ଏକ ସମୟର କଥା, ବିଦ୍ୱାନ ଋଷିଙ୍କୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଛି—“ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଖିରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ, ବ୍ରହ୍ମା ହୋଉ କି ଅନ୍ୟ କିଛି, ସମସ୍ତେ ଏହି ସଂସାରରେ ଅସ୍ଥାୟୀ; ସେଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ପ୍ରକୃତିର ନିୟମ ଅଟଳ—ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ଅଛି, ସେଠି ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନେ ଉଠି ଶେଷରେ ଅସ୍ତ ହୁଏ, ଏହି ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ର ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଅଟୁଟ। ତେଣୁ, ବାପାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଶୋକ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶିଖଣ୍ଡିନ୍, ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କର ନୟନ ରକ୍ତିମ ହୋଇଥିଲା, ସେ ଆପଣକୁ ସଂଯମ କରିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରେ ପୃଥିବୀ ଶାନ୍ତ ହୁଏ। ସେ ଉଠି, ବଡ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ବାପାଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିଲେ, ଏବଂ ମନେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କଲେ ଯେ, ସେ ଉତ୍ତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଘୋର ତପସ୍ୟା କରିବେ। ଏହିପରି ତପୋବନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରି, ଶିଖଣ୍ଡିନ୍ ଅନେକ ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଦୃଢ଼ତାରେ ଏକ ମହାପଣ୍ଡିତ ଭାବକୁ ଅନୁଭବ କଲେ। ତଥାପି, ଏତେ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ଓ ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମନ ଏହି ପବିତ୍ର ପୃଥିବୀରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଯଦ୍ୟପି ଏହି ପୃଥିବୀ ସ୍ୱୟଂ ପବିତ୍ର, ତଥାପି ତାହାକୁ ଅପବିତ୍ର ଭାବି, ସେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଶିଖଣ୍ଡିନ୍ ନିଜେ ଏକ ସଂକଳ୍ପ କଲେ—“ମୋର ନିବାସ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଗଛ ଶିଖର ଉପରେ ହେବ। ଏବେ ମୁଁ ଏମିତି ତପସ୍ୟା କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏକ ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ଶାଖା ଓ ପତ୍ର ଉପରେ ବସିପାରିବି।” ଏଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଜୋରଦାର ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଲେ ଏବଂ ନିଜ ଦେହର କାନ୍ଧ ରୁ ମାଂସ କାଟି, ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏହି ଦୃଢ଼ ତ୍ୟାଗ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର କଣ୍ଠ ମୋର ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା କହିଲା—“ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମାଂସ ରାଖ୍ୟ ହୋଇ ଝାସ ହେବ ନାହିଁ।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସପ୍ତଜ୍ୱାଳା ଦିବ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦେବତା ନିଜେ ଦୃଶ୍ୟ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଶିଖଣ୍ଡିନ୍ଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ—“ହେ ଉତ୍ତମ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଵର ଚାହଁ, ତାହା ଏଠାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିଛି, ଯେପରି ମଣିକୁ କୋଠରୀରୁ ନିଆଯାଏ, ତେଣୁ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଉଠାଇ ନିଅ।” ଅଗ୍ନିଦେବ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶିଖଣ୍ଡିନ୍ ଫୁଲ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ବନ୍ଦନା କରି, ନମ୍ର ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଜୀବଜନ୍ତୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଛୁଇଁପାରୁନାହିଁ। ତେଣୁ, ମୋର ନିବାସ ଗଛ ଉପରେ ହେଉ।” ଋଷିପୁତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଇଚ୍ଛା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୁଖ ଭାବେ ଥିବା ଶିଖୀ ଦେବତା କହିଲେ—“ତଥାସ୍ତୁ”—ଏବଂ ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ଶିଖଣ୍ଡିନ୍ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାର ଆନନ୍ଦରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ସେ ଶିଖର ଉପରେ ବସି, ମନର ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ, ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର କଳା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଫୁଲିଥିବା ଶ୍ୱେତ ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଦାଜ କରିପାରିବେ। ଏହିପରି ଶିଖଣ୍ଡିନ୍ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଅପାର ସନ୍ତୋଷର ହାସିରେ ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଫୁଲିଥିବା ଶ୍ୱେତ ପଦ୍ମ, ଓ ଦନ୍ତର ବିଲାସର ଅପୂର୍ବ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାବନର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ଯେଉଁଠି ମେଘମାଳା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ଥକି ଗଛର ଛାୟା ତଳେ ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥିଲା, ସେଠି ଅନନ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦୀର୍ଘ ଶାଖା ପରି ଗଛମାନେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତର ଗର୍ଭ ମାପୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଫୁଲ ନୟନ ଦ୍ୱାରା ଚାରିଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ପାଠାଉଥିଲେ। ପବନରେ ଗଛମାନଙ୍କର ଶିର ଉଲଟିଯାଉଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଗୁଞ୍ଜରଣରେ ଆକାଶ ମୁହଁ ଗଛପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୋଛିଯାଉଥିଲା। ଲମ୍ବା ହଳଦିଆ ଫୁଲମାଳା ତାଙ୍କର କେଶ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଦ୍ୱାରା ମୁଁହ ତାଜା ପାନରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ପରି ହସୁଥିଲେ। ଲତାର ଖେଳୁଥିବା ଫୁଲର ରେଣୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଗୁଛଗୁଛ ଶାଖା, ମାନ୍ୟାରେ ଚକ୍ରାବକ ଓ କିନ୍ନରଙ୍କ ଗୀତରେ ଶବ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେଠି ଦିବ୍ୟ ମାର୍ଗ ପରି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲା। ପତ୍ର ଉପରେ ବସିଥିବା ମୟୂର ଗୁଛ ତଳେ ଆକାଶ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଯେଉଁଠି ତାଳ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶ୍ୱେତ ଚାମରା ତାଳି ଓ ଚକ୍ରାବକ ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ, ସେଠି ବର୍ଷ ଚାରିପାଖରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତିତିରି, କୋକିଳ, ଓ ଜୀବଜୀବ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଉପବନ ଗାନ ଗାଉଥିଲା। କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କ ଘଉଁରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆକାଶ ଗୁହାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଆପଣେ ଅନ୍ତର୍ବୃତ ହୋଇଯାଇଛି। କୋରାଲ ରଙ୍ଗର ତଣ୍ଡ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ନୟନ ଥିବା ମାଳା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଆକାଶ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ଫୁଲର ଧୂଳି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ବୋହିଥିବା ଅନ୍ଧକାର ଫୁଲ ମାଳା ମେଘରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହଜାର ଶାଖାରେ ଆକାଶ ଭରି ଯଥେଷ୍ଟ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ବିଶ୍ୱରୂପ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଖୁଣ୍ଟିରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ତଳେ ଏକ ପର୍ବତ ରାଜା ବସିଥିଲେ, ଉପରେ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଆକାଶ ପୂରି ଥିଲା; ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଲତା ଫୁଲରେ ଏହା ଅନ୍ୟ ଏକ ପୃଥିବୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ମହାପିତାମହ, ଏହି ଗଛ ପୃଥିବୀର ଫଳ, କିଷ୍ମିଶ, ଓ ଫୁଲର ଏକମାତ୍ର ଭଣ୍ଡାର ହେବା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଫୁଲ ଧୂଳିରେ ଲୁଚିଥିବା କିଶଳୟ ଗୁଛ ତାଳ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଏକ ତାରା ଝାଲର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଢାକିଯାଉଥିଲା।