ସେ ଦମ୍ପତି, ଆନନ୍ଦର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେହି ଅରଣ୍ୟର ଖୋଲା ଜଗାଗୁଡିକରେ ଏକାଠି ଘୁରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଦୁଇଟି ମଦମାତା ମଉଁ, ହଳକା ପବନରେ ଦୋଳିଉଥିବା ପଦ୍ମମାଳା ମଧ୍ୟରେ ହେଉଛି । ପରେ, ପ୍ରଭୁ ଦେବମଦୁର ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, କୋରଲ ଗଛର ଘନ ଉଦ୍ୟାନରେ, ସେ ନିର୍ମଳ ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ୱରୂପା ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିଲେ । ସେମାନେ ସୁନା ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ପୋଖରୀ ଓ ମଦମାତା ହଂସମାନେ ଥିବା ସେହି ତଟରେ ଚରଣ କରୁଥିଲେ; ଦିବ୍ୟ ନଦୀର ତୀରେ କିନ୍ନର, ଚାରଣ ଗାୟକମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଘୁରୁଥିଲେ । ପାରିଜାତ ଶାଖାର ଚାଁୟା ମଞ୍ଜୁସାରେ, ଦେବମାନେ ଓ ସଙ୍ଗୀତମୟ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହ, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଅମୃତରସ ପାନ କରୁଥିଲେ । ଚୈତ୍ରରଥର ଦୋଳ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଵିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ସହ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହସିଖେଳ କରିଥିଲେ । ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନର ଅସୀମ ସୁଖସ୍ଥଳୀ ଓ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ସମୁଦ୍ର ସମାନ ବିସ୍ତୃତ ପ୍ରାନ୍ତ, ଶିବଙ୍କ ଗଣମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଭରିଦେଇଥିଲେ । ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ସୁନା ଲତାରେ ଆବୃତ ଗୁହାଗୁଡିକରେ, ସେମାନେ ମଦମାତ ମଉଁପରି ମେରୁ ପଦ୍ମମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ । କୈଳାସ ଉଦ୍ୟାନରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ ପ୍ରଭୁ ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭାରେ ଭରିଥିବା ରାତି ଅତିବାହିତ କରିଥିଲେ, ସଙ୍ଗୀତର ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ । ସେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରରେ ସୁନା ପଦ୍ମ ଧରିଥିବା ତାଙ୍କ ସହ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ସହ ରାମ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ହସିଖେଳ କରିଥିଲେ । ମନ୍ଦାର ପର୍ବତର ଉପତ୍ୟକାରେ, ମୃଗଶାବକମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେମାନେ ଷାଷ୍ଟି ବର୍ଷ ଦିବ୍ୟ ମହଲରେ ବସିଥିଲେ । କ୍ଷୀରସାଗର ତୀରେ, ନାରୀମାନେ ଓ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପବାସୀଙ୍କ ସହ, ସେମାନେ କୃତୟୁଗର ଅର୍ଧାଂଶ ଅତିବାହିତ କରିଥିଲେ । ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗରର ଉଦ୍ୟାନର ଖେଳରେ, ସେ ସୃଷ୍ଟିର ଅନନ୍ତ ପ୍ରବାହକୁ ଅନୁକରଣ କରିଥିଲେ, କାଳର ଧାରା ଅନୁସରି । ପରେ, ଶୁକ୍ର ନାମକ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ କମଳନୟନା ସହ ପୁରନ୍ଦର ନଗରରେ ଆଠ ଚତୁର୍ଯ୍ୟୁଗ ଧରି ଶୁଭେଚ୍ଛାରେ ବସିଥିଲେ । କିନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲା, ସେ ଏହି ଗର୍ବିତା ସହ ପୃଥିବୀକୁ ପତିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ରୂପ ନିର୍ମଳତା ହରାଇଲା । ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ରଥ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ହରାଇଲେ, ଚିନ୍ତାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡିଥିବା ବୀରପରି ଅସାହାୟ ହେଲେ । ତଳେ ପଡି, ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଶତ ଖଣ୍ଡ ହେଲା, ଯେପରି ପାଥର ଲାଗି ଝରଣା ଭଙ୍ଗ ହୁଏ । ଉଭୟଙ୍କ ଦେହ ନାଶ ହେଲା, ଚିତ୍ତ ସଂସ୍କାର ଆବୃତ, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଘରହୀନ ପକ୍ଷୀପରି ଭ୍ରମଣ କରିଲେ । ସେଠାରେ, ଚିତ୍ତରେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାର ଜାଳ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶୀତଳ ହୋଇ, ପିଠା ଚାଷର ଗଛରେ ପରିଣତ ହେଲେ । ଦଶାର୍ଣ୍ଣରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେଇ ପକ୍ୱ ଧାନ ଭୋଜନ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମାଲବର ରାଜା ଏକ ନାରୀ ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଧାନ ଖାଇଲେ । ଦଶାର୍ଣ୍ଣରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମେ ଗର୍ଭାବସ୍ଥା ଅନୁଭବ କଲେ, ମାଲବରେ ରାଜାର ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନାରୀ ଗର୍ଭାବସ୍ଥା ଅନୁଭବ କଲେ । ସେଠାରେ, ପୁଅ ଓ ଝିଅ ଦୁହେ ବଡ଼ ହେଲେ; ପୂର୍ବଦମ୍ପତି ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଯିବା । ପରେ, ଷୋଳ ଦିନରେ, ଶୁକ୍ର ସାରଙ୍ଗ ନାମରେ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଘରେ ହସ୍ତୀ, ଯୁବକ ଓ ଧନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ହେଲେ । ସେଇ ଅସୁର କନ୍ୟା ମାଳା, ମଉଁ ନୟନି, ରାଜପ୍ରସାଦରେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଲତାପରି ବଡ଼ ହେଲେ । ଏହି ରାଜକୁମାରୀ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମାଳା ଦେଇ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ, ସଦା ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ: "ମୋ ପୂର୍ବ ଦକ୍ଷ ଭାର୍ୟକୁ ପାଉଁ ।" ପରେ, ମାଲବର ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସଭାରେ, ମାଳା ତାଙ୍କ ବାପା ସହ ଆସିଥିବା ସାରଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୂର୍ବ ଭାବନାର ମୂଳରୁ ଭରିଥିବା ମୃଦୁ ଶରୀର ଭାବରେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଶିଳା ଉପରେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପଡ଼ିଲେପରି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟ ହେଲେ । ଏପରେ, ଯଜ୍ଞ ସଭାର ମଧ୍ୟରେ, ମାଲବର ରାଜା କନ୍ୟା ମାଳା, ଦଶାର୍ଣ୍ଣର ଯୁବ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ବରଣ କଲେ । ବିବାହ ପରେ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଅଶକ୍ତ ମାଲବ ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦାନ କରି, ବନକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ । ସାରଙ୍ଗ, ତାଙ୍କ ସହ, ମାଲବ ରାଜ୍ୟକୁ ଶତ ବର୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରପରି ଆନନ୍ଦରେ ଶାସନ କଲେ । ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମନର ଚଞ୍ଚଳତା ଓ ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ, ସେ ଦମ୍ପତି ପରସ୍ପରରେ ପ୍ରୀତି ହରାଇଲେ । ସାରଙ୍ଗ, ବୃଦ୍ଧ ଓ କ୍ଷୀଣ ଶରୀରରେ, ପତ୍ର ଶୁଖିଯିବା ପରି ଦୁର୍ବଳ ଓ ନିଃଶ୍ୱାସ ହୋଇଗଲେ । ଜୀବନେ ଦିସ୍ପ୍ରେହା, ଶ୍ରୀ, ପୁତ୍ର ଓ ଅତି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ, ଦୁର୍ବଳ ଦେହ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲା । ଯାହା ପାଖରେ ରାଜ୍ୟର ମୂଳ୍ୟ ନଥିଲା, ଅତି କଷ୍ଟର ଅନୁଭୂତି ଥିଲା, ସେଠାରେ ମୋହ ଘନ ଅନ୍ଧକାର ପରି ହେଲା । ମୋହର ଅନ୍ଧକାର ଗହ୍ୱରରେ ପଡ଼ି, ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, ଅବିବେକୀ, ଅଜ୍ଞାନୀ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଗରେ ରହିଲେ । ମୃତ୍ୟୁ, ତାଙ୍କ ରୁଚିରେ ଉପସ୍ଥିତ, ଅସାହାୟ ଡାକୁଥିବା ବାଉଳ ପରି ସେଉଁଠି ଧରିଲା । ପରେ, କର୍ମଫଳ ଭୋଗ କରି, ନୂତନ ଦେହରେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜାଳିଆ ପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ । ସେଠାରେ ଶତ ବର୍ଷ ମାଛ ଧରିବା କାମ କରି, ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍ତ ଅନେକ ଆଘାତ ପାଇ, ବିରାକ୍ତି ଲାଭ କଲେ । "ଏହି ସଂସାର ଦୁଃଖମୟ," ଭାବି, ସେଉଁଠି ଛାଡ଼ି ସୂର୍ୟବଂଶର ଏକ ମହାରାଜା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ପରେ, ଶୁଭ ପ୍ରବୃତ୍ତିର ପ୍ରଭାବରେ କିଛି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ରାଜଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ।