ଏଠି ଉପରେ ଦେବଲୋକର ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଅନନ୍ୟ ଦୈବୀ ଚରିତ୍ରମାନେ ବିବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛନ୍ତି । ଏଠାରେ ଅନେକ ମନୋହର ନାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ନୀଳ କମଳର ବୃଷ୍ଟି ଘଟାଏ, ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ହସରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହରିଣୀ ନୟନ ଭଳି ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ । ଏଠାରେ ତୁମର ପବନମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ କଉସ୍ତୁଭ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ପରସ୍ପରକୁ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଆକୃତି ବିଶ୍ୱରୂପ ଭଳି, ଦୀପ୍ତ ଓ ମଦମସ୍ତ । ଏଠି ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଏ, ଯାହାକୁ ଏୟରାବତ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡର ଗନ୍ଧକୁ ଅବହେଳା କରୁଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ଏହି ସବୁ ଦେବଗଣଙ୍କର ଗୀତ । ମନ୍ଦାକିନୀ ତୀରର ଉଦ୍ୟାନରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ନାରୀ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ହଂସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚର୍ଯ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି । ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକମାନେ—ଯମ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ, ଜଳ ଓ ଅଗ୍ନି—ସମସ୍ତେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହରେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ଅଛନ୍ତି । ଏଠି ଏୟରାବତ ଅଛି, ଯାହାର ମୁହଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଚିହ୍ନିତ ଓ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦାନବ ରାଜାମାନଙ୍କ ଚକ୍ରକୁ ଭେଦି ଦେଇଛି । ଏଠି ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଏପୂର୍ବେ ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରୁଥିଲେ, ଏବେ ଆକାଶରେ ତାରା ରୂପେ ପରିଣତ, ଚଳିତ ମାଳା, ବିଳାସିତା ଚାମରା ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରି ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ଦେଉଛନ୍ତି । ଏଠି ହେଉଛି ଅନେକ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମଣିମନ୍ଦିରରେ ଶୋଭିତ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ମହଳ, ସୁନା ଛାତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ । ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରୁ ଚିକିଣା ପାଣି ଛିଟିକି ଦେବମାନେ ଚାରିଦିଗକୁ ବିକିରିତ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଜଳର ତରଙ୍ଗ ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ । ଇନ୍ଦ୍ର ଉଦ୍ୟାନର ରାସ୍ତା ମନ୍ଦାର କୁଳ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ, ଅପ୍ସରାମାନେ ତାହାରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି । ଏଠିର ବାତାସ କୁନ୍ଦ ଓ ପରିଜାତ ଫୁଲର ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି ଶୀତଳ । ନନ୍ଦନ କାନନ ଫୁଲ ଲତାର ଗୁଛରେ ଭରିଆ, ପ୍ରମୋଦ ରେଣୁ ଓ କେଶରରେ ଆତୁର । ଏଠି ନାରଦ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁ ତାଙ୍କ ବୀଣାର ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ଦେବକନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଗୀତରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି । ଏଠି ଶୁଭ କର୍ମ କରୁଥିବା ମହାନ ଜନମାନେ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଛନ୍ତି । ଦେବୀମାନେ ଗର୍ବ ଓ ରତିରେ ମଦମସ୍ତ, ସେମାନେ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ଲତା ଭଳି ଚିତ୍ତ ଲଗାଇ ରହୁଛନ୍ତି । ଏଠି କାମଧେନୁ ବୃକ୍ଷ ଅଛି, ଯାହାର ଫୁଲ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଗଠିତ, ମଣିମାଳା ଓ ରତ୍ନ ଫଳ ଦେଇ ଶାଖା ଭାରିଆ । ଏବେ ମୁଁ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି, ସେମାନେ ସିଂହାସନେ ବସିଛନ୍ତି, ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଭୁ ଭଳି ଆଦର ଦେଉଛି । ଏପରି ଭାବି, ଶୁକ୍ର ମନେ ଭାବିଲେ ଓ ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏଠି ଭୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭଳି ଆଦର ପାଇଲେ । ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଉଠି, ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ହାତ ଧରି, ନିକଟକୁ ଆଣି, ସେଠି ବସାଇଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଶୁକ୍ର, ତୁମ ଆଗମନରେ ଆଜି ସ୍ୱର୍ଗ ଧନ୍ୟ ହେଲା, ଦୟାକରି ଏଠି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରୁହ ।" ଭାର୍ଗବ ଶୁକ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଓ ତାହାର ଦୀପ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ସେଠି ବସିଲେ । ସମସ୍ତ ଦେବଗଣଙ୍କ ଆଦର ପାଇ, ଭୃଗୁପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ସାମ୍ନାରେ ବସି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅପୂର୍ବ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରି, ମାନବ ଚିନ୍ତା ତ୍ୟାଗ କରି ଶାନ୍ତ ହେଲେ । ଏପରେ, ଶଚୀପତି ପାଖରେ କିଛି ଖ୍ଷଣ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଦେବବାସୀମାନଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଘୁରିବାକୁ ଉଠିଲେ । ସ୍ୱର୍ଗର ଚମକ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ନୟନ ନାରୀମାନେ ଦେଖି, ସେ ନାରୀମଣ୍ଡଳର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ହଂସ ଭଳି କମଳ ସରୋବରକୁ ଯିବା ପରି । ଏଠି ସେ ତାଙ୍କ ମୃଗନୟନା ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଉଦ୍ୟାନ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ମାମ୍ବା ମଞ୍ଜରୀ ନିକଟରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଭଳି ଦାଁଡି ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଖେଳ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାଳ ଦେଖି ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଶରୀର ଚନ୍ଦ୍ରକାଁତ ଶିଳା ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଗଳିଯିବା ପରି ମୃଦୁ ହେଇଗଲା । ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଶିଥିଲ ହେଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ତଳେ ଚନ୍ଦ୍ରକାଁତ ଶିଳା ଭଳି । ଏପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ଯେଉଁପରି, ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆସକ୍ତ ହେଲେ, ରାତି ଶେଷରେ ଚକ୍ରବାକୀ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ପ୍ରିୟ ପ୍ରତି ଡାକ ଦେବା ପରି । ଏହିପରି ଦୁହେଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଚମକ ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପଦ୍ମସର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସେଇ ସ୍ଥାନ ପ୍ରେମର ଉତ୍ତେଜନାରେ ଦୁହେଁର କାମନା ପୂରଣ କରିଦେଲା, ସେ ନାରୀ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଆସକ୍ତିରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଆତ୍ମସମର୍ପିତ କରିଦେଲେ । ଅନେକ ପ୍ରେମବାଣ ସେ ମୃଦୁ ଅଙ୍ଗରେ ମୃଦୁ ବର୍ଷା ଭଳି ପଡ଼ିଲା, ନବ ପଦ୍ମ ପତ୍ରରେ ବର୍ଷା ଝରିବା ପରି । ସେ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଚୂଡ଼ା ଓ ବାଙ୍ଗ୍ରି ହଲେ, ମୃଦୁ ବାୟୁରେ ହଲୁକ ନଢ଼ି ହେଉଥିବା ଫୁଲ ଗୁଛ ପରି । ମଦନ ସେ ନୀଳ ନୟନା, ହଂସ ଚାଳର ନାରୀକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ, ଯେପରି ଜଳପ୍ରବାହ ପଦ୍ମସରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ । ଏପରି ଦେଖି, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ଶୁକ୍ର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ଅନ୍ଧକାର ଉପଜାଏ ପରି, ଅନ୍ଧକାର ଉପଜାଇଲେ । ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହେଲା, ଯେପରି ବିଶ୍ୱର ସୀମା ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଯାଏ । ସେଇ ଅନ୍ଧକାର ମଣ୍ଡଳରେ ଲଜ୍ଜା ଓ ଗାଢ଼ ଛାୟା ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲା, ଦୁହେଁ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ଏକାଠି ଦଢ଼ି ଥିଲେ । ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜନ ନିଜ ନିଜ ଦିଗକୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ତଳକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଦିନ ଶେଷରେ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯିବା ପରି । ସେ ଦୀର୍ଘ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୃଢ଼ କାମନାରେ ଭରିଆ, ଭୃଗୁନନ୍ଦନଙ୍କୁ ମୟୂରୀ ମେଘକୁ ନିକଟ ଯିବା ପରି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ । ଧଳା ଶୟନଗୃହର ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ସଜାଉଥିବା ଶୟନପୀଠରେ, ଭୃଗୁବଂଶଜ ଶେଷେ ଏଠିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମାଧବ ଶୀର୍ଷସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରି ।