ସମ୍ଭାରା ଦାନବଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ସୁବৰ্ণ ଗଛର ଶିରା ଉପରେ ପଦ୍ମର କୁଳି, କରଞ୍ଜ ଗଛର ଝାଡ଼ରୁ ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ଝରଣା ବର୍ଷିଥିଲା। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଉଦ୍ୟାନ ଚାରିଋତୁରେ ଫୁଲିଥିଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନନ୍ଦନ ବାଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା। ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ଚନ୍ଦନ ଅଭିଜ୍ଞ ନାଗ ଓ ବନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଥିଲା। ସମ୍ଭାରାଙ୍କର ସୁବৰ্ণ ଅନ୍ତଃପୁରର ନାରୀମାନେ ତିନି ଲୋକର ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଖେଳରେ ସମ୍ଭାରାଙ୍କୁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିପାରିନଥିଲେ। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ନଗର ଅନେକ ରତ୍ନର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ଉଭୟ ହୋଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରର ନାରୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ସଜିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଗଣ୍ଡ ଫୁଲର ଅତ୍ୟଧିକତାରେ ସ୍ପର୍ଶ ହୋଇଥିଲା। ନିଶାରେ ପାତାଳ ଲୋକର ଆକାଶ ଶତ ଶତ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦେବୀମାନେ ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତର ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ଆକାଶ ଭରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏଇରାବତ ହାତୀ ସମ୍ଭାରାଙ୍କର ମାୟାରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲା, ଅନ୍ତଃପୁର ତିନି ଲୋକର ଧନ ଓ ଶ୍ରୀରେ ଭରିଗଲା। ସମ୍ଭାରା ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ଓ ପ୍ରଭୁତ୍ୱରେ ଅନୁଗ୍ରହିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଦାନବମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଭୁଜ ପ୍ରତିଛାୟାରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଥିଲେ, ସମ୍ଭାରା ନିଜକୁ ସମୁଦ୍ର ଗୁହାର ରତ୍ନର ମୂଳ ରୂପରେ ତିଆରି ହାରରେ ଭୂଷିତ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦେବତା, ଯେଉଁଠିଁକି ଖେଦିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଏକ ବିଶାଳ ଦାନବ ସେନା ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଶକୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧରିଥିଲା। ସମ୍ଭାରା ମାୟାରେ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଗଲାପରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ସୁଯୋଗ ଦେଖି ତାଙ୍କର ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ତେବେ ଦାନବ ସମ୍ଭାରା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଦ୍ରିକା ଓ ହ୍ୱଦ୍ରୁମା ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ଏହି ସୁଯୋଗକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଭୟଭୀତ ପିପିଲିକା ଦଳକୁ ଶେଉଁପଟି ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ପରି, ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ପ୍ରମୁଖ ଅସୁରମାନେ ପୁଣି ଅନ୍ୟ କମାଣ୍ଡର୍ମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ, ସେମାନେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଓ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ସେମାନେକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ, ଏହିଦେଖି ସମ୍ଭାରା ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ଦେବଲୋକ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସମ୍ଭାରାଙ୍କର ମାୟା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦୃଶ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଧାନ କରିଦେଲେ, ମେରୁ ପର୍ବତର ଝାଡ଼ରେ ସିଂହ ଆସିବାକୁ ଦେଖି ହରିଣ ଭାଗିଯିବା ପରି। ସମ୍ଭାରା ଶୂନ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଲୁହରେ ଭିଜିଥିଲା, ଅପ୍ସରା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ—ଏକ ଯୁଗ ଶେଷର ଦୃଶ୍ୟ ପରି। ସମ୍ଭାରା ରୋଷରେ ତାଙ୍କୁ ଯାହା ମିଳିଲା ଦଳି ନେଲେ, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ନଗରକୁ ଦହିଦେଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଭଳି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ଦୃଢ଼ ହେଇଗଲା, ଦେବତାମାନେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି ଚାରିଦିଗରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଇଗଲେ। ସମ୍ଭାରା ଦାନବ ଯେଉଁ କମାଣ୍ଡର୍ମାନେ ଭାରି ପ୍ରୟାସରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ନିହତ କରିଦେଲେ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ଭାରା ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ରୋଷରେ ଅଗ୍ନି ଭଳି ତେଜ ହୋଇ, ତୀବ୍ର ଶ୍ୱାସ ନେଇଲେ। ତିନି ଲୋକ ତଳାଶ କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଦେବତାମାନେକୁ ମିଳିଲେ ନାହିଁ; ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରୟାସରେ ସେ କେବଳ ନିତିବାନ୍ମାନେକୁ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପାଇବା ପରି ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ମାୟା ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ଭାରା ତିନି ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଶକ୍ତିର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, କାଳର ମୂର୍ତ୍ତି ଭଳି। ମାୟାରେ ତିଆରି ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ କାମନା ଗଛର ଶାଖା ଭଳି ବିଶାଳ ଭୁଜ ଥିଲା; ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରେ ପରି ଉଠିଥିଲେ, ଯେଉଁପରି ଉଡୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ତରଙ୍ଗ ପଡ଼େ। ଦାମ, ବ୍ୟାଳ, କଟା—ଏହି ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲେ; ସେମାନେ ଅବସର ଦେଖି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଚେତନାର ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଅଟୁଟ। ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟର ଆଭାସ ଅଭାବରେ, ସେମାନେ କୌଣସି ଅନ୍ତଃସ୍କାର ନଥିଲେ; ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ତରଙ୍ଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଭିନ୍ନତା ନଥିଲା। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମୂଳ ଭାବରେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚିନ୍ତାର ମାନ୍ଦା, ଅନ୍ତରେ ଅବିକାଶିତ ଓ କୃତ୍ରିମ ଥିଲା। ସେମାନେ ବ୍ୟବହାରରେ ଏକ ଅନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁପରି କାଉ ଓ ତାଳ ଫଳର ଯାଦୃଚ୍ଛିକ ମିଳନ। ସେମାନେ ଅନ୍ତଃସ୍କାର ଛାଡ଼ି ସ୍ୱାଭାବିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚାଲିଥିଲେ। ଅଧ ଶୟନ ଶିଶୁମାନେ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଚଳାଇଥିବା ପରି, ସେମାନେ ଅନ୍ତଃସ୍କାର ଓ ଅହଂକାରର ସାମ୍ପର୍କ ଅଭାବରେ ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପତନ, ନିହତ, ପଳାୟନ, ଜୀବନ, ମୃତ୍ୟୁ, ଯୁଦ୍ଧ, ବିଜୟ, ପରାଜୟ କୁ ଚିନିନଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକାଧିକ ସେନାକୁ ଦେଖି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ପ୍ରତି ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତରେ ଭାଗ କରିଦେବା ପରି। ସମ୍ଭାରା ନିଜ ନଗରରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ମନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ମୋର ସେନା ମାୟା ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଜୟୀ ହେବ।' ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେ ଅଭିଲାଷା ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ଶୂନ୍ୟ, ତେଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପଳାୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ଆଘାତ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏମାନେ ପଳାଇନଥିଲେ; ତେଣୁ ମୋର ସେନା ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଗଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଅତିବଳା ରକ୍ଷା କରୁଥିବାରୁ, ମୋର ସେନା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ହେବ, ଯେଉଁପରି ଦିବ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ସୁବৰ্ণ ଭୂମି ଏଇରାବତ ହାତୀର ଦାନ୍ତ ଆଘାତରେ ଅନ୍ନତି ନାହିଁ। ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନି କରି, ସମୁଦ୍ର ଗୁହା, ପାହାଡ଼ ଖାଡ଼ ଓ ଦିବ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରୁ ଉଠିଗଲେ, ଉଡୁଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ମଜାରେ ଉଠାଇବା ପରି। ଦିବ୍ୟ ନାଗମାନେ ଆଘାତ କରି ଦାନବମାନେର ଶରୀର ଭାଗ କଟିଦେଲେ, ସେମାନେ ଆକାଶର ଖାଲି ଭାଗକୁ ଭରିଦେଲେ—ସୂର୍ୟକୁ ନିଜ ହାତରେ ଆଘାତ କରି ପଡ଼ିଦେଲେ।