ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେହରେ ଗଭୀର ସଂସ୍କାର ନଥିବା ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବାରୁ, ସେମାନଙ୍କର ହିଂସା ପ୍ରବୃତ୍ତି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଶାନ୍ତ ହେଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଜଣେ ଝାଡ଼ୁ ଦେଇ ମାଟି ସଫା କରିଦିଏ। ଏହି ସମୟରେ, "ଏହି ସଂସାରରେ କିପରି ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିପାରିବୁ?"—ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ତଳମୁଳ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅତି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଜଳ ନଥିବା ପଦ୍ମ ମଳିନ ହୋଇଯାଏ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମସ୍ନେହରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ, ଏହି ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଅଟକି ରହିଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ। ଏହିପରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟରୁ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ହରିଣ ମଦୋନ୍ମତ ହାଥୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡରେ ଆବୃତ ହୋଇପଡ଼ିଥାଏ। "ଆମେ ମରିଯିବୁ, ମରିଯିବୁ"—ଏହି ଭୟ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରାନ୍ତ କଲା, ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲିଥିଲେ, ଯେପରି ଏଇରାବତଙ୍କ ରୋଷରେ ଅଳସ ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶରୀରୀ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଉପରେ ଆସକ୍ତ ଏବଂ ଭୟଭିତ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବିପତ୍ତିର ପଦ ରଖିଦେଲା। ଏହିପରି, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଶୀଘ୍ର କ୍ଷୀଣ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ்ଯୋଧ୍ୟାଙ୍କୁ ବି ହତ୍ୟା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଜଳାନ୍ତ ଇଂଧନ ନ ଥିବା ଅଗ୍ନି ହୋମ ଆହୁତି ଜଳାଇପାରେ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଏହି ଦାନବ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଓ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଯିବାରୁ ସେମାନେ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଭଳି ନିର୍ବଳ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ବଡ଼ କଥା କଣ? ମୃତ୍ୟୁର ଭୟରେ ଦେଉଳି ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସୁଥିବା ଦେଖି ବାଟ ଛାଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ପଳାଇବା ସମୟରେ, ଦାନବପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନିବାସ—ଦମ ଓ ବ୍ୟାଳାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଏହିପରି, ସେଇ ସେନା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲା, ଯେପରି ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ତାରାମାଳା ଚିନ୍ନ ହୋଇଯିବା ପରି। ଦେବପର୍ବତ ଉପତ୍ୟକା, ଶିଖର ଓ ପାହାଡ଼, ସାଗର କୂଳ ଓ ମେଘମାଳା ଉପରେ, ସେମାନେ ଚିଅଡ଼ିଗଲେ। ସାଗର ଭ୍ରମରେ, ଗହ୍ବର ଓ ନଦୀ, ମରୁଭୂମି, ଦିଗନ୍ତରେ, ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲରେ; ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରର ଶୂନ୍ୟ ଧନାଗାର, ଗ୍ରାମ ଓ ନଗର, ଭୟାନକ ଯକ୍ଷ ଆବସ୍ଥିତ ଅରଣ୍ୟ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ମରୁଭୂମିରେ; ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତର କୂଳେ, ପାହାଡ଼ ଓ ହ୍ରଦରେ, ଆନ୍ଧ୍ର, ଦ୍ରାମିଡ଼, କଶ୍ମୀର ଓ ପାରସିକ ନଗରରେ; ବିଭିନ୍ନ ସାଗର ତରଙ୍ଗରେ, ଗଙ୍ଗା ଘଟରେ, ଦୂର ଦ୍ୱୀପରେ, ଓ ଜମ୍ବୁ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନରେ—ସେଠାରେ ଏହି ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଚିଅଡ଼ିପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଅନ୍ତ୍ର