ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ—ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ଏକ ରାଗ ରଙ୍ଗର ଚମକ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଗୋଧୁଳି ବେଳେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପ୍ରଭା ଦେଇ ତିଉ। ଦେବତାମାନେ ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ, ଶମ୍ବର ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେଥିରେ ଦାମ, ବ୍ୟାଳ, କଟା ଦେମନ ଦଳର କ୍ରମ ଓ ବିବରଣୀ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ସବୁ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଗଭୀର ବିଚାର ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ—"ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ ଶମ୍ବର ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହେବେ; ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର, ଅମର ଲୋକର ନାୟକ। ଆଜି ଦାମ, ବ୍ୟାଳ, କଟା ଦଳ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର, ତାପରେ ମାୟାବୀ ଦେମନମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛ ହଟିବା।" "ଏହି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭ୍ୟାସ ରଖିବାରୁ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଆଇନାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଉପଜିବା। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଦାମ, ବ୍ୟାଳ, କଟା ଦଳର ଅନୁବୃତି ଆସିଯିବ, ସେମାନେ ଜାଲରେ ଧରା ପକ୍ଷୀ ପରି ସହଜରେ ବିଜିତ ହେବେ।" "ଆଜି ସେମାନେ ଏହି ଅନୁବୃତି ଥିଲେ ନାହିଁ, ତାପରେ ଆନନ୍ଦ ବା ଦୁଃଖକୁ ଛୁଇନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ ଶତ୍ରୁକୁ ଜୟ କରି ଅଜୟତା ପାଇଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ଅନୁବୃତିର ତାଗ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷାର ବନ୍ଧନରେ ଦମି ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପକ୍ଷୀ ପରି ରସିରେ ବାନ୍ଧି ଏହି ଜଗତରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେଇଯାନ୍ତି।" "କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ, ଅନୁବୃତିରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ମନ ଯେଉଁଠି ବାନ୍ଧି ନାହିଁ, ସେମାନେ ନ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ନ କ୍ରୋଧ; ଏପରି ମହାବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ।" "ଯେଉଁଠି ଅନୁବୃତିର ଗଠା ମନ ଭିତରେ ରହିଛି, ସେଉଁଠି ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତି, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ବିଜିତ ହେବେ।" "ଯେଉଁଠି ମନ ଭିତରେ 'ମୁଁ ଏହି, ଏହି ମୋର, ଏହି ତାହା' ଭାବ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ଦୁଃଖର ନିବାସ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଜଳର ନିବାସ।" "ଯେଉଁଠି ନିଜକୁ ସୀମିତ କରି ଅପରିଗ୍ରହ କରେ, ତାଙ୍କୁ ସବୁ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼େ।" "ଯେଉଁଠି ଅସୀମ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମାକୁ ସୀମାରେ ଆଣିବା ଭାବନା ହୁଏ, ସେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ନିଯନ୍ତ୍ରିତ କରେ।" "ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଆତ୍ମା ଛଡ଼ା ଯାହା କିଛି ଅଛି, ତାହାକୁ ଅର୍ଜନ କରିବା ଭାବନାରେ ବନ୍ଧନ ଆସେ।" "ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଆସକ୍ତି ଅନେକ ଦୁଃଖର କାରଣ, ଏବଂ ବିରକ୍ତି ସବୁଠି ସୁଖର କାରଣ।" "ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଅବହେଳା କରାଯାଏ, ଆକାଂକ୍ଷାର ବନ୍ଧନ ଚିରକାଳ ତୁଟିନାହିଁ, ଯେପରି ପବନ ମାଛିକୁ ଜୟ କରିପାରିନାହିଁ।" "ଯେଉଁଠି ଅନୁବୃତିରେ ଦମି ଯାଇଛି, ଦୁର୍ବଳତା ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସେ ବିଜିତ ହୁଏ; ନହେଲେ ଏକ ମାଛି ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାହାଡ଼ ପରି ଅଚଳ ହେଇଯାଏ।" "ଯେଉଁଠି ଅନୁବୃତି ଅଛି, ସେଉଁଠି ଦୁର୍ବଳତା ଆସେ; ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ ସତ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ, ଅସତ୍ୟରେ ନୁହେଁ।" "ମନ ଭିତରେ ନିଜ ଅନୁବୃତିକୁ ଧରି ରଖିବା—'ମୁଁ ଏହି, ଏହି ମୋର'—ଏପରି ମନର ଗଠା ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କର।" "ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖର ଅବସ୍ଥା ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଆସେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାର ଲତାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ମିଠା ଫଳ।" "ଏହି ଜଗତ ଅନୁବୃତିର ତାଗରେ ବନ୍ଧି ଘୂରୁଛି; ଯେତେବେଳେ ଏହା ବଢ଼ିଯାଏ, ଭୟାନକ ଦୁଃଖ ଆସେ; ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ସୁଖ ଆସେ।" "ଅଜ୍ଞାନୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ଉଚ୍ଚ ଜନ୍ମ, ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ବନ୍ଧି ଯାନ୍ତି, ଯେପରି ସିଂହକୁ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ କରାଯାଏ।" "ଏହି ଶରୀରର ଗଛରେ ବସି, ହୃଦୟର ଅବସ୍ଥାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଏକ ଜୀବର ମନ ପବନ ପରି ଚଳିଥିବା ଆକାଂକ୍ଷାର ଜାଲରେ ବନ୍ଧି ଯାଏ।" "ଏହି ଜଗତ ତାହାର ଅନୁବୃତିର ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି, ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀ ଶିଶୁର ରସିରେ ବନ୍ଧି ନିର୍ବଳ ଭାବରେ ଶ୍୵ାସ ନେଉଛି।" "ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଯୁଦ୍ଧର ଭାର ଠାରେ ଏବେ ଯଥେଷ୍ଟ; ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶତ୍ରୁ, ଯାହା ଅନୁବୃତି ଓ ତାହାର ବିକୃତି, ତାହାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କର।" "ଯେତେବେଳେ ଭିତରର ନିଶ୍ଚଳତା ବିଭ୍ରାମ ହୁଏ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ନେତା—ଅସ୍ତ୍ର, ଶାସ୍ତ୍ର, ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ମିସାଇଲ୍—ତୁମକୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" "ଏହି ଅନୁବୃତି ରସି ଓ ସାପ ଚମ୍ଚା ପରି, ପୁନଃପୁନ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅହଂକାର ଅନୁବୃତିକୁ ଭିତରେ ଧରିବେ।" "ଶମ୍ବର ତିଆରି କରିଥିବା ଏହି ଯନ୍ତ୍ର ଦେମନମାନେ ଯଦି ଅନୁବୃତିକୁ ଧରିନାହିଁ, ତେବେ ସେମାନେ ଅଜୟତା ପାଇଯିବେ।" "ଏହି କାରଣରେ, ବିବେକ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଅମରମାନେଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କର, ଯେପରି ଅନୁବୃତି ବଢ଼ିଯାଏ।" "ତାପରେ, ଯେମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ବନ୍ଧି ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଏହି ଜଗତରେ ଅପେକ୍ଷାର ତାଗରେ ବନ୍ଧିଥିବା କେହି ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ।" "ଏହି ଜଗତ ସମ, ଅସମ ଭାବରେ ନିଜ ଅନୁବୃତି ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ତା ପାଇଛି; ଏହା ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ପରି ଚଳିଥାଏ—ସେଠାରେ ଏହି ଅନୁବୃତିକୁ ଉପଚାର କରି ଶେଷ କରିବା ଉଚିତ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ନିଜ-ନିଜ ଦିଗକୁ ଯାଇଲେ, ଲୋଟସ୍ ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ନେଇ ହାଲୁକା ପବନ ପରି ଦୂର ଚାଲିଗଲେ। କିଛି ଦିନ ସେମାନେ ନିଜ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶୋଭାମୟ ନିବାସରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଲେ, ଯେପରି ମଧୁମକୁ ଦୃଢ଼ ଲୋଟସ୍ ଫୁଲରେ ବସିଥାଏ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଶୁଭ ଅବସ୍ଥା ପାଇ ଆତ୍ମାର ଉଦୟ ଘଟିଲା, ଦେବତାମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଡ଼ାକର ସ୍ୱର ଦେଇ ଢୋଲ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ତାପରେ, ତଳଭୂମିରୁ ଉଠିଥିବା ଦେମନମାନେ ସହିତ ଆକାଶରେ ଏକ ଭୟାନକ ଓ ଦୀର୍ଘ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।