ଏହି ଜଗତରେ ବସିବା ସମୟରେ, ଜ୍ଞାନର ସହିତ ଏହାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଉପକାରୀ ଜିନିଷରେ ନିଶ୍ଚିତ ରହିବା ଉଚିତ। ରଘୁବୀର, ତୁମେ ରସି, ସାପ ଓ ଲାଠିର ଉପମାକୁ ଚିନ୍ତାରେ ଆଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଦୁଃଖରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତୁମ ନିଶ୍ଚଳତା ଏକ ତୀବ୍ର ପ୍ରଭାରେ ଜଳିଥିବା ବୃକ୍ଷ ପରି ହେବା ଉଚିତ। ଏହି ରସି, ସାପ ଓ ଲାଠିର ଉପମା କିପରି ଆସିନାହିଁ—ଏହା ଆପଣ କହିଛନ୍ତି, ଏହି ଲୋକୀୟ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିବାକୁ। ଏହି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ପବିତ୍ର କଥା ମୋତେ ଜାଗ୍ରତ କରିବାକୁ, ବର୍ଷା ମେଘ ତୀବ୍ର ଉଷ୍ଣତାକୁ ଦୂର କରିଥିବା ପରି, ବର୍ଷା ଋତୁରେ ମୟୂର ଜାଗିଉଥିବା ପରି, ଆପଣ ମୋତେ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତୁ। ରଘୁବୀର, ତୁମେ ଏହି ଉପମା ଏବଂ ତୀବ୍ର ପ୍ରଭାରେ ଜଳିଥିବା ବୃକ୍ଷର ନିଶ୍ଚଳତା ଶୁଣିବା ପରେ, ପଛରେ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା କାମ କରିପାରିବା। ଏକ ସମୟରେ, ପାତାଳର ଏକ ଗୁହାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଉଁ ରାଜା ଶମ୍ଭରା ବସୁଥିଲେ, ଯିଁଁ ଏକ ମାୟା ରତ୍ନର ସାଗର ଥିଲେ। ସେ ନଗର ଓ ଆକାଶର ଉଦ୍ୟାନରେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ କୃତ୍ରିମ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେ ରତ୍ନ ରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ପାହାଡ଼ ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଧନ-ଦୌଲତ ଅସୀମ ଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରକାର ରତ୍ନରେ ପ୍ରଚୁର। ତାଙ୍କର ରତ୍ନ ମହଲର ନାରୀମାନେ ଗାଇଥିବା ସଙ୍ଗୀତ ଦେବ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତକୁ ମଧୁରତାରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା; ତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନର ବୃକ୍ଷମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଆଶ୍ରୟଗୁଡିକ ନୀଳ ପଦ୍ମର ଗୁଛରେ ଘିରା ଥିଲା, ସୁନା ହଂସମାନେ ସୁନା ପଦ୍ମ ଓ ପାଣିପକ୍ଷୀ ଗୁଛକୁ ଡାକୁଥିଲେ। ସୁନା ବୃକ୍ଷର ଶିରା ମୁଣ୍ଡରେ ପଦ୍ମ କୁଞ୍ଚ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କରଞ୍ଜ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନରେ ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ଉଦ୍ୟାନ ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲିଥିଲା, ଦେବତାଙ୍କର ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା; ମଲୟ ସାନ୍ଧନ ଦୁଷ୍ଟ ନାଗ ଓ ବନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲା। ସୁନା ଶୟନକୋଠରୀର ନାରୀମାନେ ତିନି ଲୋକର ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳରେ ମୁକାବିଲା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ନଗର ଅନେକ ଉଦ୍ଗତ ରତ୍ନ ଝରଣାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ନାରୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଗୋଡ଼ ରତ୍ନର ପ୍ରଚୁରତାରେ ଛୁଇଯାଉଥିଲା। ରାତିରେ, ପାତାଳ ଆକାଶ ଶଂଖ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦେବୀମାନେ ଗାଇଥିବା ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତରେ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ଏଇରାବତ, ଶମ୍ଭରାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରାଯାଇଥିଲା; ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁର ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରୀ ଓ ଧନରେ ଭରିଥିଲା। ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ତାଙ୍କରେ ଥିଲା, ଦେମନ୍ ମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜର ଛାଯା ତଳେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ଗୁହାର ଅମୂଳ୍ୟ ରତ୍ନର ତାଙ୍କର କଣ୍ଠାବନ୍ଦ ଥିଲା। ଏହି ଦେବତା, ଯିଁଁ ଦୂର ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବିଶାଳ ଦେମନ୍ ନିଜ ଅସୁର ସେନା ତିଆରି କରିଥିଲା, ଯେଉଁଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଉଦ୍ଦିପ୍ତ ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ମାୟାବୀ ଶମ୍ଭରା ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଶୁଇଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅବସର ଦେଖି ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶମ୍ଭରା ଦେମନ୍ ଦୁଦ୍ରିକା ଓ ଭୱଦ୍ରୁମା ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ସେନାର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏହି ଅବସରକୁ ଲାଭ କରି, ଆକାଶରେ ଭ୍ରମିଥିବା ଭୟଭୀତ ଚିଉଁ ଦଳକୁ ଉଲୁ ଦଳ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ପରି, ସେମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଅସୁରମାନେ ପୁନି ଅନ୍ୟ ଉତ୍ସାହୀ ଓ ଉଚ୍ଚସ୍ୱର ନିତୁଆ ନିତୁଆ ନିତୁଆ ମୁଖ୍ୟମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଲେ, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ପରି। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ମାରିଦେଲେ, ଏହା ଦେଖି ଶମ୍ଭରା ଏକ୍ସ୍ୟାତି ରୋଷରେ ତୀବ୍ର ହେଲେ, ଦେବତା ଲୋକକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏଠାରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ମେରୁ ପର୍ବତର ଉଦ୍ୟାନରେ ନେମୁ ଶିଖାରେ ହରିଣ ଦୂର ହୋଇଯିବା ପରି। ଶମ୍ଭରା ଶୂନ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଲୁହାରେ ଭିଜିଥିଲା, ଅପ୍ସରାମାନେ ହାଇଁ ହାଇଁ କରୁଥିଲେ—ଏକ ପ୍ରଳୟକାଳର ଜଗତ ପରି। ରୋଷରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ଶମ୍ଭରା ଯେତେ ଦେଇପାରିଲେ ନେଲେ, ଲୋକପାଳ ନଗରଗୁଡିକୁ ଜଳାଇଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଭଳି, ଦେବତା ଓ ଦେମନ୍ ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁତା ବଢ଼ିଲା, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଚାରିଦିଗରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଶମ୍ଭରା ଯେତେ ପ୍ରୟାସ କରି ଯେଉଁ ମୁଖ୍ୟମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଦ୍ରୁତ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସେମାନେ ମାରିଦେଲେ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶମ୍ଭରା ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଆଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ହେଲେ, ପବନରେ ଆଗ୍ନି ଭଡ଼ିଯିବା ପରି। ସେ ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ ମିଳିଲେ ନାହିଁ; ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସେ କେବଳ ନିର୍ମଳ ଲୋକମାନେ ପାଇଲେ, ଯେପରି ଅପବିତ୍ରକୁ ଖୋଜିଲେ ନିର୍ମଳ ମିଳିଥିବା ପରି। ତାଙ୍କର ମାୟା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେ ତିନିଟି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେମନ୍ ତିଆରି କଲେ, ଯେଉଁଁ ଶକ୍ତିର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଦିନ୍ଦିନ ବେଳାର ଅବତାର ପରି ଦୃଢ଼ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦେମନ୍ ମାନେ ମାୟାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଭୁଜ ଚାହିଁଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଶାଖା ପରି ଥିଲା; ସେମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ ପରି ଉଠିଯାଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଡେଙ୍ଗା ଦେଖି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯିବା ପରି। ସେମାନେ ଦାମା, ବ୍ୟାଳା ଓ କଟା ନାମରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ତାଙ୍କର ଅବସର ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେବଳ ଚେତନାର ନିଜ ଗୁଣ ରଖିଥିଲେ।