ଡାଳିରେ ଲପଟାଯାଇଥିଲା, ରକ୍ତ ଧାରା ଖୋଲା ଭାବେ ବହୁଥିଲା, ଶରୀର ଓ ମୁଣ୍ଡ ଚଟାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ତିର୍ଯାଇ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ବିଦାୟ ନେଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର କବଚ ତାଙ୍କ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରୀୟ ଛିଅଡ଼ିଯାଇ ଦୂରେ ଦୂରେ ଛଟିଯାଇଥିଲା। ମୁଣ୍ଡ ହେଲମେଟ ଗଳାକୁ ଲଗି ଥିଲା, ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଭୟ ଦେଉଥିଲା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଛିଦ୍ର ହୋଇ ଲଟକିଯାଇଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ରୁଦ୍ରକବଚ ଶିମ୍ବି ଗଛର ଦୃଢ଼ କାଉଁଟିରେ ଘୁସିଯାଇଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ଶତଧା ଭାଗ ହୋଇ ପାଥର ତଳେ ଆଘାତ ଖାଇଥିଲା। ଏପରି, ସମସ୍ତ ଦାନବନାୟକ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପଡ଼ିବା ସହିତ ସହିତ ନଶ୍ୱର ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ଧୂଳି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଲୟ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଜଳ ସମୁଦ୍ରରେ ଲୟ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଶମ୍ଭରା ଶେଷକାଳୀନ ଅଗ୍ନି ଭଳି କ୍ରୋଧରେ ଦହିଉଠି, ଦାମ-ବ୍ୟାଳାକଟ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶମ୍ଭରାଙ୍କ ଭୟରୁ, ଦାମ-ବ୍ୟାଳାକଟ ଦାନବମାନେ ଦାନବସେନା ଛାଡ଼ି ସପ୍ତମ ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ ଓ ସେଠି ରହିଗଲେ। ସେଠାରେ, ଯମର ସେବକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୂତମାନେକୁ ଭୟଭିତ କରିପାରନ୍ତି, କୁକୁହା ନାମକ, ନରକ ସାଗରର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ଚିନ୍ତା ଘନ ମେଘ ଭଳି ଆସି, ସେମାନେ ଦେଉଁଥିଲେ ତାଙ୍କ ଝିଅମାନେ। ସେମାନେ ଏହି କୁକୁହାମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଅସୁର ଶକ୍ତି ଓ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରବୃତ୍ତିରେ ଦିନ କଟାଉଥିଲେ। "ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ମୋର, ସେ ମୋର ଅଧୀନ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ମାଲିକ"—ଏହି ମିଥ୍ୟା ମୋହରେ ବନ୍ଧି ରହି, ସେମାନେ ସମୟ କଟାଇଦେଲେ। ଏପରି, ଏକ ସମୟରେ ଧର୍ମର ଶ୍ୱାମୀ ଅପେକ୍ଷାସ୍ୱରୂପ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଏସି, ମହାନରକ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେଉଁଠି ତିନି ଅସୁର ଧର୍ମର ଶ୍ୱାମୀକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ଦାସ ଭାବି ନମସ୍କାର କଲେ ନାହିଁ, ଏହିଭଳି ଅବିବେକରେ ନିଜ ନଶ୍ୱରତା ଆଣିଲେ। ତାପରେ, ବୈୱସ୍ୱତଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଭୃକୁଟି ଚମକୁଥିଲା। ଏଠାରେ, ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ କ୍ଷୁଦ୍ର ଶାକା ଭଳି ଅତି ଦୁଃଖରେ ଦହିଯାଉଥିଲେ। ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରବୃତ୍ତିରେ, ସେମାନେ ପୁନି ପୁନି ଏହିପରି ଦୁର୍ମାନବ, ଶିକାରୀ, ରାଜସେବକ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଏହି ଜନ୍ମ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ସୁହ୍ମମାନେ ମଧ୍ୟରେ କାକ ଭାବରେ, ପରେ ଗୃଧ୍ର ଭାବରେ, ଏବଂ ତାପରେ ମୃଣାଳ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ତେଢ଼ା ଥିବାରୁ ସେମାନେ ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶବ ଭାବରେ, ବର୍ବରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଛାଗ ଭାବରେ, ଏବଂ ମଗଧମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୀଟ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏଠାରେ ଜନ୍ମର ଏମିତି ଚକ୍ର ଅବାକ କରିଦେଏ, ହେ ରାମ, ଆଜି କିଛି ଜୀବ କଶ୍ମୀର ଚରା ଓ ଅରଣ୍ୟରେ ମାଛ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି।