ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଖୋଜିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ମିଳିଲେ ନାହିଁ; କଠୋର ପ୍ରୟାସରେ ମଧ୍ୟ, ତିନି ଲୋକ ଆକୁଳ କରି ଖୋଜିଲେ ମାତ୍ର, ଶୁଭ ଲୋକଙ୍କୁ ଏମିତି ମିଳିଲେ ଯେପରି, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ମିଳିବା ସହଜ ହୁଏ। ତାହା ପରେ, ତାଙ୍କର ମାୟାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ତିନିଜଣ ବିକଟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ, ଏବଂ କାଳର ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ କାମନାତରୁ ଶାଖା ଯେପରି ହାତ ଥିଲା, ଶରୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼, ପାହାଡ଼ ମାନେ ପଙ୍ଖ ଦ୍ୱାରା ବିଚଳିତ ହେଲେପରି ଉଠିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଦମ, ବ୍ୟାଳ ଓ କଟ, ଏହି ନାମରେ ସେମାନେ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଅବସର ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ମାନସିକ ସ୍ୱରୂପ କେବଳ ଚେତନା ରହିଥିଲା। ପୂର୍ବ କର୍ମର ଅନୁଭୂତି ନ ଥିବାରୁ, ସେମାନଙ୍କ ମନେ କୌଣସି ବାସନା ରହିନଥିଲା; ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ଶୁଧ୍ଧ ଚେତନାର କମ୍ପନ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଭେଦରୁ ମୁକ୍ତ। କାର୍ମିକ ମୂଳବୀଜ କେବଳ ଚିନ୍ତା ରୂପେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ଅନ୍ତରେ ଅସ୍ଥିର ଓ କୃତ୍ରିମ ଥିଲା, ଏହିଭଳି ସେମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପରମ୍ପରାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କାଉଁଥିରେ କାଉଁଥି ଦେଖିବା ପରି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଚାଲିଥିଲା, ତାଙ୍କର କୌଣସି ଗଢ଼ିତ ବାସନା ନଥିଲା। ଅର୍ଧନିଦ୍ରା ଶିଶୁମାନେ ଯେପରି ନିଜ ଅଂଗକୁ ହଳାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବ ଅନୁଭୂତି ଓ ଅହଂକାର ସହିତ ଏକତା ନ ଥିବାରୁ ଏହିଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପତନ, ବିଧ୍ୱଂସ, ପଳାୟନ, ଜୀବନ, ମୃତ୍ୟୁ, ଯୁଦ୍ଧ, ବିଜୟ କିମ୍ବା ପରାଜୟ କିଛି ଜାଣୁନଥିଲେ। କେବଳ ସାମ୍ନାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତିଆରି ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିବା ପରି ତାଙ୍କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶମ୍ଭର ତାଙ୍କର ନଗର ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ ଭାବିଲେ—"ନିଶ୍ଚୟ, ମୋର ସେନା ମାୟା ଦେଵ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଥିବାରୁ ବିଜୟୀ ହେବେ।" କାରଣ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାହିଦା ଓ ଦ୍ୱେଷ ହୀନ; ଏହିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଭୟ କିମ୍ବା ପଳାୟନ କରୁନାହାନ୍ତି, ନ ହେଲେ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏମାନେ ପଳାଇ ନଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ସେନା ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏଠାରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଅତିବଳା ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ମୋର ସେନା ନିଶ୍ଚୟ ଅଚଳ ରହିବ, ଯେପରି ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ଦିବ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଦେବତା ହାତୀଙ୍କ ଦାନ୍ତରେ ଆଘାତ ଲଗିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଚଳ ରହିଥାଏ। ଏହିପରି, ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି, ସାଗର ଗୁହା, ପାହାଡ଼ ଗର୍ଭ ଓ ଦିବ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ରୁ ଉଠିଲେ, ପଙ୍ଖିତ ପାହାଡ଼କୁ ଖେଳରେ ଉଠାଇଥିବାପରି। ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଦେବନାଗ ଆଘାତରେ ବିକ୍ଷତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଆକାଶ ଶୂନ୍ୟକୁ ପୂରଣ କରିଦେଲେ—ତାଙ୍କର ହାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅପହୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତାହା ପରେ, ସୃଷ୍ଟି ବିନାଶର ଶେଷ କାଳ ପରି, ଭୟଭୀତ ଦେବଗଣ ବନ, ଗୁହା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାହାଡ଼ ରୁ ଉଠିଆସିଲେ। ସେଇ ଦେବ ଓ ଦାନବ ନେତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେପରି ବିଶ୍ୱବିନାଶ ହେବା ଦିନର ଅସ୍ତିରତା, ଅନ୍ୟ ଜଗତରେ। ଆକାଶରୁ ମୁଣ୍ଡ କଟିପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିନାଶ ଶକ୍ତିରେ ଫିଙ୍ଗାଯାଇଛି, ତାଙ୍କର ମାଂସ କୁଣ୍ଡଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅନ୍ଧକାରିତ। ସେମାନେ ଗର୍ଜନା କରୁଥିଲେ, ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଓ ସିଂହ ଦହାଡ଼ର ମଧ୍ୟରେ, ଯେପରି ବିନାଶର ବାୟୁ ଝଂକାର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ହସୁଛି। ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଅସ୍ଥିର ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶିଳା ଭାରରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲା। ଅଗ୍ନିର ଛୋଟ ଛିଟା, ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରହାରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯେପରି ବିଶ୍ୱବିନାଶରେ ତାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଏହିଭଳି ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଗଲା। ନଦୀ କୂଳରେ, ରକ୍ତ ଓ ମାଂସର ତରଙ୍ଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଉଚ୍ଚ ଓ ଶିଥିଳ ଭୂତମାନେ, ବିଶ୍ୱବିନାଶର ତାଳ ଗଛ ପରି, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ଆକାଶରେ, ରକ୍ତ ଓ ଧୂଳିର ବୃଷ୍ଟିରେ ମେଘ ନିରବ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳର ଟିପ୍ସ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରହାରରେ ଚମକୁଥିଲା। ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଅଭେଦ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, କାରଣ ପାହାଡ଼ ରାଜା ତାଙ୍କର ମନୋକାମନାତରୁ ଶାଖା ପରି ହାତ ଥିବା ଦାନବମାନଙ୍କ ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତାଙ୍କର ଦେହ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦ୍ୱିପ୍ରଭାମୟ ହେଉଥିଲା। ପାହାଡ଼ମାନେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଲୱାର ଆଘାତରେ ତାଙ୍କର ଢାଳ ଫାଟିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ବିନାଶ ଅଗ୍ନିରେ ସେମାନେ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ତେଜ ଏକତ୍ର କରି, ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ନି ପରି, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଚାଲିଯାଏ।