ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଆଶା ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ବନ୍ଧିତ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ତୃଷ୍ଣା ଆଶାରେ ବିନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଦୁର୍ବଳ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହି ଜଗତ, ସମ ଓ ଅସମ ଦୁଇ ଭାବରେ, ନିଜର ଉପାଦିରୁ ଏକ ସ୍ଥିରତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି; ଏହା ଏକ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଚଳିତି, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଏହି ଉପାଦିକୁ ଚିହ୍ନି ଶାନ୍ତ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ନିଜ ନିଜ ଦିଗକୁ ଯାଇଗଲେ; ତାଙ୍କ ସହିତ ଲୋଟସର ସୁଗନ୍ଧ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଜଙ୍ଗଳର ମାଳା ଭଳି ପବନ ଏହି ସୁଗନ୍ଧକୁ ଉଠାଇ ନେଲା। କିଛି ଦିନ ଧରି, ଦେବମାନେ ନିଜ ଚମକଦାର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଭିନ୍ନ ଗୃହରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ, ମନ୍ଦାର ମନ୍ଦାର କମଳରେ ବିହଙ୍ଗମାନେ ଭଳି। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଶୁଭ ସମୟ ଆସିଲା ଯେଉଁଥିରେ ଆତ୍ମାର ଉଦୟ ହେବାର ସୂଚନା ମିଳିଲା; ଦେବମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଡ଼ାକ ରେ ଡ଼ମ୍ବ ଚାଲିଲେ। ତାପରେ, ତଳଭୂମିରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିବା ଦେମନ୍ମାନେ ସହିତ ଏକ ଭୟାନକ ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚଳିଥିବା ଯୁଦ୍ଧ ଆଉ ଏକବାର ଆକାଶରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାଁଠାରେ କ୍ରୋଧରେ ତଳୱାର, ବାଣ, ବଣ, ଗଦା, ମୁସଳ, ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, କୁଲାଡ଼ି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ର, ବିଦ୍ୟୁତ, ପାହାଡ଼, ପାଥର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଗଛ, ସର୍ପ, ଗରୁଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରର ଝଡ଼ ଚାଲିଲା। ଏକ ମହା ମାୟାମୟ ନଦୀ, ତାର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ, ଅନେକ ପାଥର, ପାହାଡ଼, ପୃଥିବୀର କୂଳରୁ ଗଛ, ଓ ଜଳର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ବହିଲା, ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା। ଏହି ନଦୀର ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଟୋର୍ଚ୍, ବଣ, ପାଥର, ଲାଞ୍ଚ, ତଳୱାର, ବାଣ, ଜୁଲିନ୍, ଗଦା ଏବଂ ଶ୍ରୀମୟ ମନ୍ଦିର ଗଙ୍ଗା ଭଳି ଜଳରେ ଘିରି ରହିଥିଲା; ଚାରିପାଖରେ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ଏହି ନଦୀ, ଭୂମି ଓ ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଗଠିତ, ଦେବ, ଦେମନ୍, ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମାୟାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହି ନଦୀ ତାର ନିଜ ଉପାଦିରେ ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର ହେଉଥିଲା। ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କରି ପାଥର ଭଳି ଫିଙ୍ଗି ଦିଆଯାଉଥିଲା; ରକ୍ତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର, ଦେବ ଓ ଦେମନ୍ମାନେ ଦେବତା ଶିଖରରେ ଉଚ୍ଚ କଜୁ ଗଛର ଅରଣ୍ୟ—ଏହି ସବୁ ଆକାଶର ମୁହଁ ହେଇଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧରେ ଦେବ ଓ ଦେମନ୍ମାନେ ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ, ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ନଖର ଠିଆଁ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଏହିପରି ଜୀବନ୍ତ ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ସିଂହମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟର ସେନା ଶେଷ କାଳରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ଷୁ, ବିଷାକ୍ତ ଅଗ୍ନି ଓ ତାପରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଦହି ଦେଉଥିଲେ; ସର୍ପମାନେ ମଦ ଭରା ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଉଡ଼ି ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଆବରଣ କରୁଥିଲେ। ମହା ଗର୍ଜନ, ମକର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ଆକାଶ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ପାହାଡ଼ରେ ଘିରି ଏହି ଜଗତକୁ ଭୟାନକ ଓ ସଂକଟମୟ କରିଦେଲା; ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ନଦୀର ଝଡ଼ ଚାଲିଲା। ଆକାଶ ପାହାଡ଼, ଅସ୍ତ୍ର, ଗରୁଡ଼ ଶିଖରରେ ଶୋଭିତ, ଦେବ ଓ ଦେମନ୍ମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଓ ଶରୀର ରେ ଆକାଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ; କେବେ ମେଘ, କେବେ ଅଗ୍ନି, କେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ, କେବେ ଅନ୍ଧାର ଏହି ଆକାଶକୁ ଆବରଣ କରୁଥିଲା। ଜଗତ ଅସହ୍ୟ ହେଇଯାଇଥିଲା, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଯୁଗ ଅଗ୍ନିରେ ଦହି ଦେଉଥିଲା, ଗରୁଡ଼ର ଗର୍ଜନ ଆକାଶରେ ଭରିଯାଉଥିଲା, ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନି ଓ ପାହାଡ଼ ଏକାଠି ଦେବମାନେ ଗୃହକୁ ଦହି ଦେଉଥିଲେ। ଦେମନ୍ମାନେ ଭୂମିରୁ ଉଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଯାଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ରୁ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭଳି; ଦେବମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ରୁ ଖସିଯାଉଥିବା ଶିଳା ଭଳି। ଦେବ ଓ ଦେମନ୍ମାନେ, ଅସ୍ତ୍ର ଗଛର ଅଗ୍ନିରେ ଶରୀର ଦହି ଆକାଶର ଶିଖରକୁ ପହଁଞ୍ଚିଲେ, ସେଠାରେ ପାହାଡ଼ ପବନରେ ଉଡ଼ି ଚମକୁଥିଲା। ଆକାଶ ଚାରିପାଖରେ ଦେବ, ଦେମନ୍, ପାହାଡ଼ ନାୟକଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଝରୁଥିବା ରକ୍ତ ଧାରାରେ ରଙ୍ଗା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଉଦୟ ଗଙ୍ଗା ଭଳି ଦେବ ଗୃହ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆବରଣ କରୁଥିଲା। ପାହାଡ଼, ଜଳ, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଅସମ ପାଥର, ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧର ନିପୁଣମାନେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଦେବାଳୟ ଭଙ୍ଗ କରି, ଚାରି ଦିଗର ଶାଖାରେ ଫୁଲର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ଦେବ ଓ ଦେମନ୍ମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍କଳା ରେ ଅସ୍ତ୍ର ତଳେ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଏକାଠି ଆକାଶରେ ବିଚରି ରହିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ଶରୀର ଦହି ରକ୍ତ ଝରିଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଜଗତର ଗୃହ ଶିର, ହାତ, ଭୁଜା, ଜଂଘାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଆକାଶରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ମେଘ ଭଳି ଘୂରୁଥିଲା, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ରବି ଓ ପାହାଡ଼ରେ ଆବରଣ କରିଥିଲା। ସୃଷ୍ଟି ଶେଷ କାଳର ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ହେଇଯାଇଥିଲା—ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପବନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅରଣ୍ୟ ଭଙ୍ଗ, ଦେବ ଦେମନ୍ମାନେ ନଷ୍ଟ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଅଟୁଟ ରହିଥିଲା। ଏହି ଏକାଠି ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କରି ପାହାଡ଼ ଚୁଡ଼ି ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ଥିର କରି ଦେଲା; ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଗୁହା ଜନ୍ତୁ ର ଗର୍ଜନ ଓ ସିଂହର ଡ଼ାକରେ ଅନୁପ୍ରବେଶ ହେଉଥିଲା। ଆକାଶ ମାୟାମୟ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ଧୂଆଁର ମେଘ, ଗଛ, ଦେବ ଦେମନ୍ ଶବ, ପାହାଡ଼, ପାଥର ବର୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଶିର, ବାଣ, ବଣ, ଗଦା, ଅସ୍ତ୍ର, ଚକ୍ର ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର ଗଛର ପତ୍ର ଭଳି ପବନରେ ବିକ୍ରମ କରୁଥିଲା। ହାତର ଆଘାତ, ପାହାଡ଼ର ପକ୍ଷ ଭଳି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ଦେବ ଗୃହ ନଷ୍ଟ ହେଇ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଖସିଯାଉଥିଲେ, ଏହି ଜଳ ତରଙ୍ଗ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ବହିଯାଉଥିଲା। ଆକାଶ ଗଭୀର ଗର୍ଜନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ତ ଧାରା ବହିଯାଉଥିଲା; ଜଗତ ଗୁହା ଏକ ରକ୍ତ ପୁକୁର ଭଳି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଉପଦ୍ରବ, ଦେବ ଓ ଦେମନ୍ମାନେ ଏକାଠି ଏହି ଜଗତର ଚକ୍ର ଭଳି ନିରନ୍ତର ଚାଲିଥିଲା—ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ନାଶ ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା।