମାଳା ଦୋଳାୟମାନ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା। ଏହା ଲତା ମାନଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷୀକା ମଦିର ଗୀତରେ ମନେ ହେଉଥିଲା ଗାନ କରୁଛି। ନୂତନ ଫୁଲର ଦୂରଦୃଶ୍ୟରୁ, ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯାଉଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ପାଇଁ କୋକିଳ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଡାକରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କରୁଥିଲା। ଫଳ ଓ ଫୁଲର ଭଣ୍ଡାର ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧିରେ ହସୁଥିଲେ, ମଞ୍ଜରୀ ଓ ଫୁଲର ଚମକରେ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରକାଶ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ପାରିଜାତ ଗଛ ପରି ଶାଖା ଓ ମଞ୍ଜରୀ ଆକାଶକୁ ଲଗିଯାଉଥିଲା, ତାଳ ଦୃଢ଼ ଉପରକୁ ଉଠିଯାଉଥିଲା। ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଝୁଣ୍ଡ ଓ ଘନ ଫୁଲ ଝାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ପରି ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଚମକୁଥିବା ଫୁଲ ଝୁଣ୍ଡ ସର୍ପ ମଣିର ଫଣା ପରି ଅଳଙ୍କୃତ, ଏହି ଗଛ ପୃଥିବୀରୁ ଶେଷନାଗ ପରି ଉଠି, ଆକାଶକୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଉଥିଲା।