ମୁଁ ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅପରିଣତ ଆକୃତିରେ ବଢିଉଥିଲି, ଯେଉଁ ଭଳି ଅପାୟ ମୋ ଜୀବନରେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ଲୁଚିଥିଲା, ଏହାକୁ ଲୋକେ ଏଡ଼ାଇ ଯାଆନ୍ତି । ଆମ ଜୀବନର କୋଣାରେ, କୁକୁର ଓ କାଉ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ମାନବ ଦୁଃଖର ମାଟିରେ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଣ୍ଡ ହାତେହାତେ ଚାଷ କରାଯାଉଛି, ମୃଗ୍ ମାୟାର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ପୋଷଣ କରାଯାଉଛି । ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଏକ ନିର୍ମମ ଶିକାରୀ ନିଜ ଜାଲ ଫିଙ୍ଗିଥିବା ପରି, ମୁଁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିଲି, ମୃତ୍ୟୁ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଚଳିଥାଏ । ମୋ ଥକିଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଚାଷୀମାନଙ୍କ ମାଟିର ଦେଉଳ ଉପରେ ଆଡ଼କୁ ଦେଇ, ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନରେ ଶୁଇଥିଲି, ଯେପରି ସର୍ପ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶୟନ କାଳରେ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ । ମୁଁ ଚଳିଥିଲି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଶୀତଳ ଗୁହାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ମୋ ଦେହ ତିଆରି ଗଛପତ୍ର ରେ ଢାକା ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଅଲୋକରେ ଧୂଆଁ ଭରିଥିଲା । ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି, ମୁଁ ମୋ ଗୋଡ଼ରେ ଏକ ଫଟା କଳା ବସ୍ତ୍ର ଯୋଗାଇଥିଲି, ଯେଉଁ ଭଳି ପୃଥିବୀ ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଜଙ୍ଗଲ ଶୁଆଙ୍କ ଭାର ବହିଥାଏ । ଅନେକ ସମୟ, ମୁଁ ଏକ ବିପ୍ଳବାନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ପରି ହୋଇଥିଲି, ଯେଉଁ ଭଳି କାଳ ଜଗତକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲର ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଦଗ୍ଧ କରିଥିଲି । ଏଠାରେ, ମୋ ଜୀବନରେ ମୋର ପତ୍ନୀମାନେ ଓ ପିଲାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ହାତେହାତେ କଷ୍ଟ ଦେଇଥିଲେ, ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ଦୁଃଖର ପରି ଅପରିଚାଳିତ । ଏଠାରେ ମୋର ଏକ ମାତ୍ର ପିଲା, ଏକ ଛୋଟ ଶିଶୁ ସହିତ, ମୁଁ ଷଠି ବର୍ଷ ଅତିବାହିତ କରିଥିଲି, ଅନେକ ଅସାଧ୍ୟ ଦୋଷରେ ପୀଡିତ ହୋଇ । ମୁଁ ଏଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଆଦତର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧି, ଅନେକ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରିଥିଲି— ଚିତ୍କାର, କଠୋର କଥା, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବା, ଖରା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ଭଞ୍ଜିଯାଇଥିବା ଦେଉଳ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଇବା । ଏପରି ଜୀବନ ଚାଲିବା କାଳରେ, ବୟସ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଜୀବନ ଶିର୍ଷ ଅଟୁଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଚୁଲ ତୁଷାର ପରି ଧଳା, ଦେହ ତିଆରି ଶିରିଷ ଫୁଲର ତିଆରି । କର୍ମର ପବନରେ ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ ଏପାଖେ-ଓପାଖେ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସ୍ଫଟିକ ଓ ମଲିନ ହ୍ରଦ ମଧ୍ୟରେ, ଦିନଗୁଡିକ ଶୁଷ୍କ ପତ୍ର ଗୁଛର ପରି ଖସିଯାଉଥିଲା । ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅସ୍ତ୍ର ଏକାଠି ହୁଏ, ଏପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ ଲାଗିଯାଉଥିଲା, ଲଢ଼ାଇ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଆସିଯାଉଥିଲା ଓ ଚାଲିଯାଉଥିଲା । ମୃଗ୍ ମାୟାର ଜଗତରେ ଚିନ୍ତାର ଚକ୍ର ଘୂରିଯାଉଥିଲା, ମନ ତରଙ୍ଗିତ ମହାସାଗରର ପରି ଘୂରିଯାଉଥିଲା । ଅଶାନ୍ତ ଚିନ୍ତାର ଚକ୍ର, ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଆତ୍ମାରେ ଘୂରିଯାଉଥିଲା, ସମୟର ମହାସାଗରର ଘୂର୍ଣ୍ଣିରେ ଘାସ ଭାଗ ମାନେ ପରି । ମୁଁ ଏଠାରେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଦୁଃଖିତ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଘାଉ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ କୀଟ ପରି, ଦୁଇଟି ଗୋଡ଼ ଥିବା ଗଧା ପରି, କିମ୍ବା ଏକା ଗ୍ରାମ ରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଲୋକ ପରି । ମୋର ରାଜ୍ୟ ଭୁଲିଯାଇଥିଲି, ମହା ଜ୍ୱର ରେ ଏକ ଶବ ପରି, ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥିଲି, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଭଙ୍ଗା ପଖ ଥିବା ପକ୍ଷୀ ପରି । ଜଗତର ଅନ୍ତ ପରି, ଜଙ୍ଗଲ ଜଳିଯାଇଥିବା ପରି, ଶୁଷ୍କ ଗଛ ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ ଲାଗିଥିବା ପରି, ତରଙ୍ଗ ତଟ ଉପରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପରି ହୋଇଯାଇଥିଲି । ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ଏକ ଶୂନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମୃତ୍ୟୁର ଅଟୁଟ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଖାଦ୍ୟ, ଘାସ, ପତ୍ର, ଜଳ କିଛି ମିଳୁନାହିଁ । ମେଘ ଆକାଶରୁ ଅନ୍ଧାର ହୋଇ ହାରାଯାଇଥିଲା, ବର୍ଷା ଆସୁନାହିଁ, ପବନ ଅଗ୍ନିର ଅଙ୍ଗାର ଓ ତିଆରି ଭସ୍ମ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲା । ବନର ଗଛପତ୍ର ତିଆରି ଶୁଷ୍କ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଇଥିଲା, ଉପବନ ଖାଲି ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ତ୍ୟାଗ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଏଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଅପେକ୍ଷା ଛଡ଼ି ଉଠିଥିଲା, ଦଳ ଦଳ କୁଞ୍ଚ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଅଗ୍ନି ଭସ୍ମ ଓ ଶେଷ ଘାସ ଛଡ଼ି ଦେଇଯାଇଥିଲା । ସମସ୍ତ ଦେହ ଧୂଳିରେ ଢ଼କା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୁଖାରେ ପୀଡିତ, ଜମି ଖାଦ୍ୟ, ଘାସ, ଜଳ ବିନା ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ରରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା । ଅଞ୍ଚଳ ମୃଗ ମୃଗାମୃଗ ପରି ମାୟା ଓ ଶିଳାରେ ଡୁବିଯାଉଥିଲା, ପବନ ରେତ ଉଠାଇ ଦେଉଥିଲା, ମେଘ ଆକାଶ ଢ଼କି ଦେଉଥିଲା । ଲୋକମାନେ ଜଳର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତେଜ ତାପ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଭୁଖାରେ କିଛି ଲୋକ ନିଜ ପିଲାମାନେକୁ ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଜୀବନ ହରାଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖରେ ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ ଚିବାଇଥିଲେ, ଦାନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଉପସ୍ଥାପିତ । ଏଠାରେ ମା, ପୁଅ, ବାପା ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଶୀଘ୍ର ଧରି ନେଉଥିଲେ; ଜଙ୍ଗଲ ମନା ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଗୃଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକାଉଁ ଗିଲି ଦିଆଯାଉଥିଲେ । ଭୂମି ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଅଙ୍ଗ ଭାଗ ଭାଗି ଦେଉଥିଲେ, ମଦ ହାସୁଥିବା ହାତୀମାନେ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଉଥିଲେ ।