ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଜଗତର ରକ୍ଷକମାନେ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜା ଉପରେ ଉଠାଇ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେହିପରେ ଏକ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ରୋର ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଆକାଶକୁ ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା, ଏକ କଳ୍ପାନ୍ତର ଅନ୍ତରେ ମেঘ ଭଳି। ଆକାଶରେ, ଏକ ବିଶାଳ ଏବଂ ଘନ ମେଘ ଦେଖାଗଲା, ଏହା ମାନେ ମାନ୍ଦାର ପର୍ବତ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଗଭୀର ଗର୍ଭ ଭଳି ଫୁଲିଉଠିଥିଲା। ତଳେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଏବଂ ପର୍ବତମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଆଘାତରେ ଭୂମି ଭାଗ ଭାଗ ହେଇ ଭୟାନକ ରୋର କରୁଥିଲା, ଏହା ମାନେ ଜୀବନ ହରାଇ ଭାଗ୍ନ ହୃଦୟର ମାନେ ଦୁଃଖର ଉତ୍ପାଦ। ଏହି ରୋର କଳ୍ପାନ୍ତର ମେଘ ଭଳି ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଗଳିତ ସୋନା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଘଟଣା ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗି ଏକ ଉତ୍ତଳ ବନ୍ଧ ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ଏହି ତୁଳମୁଳ ଶବ୍ଦ ବିଙ୍ଗୀ ପର୍ବତର ଉଡ଼ୁଥିବା ପାଖରେ ବାୟୁର ଆଘାତ ଭଳି ଗୁଞ୍ଜିଲା, ଭାଗ୍ନ ଗୁହାମାନେ ଏହି ଶବ୍ଦକୁ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଦେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମାନ୍ଦାର ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଦୁଧ ସାଗର ମଥନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ତାହାର ଜୀବମାନେ ଏହି ଘଟଣାରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମଧୁର ଗୁଞ୍ଜ ଏବଂ ଭୟାନକ ଶବ୍ଦ ଆସୁଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ଦୁଇ ରାଗୀ ନିକାୟ ମଧ୍ୟରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଏବଂ ଦୂଷ୍ଟ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହା ନଗର, ଗ୍ରାମ, ପର୍ବତ, ଜଙ୍ଗଳ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲା। ଦିଗ୍ଗୁଡିକ ଅନେକ ପର୍ବତ ଏବଂ ଦେମନ୍ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା, ଶତ ଶତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ କାଟିଦିଆଯାଉଥିଲେ; ଆକାଶ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଏତେ ଧୂଳି ଭରିଯାଇଥିଲା, ଯେ ସେମାନେ ଆପସରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ଅସ୍ତ୍ରର ଚକ୍ର ଭୟାନକ ଆଘାତରେ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶତ ଶତ ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା; ତୀବ୍ର ତୀରର ବାୟୁ ଦେମନ୍, ଦେବ, ଅସୁର, ପଦ୍ମ କୁ ଉଡ଼ାଇଦେଉଥିଲା। ଆକାଶ ଅନେକ ରଥ ଚକ୍ରର ଘୁରୁଥିବା ଧୂଳିରେ ଢକିଯାଇଥିଲା, ଦେବ ଏବଂ ଦେମନ୍ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାପିଯାଉଥିବା ଘାସ ଏବଂ ଅଗ୍ରଗାମୀ ସେନା ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଜନମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଆକାଶ ହାତୀମାନେ ଆଣିଥିବା ସାଗର ଜଳର ତରଙ୍ଗରେ ବିପ୍ଲବିତ ହେଉଥିଲା। ଶତ ଶତ ତଳୱାର, ବଣ, ମିସାଇଲର ନଦୀ ବହୁଥିଲା, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱର ଗୁମ୍ବଜକୁ ଉଡ଼ାଇ ଭାଗିଦେଉଥିଲେ, ପର୍ବତ ଶିଖରର ପାଖ ମାନେ ଏହାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଜଗତର ନାୟକମାନଙ୍କର ନଗର ଦେମନ୍ମାନଙ୍କର ପାଦ ତଳେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ସୋନା ର ମହଲ ମାନେ ନାରୀମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା। ଦେମନ୍ମାନେ ଭୟାନକ ସାଗର ଏବଂ ପର୍ବତ ତରଙ୍ଗରେ ଉଡ଼ାଉଠି ଭୂମିରେ ଗୁଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଆକାଶ ରହିତ ରକ୍ତ ତରଙ୍ଗରେ ବିପ୍ଲବିତ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆଗକୁ, ଜଗତ ଅନେକ ସାଗର ଜଳରେ ଢକିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନେ ଦେବ-ଦେମନ୍ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ, ସେହି ଆଲୋକରେ ସେନାମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଭୟାନକ ଏବଂ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ହେଉଥିଲା, ଦେମନ୍ ପର୍ବତମାନେ ପାଖରେ ପାଖ ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଭଙ୍ଗ ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଭୂମି, ସାଗର, ପର୍ବତ ଏଠାଠି ରକ୍ତ ତରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଦେମନ୍ ପର୍ବତମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ରକ୍ତ ଝରିଉଠୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଭାଗ୍ନ ରାଜ୍ୟ, ନଗର, ଜଙ୍ଗଳ, ଗ୍ରାମ, ପର୍ବତ ଗୁହା ଦ୍ୱାରା ଘିରିଯାଇଥିଲା, ଅନେକ ଦେମନ୍, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ମନୁଷ୍ୟ, ରଥ, ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ ଏବଂ ଦେମନ୍ମାନେ ପାର କରୁଥିଲେ, ପର୍ବତମାନେ ମହାକଳ୍ପ ଘନ ମେଘର ଝରାରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ। ଏହାର ହାତୀମାନେ ମୁଠିର ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗମାନେ ମହା ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗି ଭିନ୍ନ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଦେମନ୍ମାନେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଜାଳରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିଲେ, ଏକ ମୁଠି ଅଗ୍ନି ଉପରେ ଉଠି ସାଗର ଭଳି ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟର ବିଶାଳ ଜଳ ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୀତଳତାରେ ଜମିଯାଉଥିଲା, ପଥର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିର ତୀବ୍ରତାରେ ଗଳିଯାଉଥିଲା। ପ୍ରଳୟ ରାତି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରରେ ଡୁବିଯାଉଥିଲା, ମାୟା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଏହି କ୍ଷୀଣ ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହେଉଥିଲା। ମାୟା ଆକାଶରୁ ଅଗ୍ନିର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ୁଥିଲା, ତୀବ୍ର ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ଝଡ଼ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା। ପର୍ବତର ଝରା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଝଡ଼ରେ ବହିଯାଉଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧ ନିଦ୍ରା, ଜାଗ୍ରତ, ବୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଗ୍ରହ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା। କଟାର, ଗଛ ଭାଙ୍ଗିବା, ଜଳ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଆଲୋକ ଅସ୍ତ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ଆକାଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରର ଶେନା ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା, ପଥର ଝଡ଼ରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ରର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା। ଧ୍ୱଜାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ଚୁଆଯାଉଥିଲେ, ଚକ୍ରର ଭୟାନକ ରୋରରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରଥମାନେ ଉଦୟ ଏବଂ ଅସ୍ତ ମାଳା ପର୍ବତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଉଥିଲେ। ବିଶାଳ ଦେମନ୍ମାନେ ଅବିରତ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଆଘାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ଦେମନ୍ମାନେ ଶୁକ୍ର ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ମହାମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ। ଶୁଭ ଗ୍ରହ ଏବଂ ମହା ଧୁମକେତୁ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା ପାଇଥିବା, ଏହି ତୁଳମୁଳ ଯୁଦ୍ଧ ଅନେକ ଅପଶକୁନ ଏବଂ ଚିହ୍ନମାନେ ଉଠାଇଯାଉଥିଲା। ଜଗତ, ପର୍ବତ, ସାଗର, ଆକାଶ ରକ୍ତ ତରଙ୍ଗରେ ବିପ୍ଲବିତ ହୋଇଥିଲା, ଏହା ଏକ କିମ୍ଶୁକ ର ଫୁଲ ତଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶତ୍ରୁତା ଦ୍ୱାରା। ବିଶାଳ ସାଗର ପର୍ବତ ଭଳି ଅନେକ ଶବ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏହି ଶବମାନେ ସମସ୍ତ ଗଛର ଶାଖା ଏବଂ ତଣ୍ଡରେ ଲଟକିଯାଉଥିଲେ।