ଏକ ଦିନ, ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯୁଦ୍ଧର ଦୃଶ୍ୟ ଏତେ ଭୟାନକ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ହାତର ଘାଁରେ ହାତୀମାନେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡର ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ବିକିରଣ ହେଉଥିଲା। ଦାନବମାନେ ଦେଉଥିବା ଦହାଉଥିବା ଅଗ୍ନିର ଜାଲରେ ଜଳିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଏଠିର ଅଗ୍ନି କେବଳ ଏକ ମୁଠି ଧରି ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ଏହା ସମୁଦ୍ର ସ୍ନାନ ଭଳି ବିସ୍ତୃତ ହେଲା। ପୃଥିବୀର ବିଶାଳ ଜଳରାଶି ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୀତଳତାରେ ଜମିଗଲା, ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ପାହାଡ଼ ଶିଳାଗୁଡ଼ିକୁ ଗଳିଯାଉଥିଲା। ବିଶ୍ୱର ରାତି, ପ୍ରଳୟ ରାତି, ଅସ୍ତ୍ରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମାୟାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏହି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଉପଶମ କରିଦେଲା। ମାୟା ଆକାଶରୁ ଅଗ୍ନିର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରର ମିଶ୍ରଣରେ ତୁଫାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ପାହାଡ଼ର ତୁଫାନ ବିଜୁଳିର ତୁଫାନ ଦ୍ୱାରା ବହିଯାଉଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଦ୍ରା, ଜାଗରଣ, ବୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଗ୍ରହର ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର ହେଉଥିଲା। କଟା ଅସ୍ତ୍ର, ବୃକ୍ଷ କାଟିବା ଅସ୍ତ୍ର, ଜଳ ଅଗ୍ନିର ଅସ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାର ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଆଲୋକ ଅସ୍ତ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ନିବୃତ୍ତ ହେଲା। ଆକାଶ ଅସ୍ତ୍ରର ସେନାରେ ଭରିଯାଉଥିଲା, ପାଥର ବୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅଲୋକିତ ହେଉଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଝାଡ଼ି ଥିବା ପତାକା, ଚକ୍ରର ଗର୍ଜନରେ ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପାହାଡ଼ ଅତିକ୍ରମ କରିଦେଲା। ଦାନବମାନେ ବିଜୁଳି ଆଘାତରେ ଅବିରତ ପ୍ରହାର ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିଲେ; ଶୁକ୍ର ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନୂତନ ଦାନବମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଶୁଭ ଗ୍ରହ ଏବଂ ଦୀର୍ଘପୁଛି ଧୁମକେତୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ତେଜନା ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ଉପସ୍ଥାନରେ ଉଠିଥିଲା। ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର ଏବଂ ଆକାଶ ରକ୍ତ ଧାରାରେ ଡୁବିଗଲା, ଏହା କିମ୍ଶୁକ ଫୁଲର ଜଙ୍ଗଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶତ୍ରୁତାର ଦ୍ୱାରା। ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅନେକ ଶବରେ ଭରିଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ଶବଗୁଡ଼ିକୁ ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷର ଶାଖା ଏବଂ ତଣ୍ଡରେ ଲଟକି ଥିଲା। ପାଳା ଗଛ ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଅସ୍ତ୍ର ଗଛ ମାନେ ପ୍ରବଳ ବାୟୁରେ ଉଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲେ। ପାହାଡ଼ ଭଳି ଶବର ଅନେକ ହାତ ଦେଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ନାୟିକା ଏବଂ ତାରାଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ରଥରୁ ତଳକୁ ପଡ଼ି ଜଳରେ ଡୁବିଯାଉଥିଲେ। ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର, ବଣ୍ଡୁକ, ଗଦା, ଶୁଳ, ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ ହେଇଗଲା; ଆକାଶ ଏହି ଯୁଗର ସପ୍ତ ଲୋକର ଭୂତପତି ଦ୍ୱାରା ଭାଗିଥିବା ଦେଉଠିଲା। ଅବିରତ, ମଦାନ୍ତ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଲର ଗର୍ଜନ ଏତେ ପ୍ରବଳ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ତଳ ଲୋକର ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଯାଉଥିଲେ। ଦେଉଥିବା ବିନାୟକ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଫିଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନେ, ବାୟୁଦେବମାନେ ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଇ ଦାନ୍ତିଯାଉଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଦେବ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇ ଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ନେତାମାନେ ଆହତ ଏବଂ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଗଲେ। ଦାନବ ଦୈତ୍ୟମାନେ କିଛି ଜିତିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିନାଶ ହେଉଥିଲେ; ଦେବସେନା ଭାଗିଯାଉଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକା ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ ଦଢ଼ ହୋଇଥିଲେ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଲାଲ ଅସ୍ତ୍ରର ଦ୍ୱାରା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭଗାଇ ଦେଉଥିଲା। ବାୟୁ ବଡ଼ ସାପ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଚାରିପାଖ କୁ ଉଡ଼ିଥିଲେ, ଏହି ଶକ୍ତି ଭାଗିଥିବା ପାହାଡ଼ ଏବଂ ବିଜୁଳିର ଆଘାତରେ ମୃତ ଦେହ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ପ୍ରଳୟର ଚିହ୍ନ ଦେବମାନେ ଦେଉଠିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ତ ଧାରା ଗଙ୍ଗା ଭଳି ଆକାଶରୁ ବହିଯାଉଥିଲା, ଦେବମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ସର୍ପ ଦେବମାନଙ୍କର ଗୃହକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା, ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ତେଜନାରେ ତାଙ୍କର କମରେ ଲଟକିଥିବା ପଦ୍ମକୁ ଚିପାଇ ଦେଲା। ଏଇରାବତ ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ନିବୃତ୍ତ ହୋଇ ଭଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ଦାନବସେନାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଦିନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ମେଘମାଳାରେ ଘିରିଯାଉଥିଲେ। ଦେବସେନା ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅଙ୍ଗ ଭାଗିଯାଇ ରକ୍ତ ଝରିବାରେ, ଭାଗି ଯାଉଥିଲେ, ଏକ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅଣ୍ଡରୁ ଜଳ ଭଳି। ଏହି ଶୃଙ୍ଖଳା, ସର୍ପ ଏବଂ ବେଲ୍ଟ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଲୁଚିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଆସିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ଶଳା ଭଳି ଇନ୍ଧନକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବମାନେ ମିଳିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଦାନ୍ତା ମେଘ ଜଙ୍ଗଳରେ ଲୁଚିଥିବା ହରିଣ ମିଳି ପାରିନାହିଁ। ଦେବମାନେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ଶୃଙ୍ଖଳା, ସର୍ପ ଏବଂ ବେଲ୍ଟ ଆନନ୍ଦରେ ତଳ ଲୋକର ଧନ ଭଣ୍ଡାରରେ ବସିଥିବା ନିଜ ନାୟକଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଗଲେ। ଦେବମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କିଛି ସମୟ ପରେ ନିଜ ଆତ୍ମବଳ ଉପରେ ଆସି, ଅପାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜିତିବା ଉପାୟ ପାଇଁ ଦୟା କରି ଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଲାଲ ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଲାଲ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଉଠୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି। ଦେବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶମ୍ଭରଙ୍କ କଥା ଏବଂ ଦାମ, ବ୍ୟାଲା, କଟା ସେନାର ବିବରଣୀ ସ୍ପଷ୍ଟ କରି କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ବିବେକୀ ଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଦେବମାନେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ—ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ଶମ୍ଭରା ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ହେବେ; ତାଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର। ଆଜି ଦାମ, ବ୍ୟାଲା, କଟା ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର, ତାପରେ ଦାନବମାନେ ମାୟା ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ସମୟରେ ପଛକୁ ହଟିଯିବା।