ଏକ ଭୟାନକ ଅପରିଚିତ ଅରଣ୍ୟରେ, ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ଶୁକ୍କି ଗଲା, ଶୁଷ୍କ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ସେଇ ଅଞ୍ଚଳର ଉପବନଗୁଡ଼ିକ ଦୀଘର୍ଦ୍ଧିନ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ପରି ଶୂନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା। ଅଚାନକ ଏକ ଭୟାନକ, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ଉଠିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ କୁଞ୍ଜକୁ ଶୁଷ୍କ କରି ଦେଲା, ମାତ୍ର ରାଖ ଏବଂ ତୁଳାକିଛି ଘାସ ପଡ଼ି ରହିଲା। ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହ ଧୂଳିରେ ଢାକିଗଲା, ସେମାନେ ଭୋକରେ କ୍ଷୀଣ, ଜମି ଖାଦ୍ୟ, ଘାସ, ପାଣି ବିହୀନ ହୋଇ ଚାରିପଟେ ଅଗ୍ନିରେ ଅବରୁଦ୍ଧ ଥିଲା। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ମହିଷମାନେ ମୃଗମରୀଚିକା ଓ ବାଲୁକାରେ ବୁଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ପବନ ବାଲି ଉଠାଇ ମାଡ଼ୁଥିଲା, ଆକାଶ ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା। ଜଳର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିବା ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ଲୋକମାନେ ଭୟଙ୍କର ଉଷ୍ମାରେ କ୍ଷୀଣ ହେଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଭୟାନକ ଭୋକରେ କିଛି ଲୋକ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଖାଇ ଦେଲେ, କିଛି ନିରାଶାରେ ନିଜ ହାତପାଏ ଦାଁତ ଦେଇ ଚବାଇ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତିଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ମାଂସ, ହାଡ଼, ଖଡିର କାଠର ଟୁକୁଡ଼ା, ଅଗ୍ନିର ଅଂଶ ଏବଂ ଭୁକ୍ତ ଅଣ୍ଡକଣା ଛିଟି ଥିଲା, ଅତିଭୋକରେ ବାଘୁଣୀ କମଳାପାଇଁ ପାଥର ଚବାଇ ଦେଉଥିଲା। ସେଠାରେ ମା, ପୁଅ, ବାପା ଏକାଠି ହୋଇ, ଏକାଉଠି ଧରି ନେଉଥିଲେ; ଅରଣ୍ୟର ମାନା ଗଛପରେ ବଉଳା ଗିଧମାନେ ଗିଳିଯାଉଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ପଶୁମାନଙ୍କ ଛେଦିତ ଅଙ୍ଗର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା, ଦୃତ ହସ୍ତୀମାନେ ସିଂହମାନଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ବିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଖାଇଦିଅଯାଉଥିଲେ। ଏହା ଏକ ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା, ସିଂହମାନେ ଏଠାରେ-ସେଠାରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ହରିଣମାନେକୁ ଏକ ଗିଳିରେ ଗିଳିଯାଉଥିଲେ, ଲୋକମାନେ ଏକାଉଠି ମୃତ୍ୟୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।