ଏହି ଦିନଟି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଅନେକ ରଥର ଚକା ଘୁରାଣିରେ ଉଡିଥିବା ଧୂଳି ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଲା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଉଁ ତଳେ ଚୁଷିଯାଇଥିବା ଘାସ ଓ ଅଗ୍ରଗାମୀ ସେନାମାନଙ୍କ ଉତ୍ତେଜିତ ତରଙ୍ଗରେ ପୃଥିବୀ ମୁହାଁ ହେଇଯାଇଲା। ଦେବୀ-ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ର ଆଘାତରେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ହାତୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିବା ସମୁଦ୍ର ଜଳର ବହିବାରେ ଆକାଶ ଜଳରେ ଭରିଯାଇଲା। ଶତ-ଶତ ତଳୱାର, ବଣ, ଅସ୍ତ୍ରର ନଦୀ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା, ଏହି ନଦୀ ବିଶ୍ୱର ଶିଖର ଭାଗକୁ ଉଠାଇ ନେଇଗଲା, ପାହାଡ଼ର ଡାଣା ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ବିଶ୍ୱର ଅଧିପତିମାନଙ୍କର ସହର ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଉଁ ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଜପାଳା ମହଳରେ ନାରୀମାନଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଚରମ ସ୍ୱରରେ ଉଠିଲା। ଦାନବମାନେ ମାଦକ ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ର ତରଙ୍ଗରେ ଭୁଲିଯାଇ ଭୂମିରେ ଗଡ଼ିଗଲେ, ଆକାଶ ତାଙ୍କର ରକ୍ତଧାରା ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ହେଇ ଚିତ୍କାରରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ବହୁ ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ବିଶ୍ୱ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ତଥାପି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱିପ୍ରଭାରେ ଆର୍ମୀ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଆବୃତ ହେଇଯାଇଲା। ପାହାଡ଼ର ଡାଣା ଦାନବମାନଙ୍କ ଆଗମନ ଓ ପ୍ରସ୍ଥାନରେ ବିଶ୍ୱ ଭୟଙ୍କର ହେଇଯାଇଲା, ଭଙ୍ଗାର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲା। ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ସ everywhere ରକ୍ତ ଧାରା ଦ୍ୱାରା ଲାଲ ହେଇଯାଇଲା, ଦାନବ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ଶିଖର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ, ସହର, ଅଟାଳିକା, ଜଙ୍ଗଲ, ଗ୍ରାମ ଓ ଗୁହା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଆବୃତ ହେଇଯାଇଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଦାନବ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ମାନବ, ରଥ ଓ ପାହାଡ଼ ରହିଥିଲେ। ଏହି ବିଶ୍ୱର ରାସ୍ତା ଦେବୀମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ମାନେ ଘନ ମେଘର ଝରାରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ। ହାତୀମାନେ ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଶ୍ରେଣୀ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଉଲ୍କା ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ତିବ୍ର ଅଗ୍ନି ଜାଳରେ ଜଳିଯାଉଥିଲେ, ଏକ ମୁଷ୍ଟି ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଦୂର ଲହରୀ ଉଠିଯାଉଥିଲା। ବିଶାଳ ଜଳ ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୀତଳତାରେ ଜମିଯାଉଥିଲା, ଶିଳା ଉପକୁଳ ଅଗ୍ନିର ତିବ୍ରତାରେ ଗଳିଯାଉଥିଲା। ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଳୟ ରାତି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଏହି କ୍ଷୀଣ ଅନ୍ଧକାର ମାୟା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ମାୟା ଆକାଶରୁ ଅଗ୍ନିର ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିଲା, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ମିଶ୍ର ଝଡ଼ ଉପ୍କୁଳକୁ ଉଡ଼ୁଥିଲା। ପାହାଡ଼ର ଝରା ତଡ଼ିତ ଝଡ଼ରେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଦ୍ରା, ଜାଗ୍ରତ, ବର୍ଷା ଓ ଗ୍ରହ ଅସ୍ତ୍ର ମିଶିଯାଉଥିଲା। କୁହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର, କାଟିବା ଅସ୍ତ୍ର, ଜଳ ଓ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର—ସବୁ ଅସ୍ତ୍ର ଅଲୋକ ଅସ୍ତ୍ରର ତିବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲା। ଆକାଶ ମିଶ୍ର ଅସ୍ତ୍ରର ଏଣା ଏଣା ସେନାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ପାଥର ଓ ଅଗ୍ନିର ଅସ୍ତ୍ରର ଆଲୋକରେ ଆକାଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଅଳିଙ୍ଗିତ ଧ୍ୱଜା, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ରର ଗର୍ଜନା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରଥମାନେ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ଶିଖର ଉପରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ଅନେକ ତଡ଼ିତ ଆଘାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିଲେ, ଶୁକ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହାମନ୍ତ୍ରରୁ ନୂତନ ଦାନବ ଉଦ୍ଭବ ହେଉଥିଲେ। ଶୁଭ ଗ୍ରହ ଓ ମହାଧୁମକେତୁ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ ଓ ଅପଶକୁନ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା। ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର ଓ ଆକାଶ ରକ୍ତ ଧାରାରେ ଭାସିଯାଇଥିଲା, ଏହା କିମ୍ଶୁକ ଗଛର ଫୁଲ ଦିଅଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲା। ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ମହାପାହାଡ଼ ଭଳି ଶବ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା, ଏହି ଶବମାନେ ଗଛର ଶାଖା ଓ ତଣ୍ଡରେ ଝୁଲିଯାଉଥିଲେ। ପବନ ଦ୍ୱାରା ଉଡ଼ାଯାଉଥିବା ଡାଣା, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ସହିତ ତାଳ ଗଛ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଜଙ୍ଗଲ ଆକାଶକୁ ଭରିଯାଉଥିଲା। ପାହାଡ଼ ଭଳି ଶବ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଭୁଜା ଉଠିଯାଉଥିଲା, ଦେବୀମାନେ ଓ ତାରାମାନେ ଆକାଶ ରଥରୁ ନୃତ୍ୟ କରି ଜଳରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ପାହାଡ଼ମାନେ ତୀର, ବଣ, ଗଦା, ଶୁଳ ଓ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଭିଦ୍ଧ ହେଉଥିଲେ, ଆକାଶ ରେ ସପ୍ତ ଲୋକର ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦିବାଳୀ ଖଣ୍ଡ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ଅନବରତ, ମଦିରାମତ, ତଡ଼ିତ ଡ଼ମ୍ ରବ ଘନ ମେଘ ଭଳି ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା, ଏହି ଶବ୍ଦ ତଳସ୍ଥ ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଉଠିଲେ। ବିନାୟକ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଫିଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ, ଏକ ପକ୍ଷରେ ସିଦ୍ଧ ଓ ବାୟୁଦେବମାନେ ନିଶ୍ଚଳ ହେଉଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଦେବତା ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନେତାମାନେ ଆଘାତ ଓ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଭୂମିରେ ଅଚେତ ହେଉଥିଲେ। ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଳ୍ପ ଜିତିବା ପରେ ପ୍ରାୟ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆର୍ମୀ ବିଭାଜିତ ହେଉଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକା ଏକା ଦୁଃଖ ଭରା ଚିନ୍ତାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଥିଲେ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଲାଲ ଅସ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ନି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, ଏହି ତିବ୍ର ଅଗ୍ନି ତମସା କୁ ଦୂର କରିଉଠିଲା। ବାୟୁ, ବଡ଼ ସର୍ପ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରୁଥିଲା, ଏହି ଶକ୍ତି ତଡ଼ିତ ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଶିଳା ଓ ଶବ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲା—ଏହି ସବୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଳୟର ଲକ୍ଷଣ ଥିଲା। ଏଥିରେ ରକ୍ତ ଧାରା ଗଙ୍ଗା ଭଳି ଆକାଶରୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା, ଦେବତାମାନେ ଦୂର୍ବଳ ହୋଇ ଦ୍ୱନି ଉପରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏକ ସର୍ପ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି ତାଙ୍କର କମରେ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ତେଜନାରେ ପଦ୍ମକୁ ଢାକି ଦେଲା। ଏୟରାବତ ନିଜ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା, ଦାନବମାନଙ୍କ ଆର୍ମୀରେ ଉତ୍ପୀଡ଼ିତ ହେଇଗଲା, ଏହା ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘର ଘନ ତଳେ ଢାକିଯିବା ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲା।