ନନ୍ଦନ କାନନର ମନୋହର ବନ୍ଦା ଓ ପରିଜାତ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ହାଲୁକା ପବନରେ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି, ଯେଉଁ ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି ମୃଦୁ ଓ ଶୀତଳ। ଏହି କାନନରେ ବେଳା ଲତାର ଫୁଲର ଗୁଛ ଚାରିପାଖରେ ବିକାଶ ହେଉଛି, ପ୍ରମଦା ପିଲା ଓ ପ୍ରମଦା ରେଶମ ଧୂଳିର ଉତ୍ସାହରେ ମନ ହରି ନେଉଛି। ଏଠାରେ ନାରଦ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁ ତାଙ୍କର ବୀଣାର ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଦେବୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଏହି ଗୀତର ଶ୍ରବଣରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ। ଏଠାରେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଉପରେ ବସିଥିବା ମେରିତ୍ ନିଜ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ବିମାନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ବସିଛନ୍ତି। ଦେବୀମାନେ ଅଭିମାନ ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ମଦ ହୋଇ, ଦେବାଦିଦେବଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ବନଲତା ଭଳି ତାଙ୍କୁ ବୁହୁଛନ୍ତି। ଏଠାରେ କାମକୁ ତୃପ୍ତି ଦେଇଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଗଠିତ ଫୁଲ ଓ ରତ୍ନର ଗୁଛ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଶାଖା ରତ୍ନରେ ଭରି ଯାଇଛି। ଏଠିରେ ଶୁକ୍ର ଦେବାଦିଦେବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ଭାବରେ ଶୁକ୍ର ଶଚୀପତିଙ୍କୁ ଭୃଗୁ ଭଳି ସମ୍ମାନ କରି ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ନିକଟରେ ଆଣି ଆସନ ଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଶୁକ୍ର, ଆଜି ସ୍ୱର୍ଗ ତୁମର ଆଗମନରେ ଅତି ଶୋଭା ପାଇଛି; ଦୟାକରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରୁହ।" ଭାର୍ଗବ ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ମୁହଁରେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୋଭାକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଲେ। ଏଠିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଶାନ୍ତିରେ ବସି ମାନବୀୟ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡି ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଶଚୀପତିଙ୍କ ପାଖରେ କିଛି ଦିନ ବିଶ୍ରାମ କରି ଶୁକ୍ର ଦେବମାନଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଘୁଡିବାକୁ ଉଠିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗର ଶୋଭା ଦେଖି, ଚଞ୍ଚଳ ନୟନ ଦେବୀମାନେ ଶୋଭିତ ଏକ ସଭାକୁ ଗଲେ, ହଁସ ଭଳି ପଦ୍ମପୁଷ୍କରୀକୁ ଧାଇଯିବା। ଏଠାରେ ଏକ ହରିଣ ନୟନ ଦେବୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ କାନନର ସୀମାରେ ମାଙ୍ଗୋ ଦଳ ଭଳି ଉଭୟ ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦିଆଁ। ତାଙ୍କ ଖେଳା କ୍ରିୟା ଓ ମନୋହର ଚାଳ ଦେଖି, ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଶରୀର ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଗଳିଗଲା। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଗଳି ଯାଉଥିଲା, ତିନି ଏହି ଦେବୀକୁ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଦେଖିବାରେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଚକ୍ରବାକ ଭଳି ଏକାନ୍ତ ରାତିରେ ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। ଦୁଇଜଣର ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମ ଫୁଟି ଉଠିଲା, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଚମକ ଉଷା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରୀର ଭଳି ହେଲା। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ପୂରଣ ହେଲା, ଦେବୀ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଇଲେ। ପ୍ରେମର ଅନେକ ବାଣ ତାଙ୍କର ନରମ ଅଙ୍ଗକୁ ମୃଦୁ ବର୍ଷା ଭଳି ପଡ଼ିଲା। ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଚୂଡ଼ା ଓ କେଶ ହଳାଇଲା, ଫୁଲର ଗୁଛ ଭଳି ହଳୁକା ପବନରେ ହଲି। ମଦନ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ, ନୀଳ ନୟନ ଓ ହଁସ ଚାଳ ଭଳି ଦେବୀକୁ, ଯେପରି ଝରା ବନ୍ଦା ପଦ୍ମପୁଷ୍କରୀକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ। ଏପରି ଦେବୀକୁ ଦେଖି, ଶୁକ୍ର ନିଜ ଆକାଂକ୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭଳି ଅନ୍ଧାରର ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ସ୍ୱର୍ଗ ଅଞ୍ଚଳ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକି ଗଲା। ଏହି ଅନ୍ଧାର ମଣ୍ଡଳରେ, ଲଜ୍ଜା ଓ ଗଭୀର ଛାୟାରେ, ଦୁଇଜଣ ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବ ନିଜ ନିଜ ଦିଶାକୁ ଚାଲିଗଲା, ଦୁଇଜଣ ତାଁଠୁ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଲେ, ସଂଧ୍ୟାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭଳି। ଦେବୀ ଦୀର୍ଘ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରେମରେ ଭୃଗୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ମୟୂରୀ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଧଳା ଶାଳା ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରସ୍ତୁତ ଶୟନରେ, ଭୃଗୁବଂଶୀ ଶୁକ୍ର ମଧୁସୂଦନ ଭଳି କ୍ଷୀରସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବୀ ମନୋହର ମୁହଁରେ ନିଜ ପାଦକୁ ଧରି, ଦେବାଦିଦେବଙ୍କ ପଦ୍ମପାଦକୁ ଲଗିଥିବା ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକିଲେ। ଏଠି, ମଧୁର ଓ ଖେଳା ଶବ୍ଦରେ, ଚମତ୍କାର ମିଶିତ କଥାରେ, ଦେବୀ କହିଲେ: “ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ଏହି କାମଦେବ ତାଙ୍କର ଧନୁ ତଣି ମୋତେ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି; ମୁଁ ଅସହାୟ ନାରୀ, ଏହା କ'ଣ, ଅନଙ୍ଗ? ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଅସହାୟ ଓ ନିରାଶ, ଏଠି ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି; ମୁଁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ଦୁଃଖିତା, ଆଶ୍ୱାସ ଚାହୁଁଛି। ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯେମାନେ ପ୍ରେମ ଦୃଷ୍ଟି ନୁହଁନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତତା ଅନ୍ଧା ମଣିବା; ଯେମାନେ ତାହାର ସାର୍ଥକତା ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏପରି କଦାପି ନୁହଁନ୍ତି। ଦୁଇଜଣର ମନରେ ଅନ୍ତସ୍ଥ ପ୍ରେମ ଦୃଢ଼ ହେଲେ, ତାହା ଚନ୍ଦ୍ରର ରସ ଭଳି ମଧୁର ଝରଣା ଦେଇଥାଏ। ତିନି ଲୋକର ଶାସନ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଦୁଇଜଣ ପ୍ରେମରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ମୁଁ ଆଶ୍ୱାସ ମିଳୁଛି, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ରାତିରେ ପଦ୍ମ ଭଳି। ତୁମ ତାଲୁ ଦେଇ ମୁଁ ଜୀବନ ପାଉଛି, ଚକୋରୀ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି। ମୁଁ ମଧୁମକୁ ଭଳି ତୁମ ପାଦକୁ ଲଗିଛି, ତୁମ ପଦ୍ମପାଦ ଭଳି ହାତ ଦେଇ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କର; ତୁମ ମନ ନେକ୍ତର ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ଭରିଥିବା।" ଏହିପରି କହି, ମୃଦୁ ଫୁଲ ଭଳି ଅଙ୍ଗର ଦେବୀ ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାଲ ମଧୁମକୁ ଭଳି ଆଖି ଘୁରିଯାଇଥିଲା, ଫୁଲ ଗୁଛ ଭଳି ହଲି।