ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ବିପଦ, ଉପଦ୍ରବ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ, ସେସବୁ ତାଙ୍କର ଆସକ୍ତି ର ଲତାର ତିତ୍ତ ଓ ମିଠା ଫୁଲ ଭଳି ମନେ ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ। ଏହି ଜଗତ ଆସକ୍ତି ଓ ସଂସ୍କାରର ତାନ୍ତରେ ବାନ୍ଧି ଘୂରି ଚାଲିଥାଏ; ଏହି ସଂସ୍କାର ଯେତେବେଳେ ବଢ଼ିଯାଏ, ତେବେ ତୀବ୍ର ଦୁଃଖ ଆଣିଥାଏ, ଏବଂ ଏହି ସଂସ୍କାର ନଶ୍ଟ ହେଲେ ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖ ମିଳେ। ଜ୍ଞାନୀ, ବିଦ୍ୱାନ, ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଲୋକ କିମ୍ବା ମହାନ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତିର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧି ଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧି ରହିଥାଏ। ଏହି ଦେହ ର ଗଛରେ ବସି, ହୃଦୟ ର ଗୃହରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଆସକ୍ତି ର ଜାଲ ମନ ଉପରେ ବିଛାଯାଇଛି, ଯାହା ପବନର ଭଳି ଚଳିଥାଏ। ଏହି ଜଗତ ତାହାର ସଂସ୍କାରରେ ପୀଡିତ, ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତକୁ ଟାଣି ନେଇଯାଏ; ଏକ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ଦୂତି ରେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଏହି ଜଗତ ଅସହାୟ ଭାବରେ ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି। ଅସ୍ତ୍ର ର ଭାର ଓ ଯୁଦ୍ଧ ର ଅସ୍ତିରତା ଅପେକ୍ଷା, ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶତ୍ରୁ—ସଂସ୍କାର ଓ ତାହାର ବିକୃତି—କୁ ମୁକାବିଲା କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ତରର ଏକାଗ୍ରତା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଶତ୍ରୁର ଅମର ନାୟକମାନେ—ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର, ଶାସ୍ତ୍ର, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିବାଣ ଆପଣଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବ ନାହିଁ। ଏହି ସଂସ୍କାର ର ରସୀ ଓ ସାପ ଚମଡ଼ା ପରି, ପୁନଃପୁନଃ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ଅହଂକାର ର ସଂସ୍କାର କୁ ଧରି ନେଇଯିବେ। ଯଦି ଶମ୍ଭର ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଏହି ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଏକାଧିକ ଚେତନା ଏହି ସଂସ୍କାର କୁ ଧରି ନପାରିବେ, ତେବେ ସେମାନେ ଅଜୟ ହେଇଯିବେ। ତେଣୁ ବିବେକ ର ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅମର ଚେତନା କୁ ଜାଗ୍ରତ କର, ଏବଂ ପୁନଃପୁନଃ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସଂସ୍କାରରେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉନ୍ତୁ। ତାପରେ ଯେଉଁମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ବାନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନାଶ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉନ୍ତି; ଏହି ଜଗତରେ, ଯେଉଁମାନେ ଆସକ୍ତି ର ଆଶାରେ ବାନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ। ଏହି ସମ ଓ ଅସମ ଜଗତ ତାହାର ନିଜ ସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଏକ ସ୍ଥିରତା ପାଇଛି; ଏହି ଜଗତ ସାଗର ର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଚଳିଥାଏ—ତେଣୁ ଏଠାରେ ଏହି ସଂସ୍କାର କୁ ଉପଚାର କରି ଶେଷ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଦିଗକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ଲୋଟସ ର ସୁଗନ୍ଧ ନେଇ, ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ର ପବନ ଭଳି। କିଛି ଦିନ ଧରି, ସେମାନେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ନିବାସରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଲେ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ରେ ଅଟୁଟ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଭଳି। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଆତ୍ମା ର ଉଦୟ ଆଣିଥିବା ଶୁଭ ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ, ସେମାନେ ବିଗ୍ରହ ର ମେଘ ଭଳି ଡ଼ର ଶବ୍ଦରେ ଡ଼ାକ ଚାଲିଲେ। ତାପରେ, ପାତାଳ ରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ଦେମନମାନେ ସହିତ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୀର୍ଘ ଯୁଦ୍ଧ ପୁନଃ ଆକାଶରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତଳ ରୁ ତଳ ଆସ୍ତ୍ର, ତୀର, ବଣ, ଗଦା, ମୁଷଳ, ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, କୁଲାଡ଼ି, ଚକ୍ର, ବଜ୍ର, ପାହାଡ଼, ପଥର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଗଛ, ଏବଂ ନାଗ, ଗରୁଡ଼ ଆକାରର ଅସ୍ତ୍ର ବହି ଚାଲିଲା। ମାୟାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ନଦୀ ଚାରିଦିଗରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ବହିଲା, ଅନେକ ପଥର, ପାହାଡ଼, ପୃଥିବୀର ଅଞ୍ଚଳ ର ଗଛ, ଓ ଜଳ ର ତରଙ୍ଗ ର ଶବ୍ଦ ଏକ ମେଘ ଭଳି ଝଙ୍କାର କରିଲା। ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚିରାଗ, ବଣ, ପଥର, ଭାଲା, ତଳ, ତୀର, ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଗଦା ନଦୀ ର ମଧ୍ୟ ଧାରାରେ ବହିଲା, ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଜଳରେ ଘିରାଯାଇ, ଗଙ୍ଗା ଭଳି ଆସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଲା। ଏହି ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶରୀର ରେ, ଦେବ, ଦେମନ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଶାନ୍ତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହି ନଦୀ ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲା। ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ, ଏକ ରକ୍ତ ର ଶାଗର ଭରି ଯାଇ, ଦେବ ଓ ଦେମନ ର ଚୂଡ଼ା ଉପରେ ଉଚ୍ଚ ତାଳ ଗଛ ର ଜଙ୍ଗଲ ଆକାଶ ର ମୁହଁ ହେଲା। ଭାଲା, ତୀର, ଭାଲା, ଗଦା, ତଳ, ଚକ୍ର ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଦେବ ଓ ଦେମନ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ସିଂହ ର ବର୍ଷା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଲଗିଲା। ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ଷୁ, ବିଷ ର ଅଗ୍ନି, ତୀବ୍ର ତାପ ରେ, ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ର ସେନା ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ ଜଳିଉଠିଲା; ନାଗମାନେ ମଦ ର ସାଗର ଭଳି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚାଲିଲା। ଦ୍ରୁତ ଗୁଞ୍ଜନ, ମକର ର ଅଘାତ, ଆକାଶ ର ସାଗର ତରଙ୍ଗ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଘିରାଯାଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଭୀତ ହେଲା, ଅସ୍ତ୍ର ର ନଦୀ ର ତରଙ୍ଗ ଚାରିଦିଗରେ ଘୁରୁଥିଲା। ଆକାଶ ରେ ପାହାଡ଼, ଅସ୍ତ୍ର, ଗରୁଡ଼ ର ଚୂଡ଼ା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଦେବ ଓ ଦେମନ ର ଶରୀର ଏହାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା; କେବେ ଏହି ଆକାଶ ମେଘ ରେ, କେବେ ଅଗ୍ନି ରେ, କେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ର ଆଲୋକ ରେ, କେବେ ଅନ୍ଧାର ରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଜଗତ ଅସହ୍ୟ ହେଲା, ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ ଅଗ୍ନି ରେ ଜଳିଉଠିଲା, ଗରୁଡ଼ ର ଡ଼ାକ ଆକାଶ ଭରି ଯାଇଥିଲା, ଅସ୍ତ୍ର ର ଅଗ୍ନି ଓ ପାହାଡ଼ ର ତରଙ୍ଗ ଦେବ ର ନିବାସ ଏବଂ ତାହାର ମଧ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ଜଳିଉଠିଲା। ଦେମନମାନେ ପୃଥିବୀ ର ପାହାଡ଼ ତଳ ରୁ ଉଡ଼ି ଆକାଶ ରେ ଚାଲିଲେ, ଦେବମାନେ ଅସ୍ତିର ହୋଇ ପାହାଡ଼ ରୁ ଚୁଡ଼ା ଭଳି ଚାଲିଗଲେ। ଦେବ ଓ ଦେମନ ମାନେ, ଅସ୍ତ୍ର ଗଛ ର ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଜଳିଉଠିଥିବା ଶରୀର ନେଇ, ଆକାଶ ର ଉଚ୍ଚତାକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରେ ପାହାଡ଼ ର ପ୍ରବଳ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା। ଆକାଶ ଦେବ, ଦେମନ, ପାହାଡ଼ ର ରକ୍ତ ର ଧାରା ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗିଯାଇ, ଉଦୟ ଗଙ୍ଗା ଭଳି ଲାଲ ହେଲା, ଆକାଶ ଓ ସାଗର ର ଚାରିପାଖରେ ଘିରିଯାଇଥିଲା। ପାହାଡ଼ ର ବର୍ଷା, ଜଳ ର ବର୍ଷା, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ର ବର୍ଷା, ଅସମ ପଥର ର ବର୍ଷା, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ର ବର୍ଷା ଏକାଉଠି ଲଗିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ର ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ପାହାଡ଼ ର ଦେଉଳ ଭଙ୍ଗ କରି, ଚାରିଦିଗରେ ଫୁଲ ର ବର୍ଷା କରିଲେ, ଦିଗ ର ଶାଖ ଭଳି।