ସେତେବେଳେ, ମଧୁର ହସରେ, ଖେଳମିଶ୍ରିତ ଏବଂ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ କଣ୍ଠରେ, ସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦରେ ସେ କହିଲେ—"ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ଦେଖ, ଏହି କାମଦେବ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ତାଣି, ମୋତେ ଏ ଦୁର୍ବଳ ନାରୀକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି—ଏହା କ’ଣ, ଅନଙ୍ଗ?" "ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ଏକ ଦୁଃଖିତ, ଆଶାହୀନ ନାରୀ, ସତ୍ୟାଚାରରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସାନ୍ତ୍ୱନା ଖୋଜୁଛି। ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନେହର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ବୁଝିନାହାନ୍ତି, କେବଳ ମୂର୍ଖମାନେ ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଏହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଏହାକୁ ଅନାଦର କରନ୍ତିନାହିଁ।" "ଯେଉଁଠି ଦୁଇଜଣ ମନେ ମନେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଉପରେ ଅପରିଚୟ ଓ ଅନୁମାନ ବିନା ସ୍ନେହ ଜନ୍ମନେଇଥାଏ, ସେଠି ଏହା ଚନ୍ଦ୍ରର ରସ ଭଳି ମଧୁର ଧାରା ପ୍ରବାହିତ କରେ, ପ୍ରିୟ। ତିନି ଲୋକର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ସୁଖ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ, ଯେପରି ନୂତନ ପ୍ରେମର ଅନ୍ତଃକରଣର ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।" "ତୁମ ଚରଣସ୍ପର୍ଶରେ, ହେ ସମ୍ମାନଦାତା, ମୋ ମନ ଶାନ୍ତି ପାଏ, ଯେପରି ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହୁଏ। ତୁମ ସ୍ପର୍ଶ ରସାସ୍ୱାଦ କରି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ବଞ୍ଚିଅଛି—ଯେପରି ଚକୋରୀ ପକ୍ଷୀ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ରସ ପିଇ ବଞ୍ଚିଥାଏ।" "ମୁଁ ତୁମ ଚରଣରେ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଭଳି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ତୁମ ଅମଳ ହୃଦୟ ଓ ପଦ୍ମସଦୃଶ ହାତରେ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କର।" ଏଭଳି କହି, ମୃଦୁ ଏବଂ ପୁଷ୍ପସଦୃଶ ଅଙ୍ଗବଳୀ ସେ ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଝୁଣ୍ଡ ଭଳି ଚଞ୍ଚଳ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ମନ୍ଦାର ପୁଷ୍ପ ବାୟୁରେ ଡୁଳିଯାଏ। ସେ ଦୁଇଁଜଣ ମଧୁର ଆନନ୍ଦରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅଳ୍ପ ବାୟୁରେ ଡୁଳୁଥିବା ପଦ୍ମରେ ମତ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଭଳି ଅରଣ୍ୟର ଖୋଲା ପ୍ରାନ୍ତରେ ଏକାଠି ଚାଲିଗଲେ। ପରେ ସେ ରାକ୍ତଚନ୍ଦନ ଗଛର ଘନ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଦେବମଦିର ଅମୃତପାନରେ ମତ୍ତ, ସେ ନିର୍ମଳ ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ରୀ ସଦୃଶା ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଭରା ପୋଖରୀ, ମତ୍ତ ହନ୍ସମାନେ ଯେଉଁଠି ତରେ, ଏବଂ ଦେବନଦୀର ତଟରେ କିନ୍ନର ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଗଲେ। ପାରିଜାତ ଶାଖାର ମଣ୍ଡପରେ ସେମାନେ ଦେବମାନେ ଓ ଖେଳିଥିବା ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ସହ ଚନ୍ଦ୍ରଅମୃତ ପିଇଲେ। ଚୈତ୍ରରଥର ଝୁଲା ଉଦ୍ୟାନରେ, ଉତ୍ସୁକ ଵିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ସମେତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଖେଳିଲେ। ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନର ବିଶାଳତା, ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ସାଗର ସଦୃଶ, ଶିବ ଗଣମାନଙ୍କ ଉଲ୍ଲାସରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଲତାରେ ଜଡିଥିବା ଗୁହାରେ, ମେରୁ ପର୍ବତର ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଭଳି, ସେମାନେ ପ୍ରେମରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଲେ। କୈଳାସ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ରାତିରେ, ଗୀତ ଭରା ସଙ୍ଗରେ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଅତିବାହିତ କଲେ। ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶିର ଠାରୁ ପାଏଁ ଶୋଭିତା, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ଶୀର୍ଷରେ ତାଙ୍କ ସହ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତର ଚମତ୍କାର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସ୍ଥଳୀରେ, ରାମ ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିଲେ ଓ ହସିଲେ। ମନ୍ଦାର ପର୍ବତର ଉପତ୍ୟକାରେ, ମୃଗମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ, ସେମାନେ ଷାଠି ବର୍ଷ ଦେବସଦୃଶ ଆନନ୍ଦରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। କ୍ଷୀରସାଗର ତଟେ, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପବାସୀ ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ, ସେମାନେ କୃତଯୁଗର ଅର୍ଧାଂଶ ଅତିବାହିତ କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗରର ଉଦ୍ୟାନର ବିନ୍ୟାସରେ, ସେ ଅନେକ ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକୁ କ୍ରମାନୁସାରେ ଅନୁକରଣ କଲେ। ପୁନର୍ବାର, ଶୁକ୍ର ଏହି ମୃଗନୟନା ସହ ପୁରନ୍ଦର ନଗରରେ ଚାରି ଯୁଗର ଅଷ୍ଟ ପରିଚ୍ଛେଦ ଶୁଭରେ ସୁଖରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ଶେଷରେ, ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସେ ଏହି ଗର୍ବିତା ସହ ପୃଥିବୀକୁ ଚୁଟିପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହର ଟେଜ ହରାଇଗଲା। ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ରଥ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ହରାଇ, ଚିନ୍ତାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା ବୀର ଭଳି ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପୃଥିବୀରେ ଢଳିପଡ଼ି, ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତାରେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଶତଖଣ୍ଡ ହେଲା; ଯେପରି ଝରଣା ଉପରେ ପାହାଡ଼ ଲାଗି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ। ତାଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଦେହ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ମନ ଅବସ୍ମୃତିରେ ଆବୃତ, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଘରହୀନ ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଭ୍ରମଣ କଲେ। ଏଠାରେ, ତାଙ୍କ ମନ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ଝାଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଶୀଘ୍ର ହିମାବୃତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଧାନ ଗଛରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଦଶାର୍ଣ୍ଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେ ସାନ୍ତା ଧାନ ଖାଇଲେ, ଏବଂ ମାଳବର ରାଜା ଗର୍ଭରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଧାନ ଦାଣ୍ଡ ଖାଇଲେ। ଦଶାର୍ଣ୍ଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଥମେ ଖାଇ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ, ଏବଂ ମାଳବରେ ରାଜାଙ୍କ ଶୁଭ ଫଳରେ ଏକ ନାରୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ପୁଅ ଓ ଝିଅ ଦୁଇଁଜଣ ବଡ଼ ହେଲେ; ପୂର୍ବତନ ଦମ୍ପତି ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମନେ ମନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଥିବା ପରି। ଏହିପରି, ଷୋଳ ଅବଧିରେ, ଶୁକ୍ର "ସାରଙ୍ଗ" ନାମେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଏକ ଦର୍ଶନୀୟ, ଯୁବକ, ଧନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ଭାବେ ଆସିଲେ। ସେ ଦେଉତା କୁମାରୀ "ମାଳା", ମଧୁମକ୍ଷୀ ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ରାଜମହଳରେ ଏକ ମହା ଉଦ୍ୟାନର ଲତା ଭଳି ଶୋଭିତ ହୋଇ ବଡ଼ ହେଲେ। ତାପରେ, ଏହି ରାଜକୁମାରୀ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମାଳା ଦେଇ ଉପାସନା କରି, ସଦା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—"ମୋ ପୂର୍ବତନ ସଂସ୍କାର ପତିକୁ ମୋତେ ଦିଅ।" ପରେ, ମାଳବ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସଭାରେ, ମାଳା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହ ଆସିଥିବା ସାରଙ୍ଗଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ନେହରେ ଭରିଥିବା ଏହି ନିର୍ମଳ ସୁନ୍ଦରୀ ପ୍ରେମ ରସରେ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଶିତଳ ହେଲା, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଶିଳା ଅଭିଭୂତ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଯଜ୍ଞ ସଭାରେ, ମାଳବ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ମାଳା, ଦଶାର୍ଣ୍ଣର ଯୁବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସାରଙ୍ଗଙ୍କୁ ବରଣ କଲେ। ବିବାହ ପରେ, ବୟସ୍କ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ରାଜା ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସାରଙ୍ଗ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ ଏକଶ ଶରଦ୍ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ମାଳବ ରାଜ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି ରାଜ୍ୟ କଲେ।