ଶୁକ୍ର ଛୁଆ ଅବସ୍ଥାରେ ଫୁଲ ଶଯ୍ୟାରେ, ଧଳା ଧଳା କମଳ ମାନେ ଉପରେ ଓ କୋରାଲ ଗଛରେ ଲଟକୁଥିବା ଝୁଲାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ, ଅଧ୍ୟତ୍ମ ପଦକୁ ଅଧିଗମ କରିନଥିବା ଶୁକ୍ର ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ଦୋଳାୟମାନ ଥିଲେ, ଯେପରି ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଝୁଲିଥାଏ। ଏକଥର, ତାଙ୍କର ପିତା ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ଲୀନ ହେବା ସମୟରେ, ଶୁକ୍ର ଏକା ଓ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଜିତାଶତ୍ରୁ ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅନୁଭବ କରେ। ସେଉଁଠାରେ, ଶୁକ୍ର ଏକ ଅପ୍ସରାକୁ ଆକାଶରେ ଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଦୁଧ ସାଗର ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେଖନ୍ତି। ସେ ମନ୍ଦାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମୃଦୁ ସମୀରଣ ତାଙ୍କର କେଶକୁ ଖେଳାଇ ଦେଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ ଘୁଂରି ମାଳାର ଝଙ୍କାରରେ ଭରିଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିବା ପବନ ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେ ଶୌଭାଗ୍ୟର ଗଛ ତଳେ ମାଲତୀ ଲତା ପରି ଥିଲେ, ମଦରେ ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁ, ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ଦେହ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଅମୃତମୟ କରିଦେଇଥିଲା। ଏହି ଅପ୍ସରାକୁ ଦେଖି, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ମନ ଉତ୍ସାହିତ ଓ ଅଶାନ୍ତ ହେଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ଦେଖିଲେ ମନ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୁଏ। ପ୍ରେମର ଶତାଧିକ ବାଣରେ ବିଧସ୍ତ ହୋଇ, ଶୁକ୍ର ନିଜ ମନ ଓ ଚିନ୍ତାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ନିଜର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ହରାଇ, ସେଉଁଠି ଦେବୀରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ଦେବୀ ଏଠି ଆକାଶରେ, ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସରେ; ଏଠାରେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ମଧୁର ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହିଏ ତୁମର ଦେବତାମାନେ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଚୂଡ଼ାରେ ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କର ଦେହ ଗଳିତ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣର ଖେଳରେ ଚମକୁଛି। ଏହିଏ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ନୀଳ କମଳର ବୃଷ୍ଟି ସୃଷ୍ଟି କରେ, ନିର୍ମଳ ହସ ଓ ମୃଗାକ୍ଷୀ ଆଖିରେ ମଧୁରତା ଭରିଥାଏ। ଏଠିର ହବା ମାନେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତ, ପରସ୍ପରକୁ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ କରୁଛନ୍ତି, ବିଶ୍ୱରୂପ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ଏଠିର ମଧୁର ଗୀତମାନେ, ଯାହାକୁ ଏଇରାବତଙ୍କ ସୁଣ୍ଡର ସୁଗନ୍ଧକୁ ଅନାସକ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ଦେବଗଣଙ୍କ ଗୀତ। ଏଉଁଠି ସେ ଦେବୀ, ମନ୍ଦାକିନୀ ତଟର ଉଦ୍ୟାନରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ହଂସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭାସିତ। ଏଠି ଲୋକପାଳମାନେ—ଯମ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ, ଜଳ ଓ ଅଗ୍ନି—ଉଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ। ଏଉଁଠି ଏଇରାବତ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇଛି, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦାନବ ରାଜାମାନେର ଚକ୍ରକୁ ଭେଦିଛି। ଏଉଁଠି ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବସିଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଆକାଶର ତାରାରୂପେ ପରିଣତ, ଚଳନ୍ତି ମାଳା, ଚାମରା ଓ କଣ୍ଠାଲିରେ ଶୋଭିତ। ଏଉଁଠି ଆକାଶ ମହଲ ଶୃଙ୍ଖଳା, ଭିନ୍ନ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମଣିମୟ ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛତ୍ର ରେ ଚମକୁଛି। ଏଉଁଠି ମେରୁ ପାର୍ଶ୍ୱର ଝରଣା ଛିଟିକି ଦେବତାମାନେ ବିସ୍ତାରିତ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଭରା ଗଙ୍ଗା ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଉଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ଉଦ୍ୟାନର ପଥମାନେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଦୋଳାୟମାନ, ମନ୍ଦାର କୁଡ଼ି ରେ ରଙ୍ଗିନ। ଏଉଁଠି କୁନ୍ଦ ଓ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା ପବନ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଅନୁଭୂତି ଦେଉଛି। ଏଠି ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଫୁଲ ଲତା ଦଳର ଝୁପି, ରେଣୁ ଓ ରେଶମାଳିକା ରେ ଉତ୍ସୁକ। ଏଉଁଠି ନାରଦ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁ, ତାଙ୍କର ବୀଣା ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଝଙ୍କାରିତ, ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ନୃତ୍ୟରେ ଉଲ୍ଲାସିତ। ଏଉଁଠି ପୁଣ୍ୟାତ୍ମାମାନେ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଛନ୍ତି। ଏଉଁଠି ଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ରତିରେ ମଦମତ ଦେବୀମାନେ, ଜଣେ ଦେବତା ପାଖରେ ଲତା ପରି ଲଗିଛନ୍ତି। ଏଉଁଠି କଳ୍ପବୃକ୍ଷମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ମିଶା ଫୁଲ, ମଣିମୟ ଫଳ ଓ ଶାଖାରେ ରତ୍ନ ଭରି ଅଛି। ଏବେ ମୁଁ ଏଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେବେଶ ପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ କୁନ୍ଦିବି। ଏପରି ଭାବି, ଶୁକ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏଠି ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭୃଗୁ ପରି ଆଦର ପାଇଲେ। ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଉଠି ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ନିକଟକୁ ଆଣି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ପାଖରେ ବସାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଶୁକ୍ର, ଆଜି ସ୍ୱର୍ଗ ତୁମର ଆଗମନରେ ଧନ୍ୟ ହେଲା; ଦୟାକରି ଏଠି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରୁହ।" ଏପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭୃଗୁପୁତ୍ର ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଅପ୍ରଭା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ଆଦର ପାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଖରେ ବସି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅପୂର୍ବ ଶାନ୍ତି ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କଲେ; ସମସ୍ତ ମାନବୀୟ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। କିଛି ସମୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଦେବବାସୀମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ପରେ, ଶୁକ୍ର ସ୍ୱର୍ଗରେ ଘୁରିବାକୁ ଉଠିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଚଞ୍ଚଳ ନୟନ ଦେବୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଖି, ହଂସ ପରି କମଳପୁଷ୍କରୀକୁ ଯିବା ଭଳି ଦେବୀମାନେର ସଭାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କର ମୃଗାକ୍ଷୀ ପ୍ରେମିକାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଉଦ୍ୟାନ ଧାରରେ ମାଞ୍ଜରୀ ନିକଟରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ପରି ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଦାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ଚଳାଚଳ ଓ ଗୃତିମୟ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗିରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଦେହ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଶିଳା ପରି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଗଳିଯାଉଥିବା ଭଳି ହେଇଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଗଳିଯିବା ସତ୍ୱେ, ସେ ଏହି ଆକାଙ୍କ୍ଷା ଦେବୀକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଶିଳା ଆକାଶର ଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣକୁ ଚାହିଁଥାଏ। ଏପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଅନୁରକ୍ତ ହେଲେ, ଯେପରି ଚକ୍ରବାକୀ ପକ୍ଷୀ ରାତିଶେଷରେ ନିଜ ପ୍ରିୟକୁ ଡାକିଥାଏ। ଏହିପରି ଦୁଇଁଜଣ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଏକାନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭାସରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଚମକ ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ କମଳପୁଷ୍କରୀର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା।