ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ, ମୁଁ ମୋ ଭୋକରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ଜନନୀ ସହ ଏକ ଟିଏ ଅଦ୍ୱେନ୍ ରୁଟ୍ କିମ୍ବା ଅଳିଆ ଉପରେ ଭୟାନକ ଝଗଡା କରିଥିଲି। ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ, ଠଣ୍ଡରେ ମୋ ଦାନ୍ତ କପିଥିଲା, ଆଖି ଡ଼େଉଁ ଥିଲା, ଅଂଗ ରାକ୍ରେ ଦୂଷିତ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ମୁଁ ମୋ ନିଜ ପରିବାରରେ ଏକ ଦୂତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲି। ନଦୀ ତୀରରେ, ମୁଁ ମାଛ ଧରିବା ଆଶାରେ ଚଉଁ ଫେରିଥିଲି, ମୃତ୍ୟୁ ଜଣେ ଜଣ୍ତୁ ଧରିବା ନାଳ ନେଇ ଜଗତରେ ଘୂରିବା ପରି। ଅନେକ ଉପବାସ ପରେ, ମୁଁ ନିଜେ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ପଶୁର ତାଜା ରକ୍ତ ପିଇଥିଲି, ଯେପରି ଶିଶୁ ମା ଦୁଧ ପିଏ। ଯେଉଁମାନେ ମଦ ରେ ମତ୍ତ, ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିତ, ପଲାଶ ପତ୍ର ରେ ଢକା, ଶ୍ମଶାନରେ ରହୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁର୍ଗା ଦେବୀଙ୍କ ଭୟରେ ଭୂତ ପରି ଜଙ୍ଗଲରୁ ଭଗିଯାଉଥିଲେ। ଜଙ୍ଗଲରେ ଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ଧରିବା ପାଇଁ ଜାଳ ପତିଥିଲା, ଯେପରି ଆଶା ପରିବାର, ସନ୍ତାନ, ଜନନୀ ଦ୍ୱାରା ଆଗରୁ ଏକ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ବିସ୍ତାର କରାଯାଏ। ମୁଁ ମାୟାରେ ଗଠିତ ଜଗତ, ତାଣି ଦିଆ ପକ୍ଷୀ, ଓ ଜାଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲି, ଯେପରି ଧର୍ମଜୀବୀ ଲୋକଙ୍କର ଦିଗ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ସେଠି, ମୋ ମନ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅତି ତେଜ ଗତିରେ ଚାଲିଥିଲା, ଆଶା ବର୍ଷା ଋତୁରେ ନଦୀ ପରି ଦୂର ଯାଉଥିଲା। ଅଜଗର ତ୍ୱଚା ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିବା ପରି, ଦୟା ଶରୀରରୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ି ଦିଏଯାଉଥିଲା, ଲଜ୍ଜାରେ ତ୍ୟାଗ ହେଉଥିଲା। ନିର୍ଦୟତା, ଉଚ୍ଚ ରୋଷ, ଓ ବାଣ ବର୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ବସନ୍ତ ଶେଷରେ ଆକାଶରେ କଳା ମେଘ ଲୁଚିଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅଭିଜ୍ଞ, ଅଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଡ଼ାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଗୁହାରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲା। କୁକୁର ଓ କାଉ ଭିତରେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିବା କୋଣାରେ, ମାନବ ଦୁଃଖର ମାଟିରେ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ମାଞ୍ଜା ଲାଗିଥିଲା, ଭ୍ରମର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଜଳିତ। ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ନିର୍ଦୟ ଶିକାରୀ ଜାଳ ପତିଥିବା ପରି, ମୁଁ ପଶୁ ମଧ୍ୟରେ ଘୂରିବା, ମୃତ୍ୟୁ ଜଣ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ ଘୂରିବା ପରି। ଶ୍ରମିତ ମୁଣ୍ଡ କୃଷକ ଘରର କାଦା ଦେବାରେ ଚିଁହାଇ ଦେଇ, ଅଜ୍ଞାନରେ ଶୁଇଥିଲି, ଯେପରି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦେବ ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଅଜଗର ଶୁଇଥିବା। ପତ୍ର ଲଗା ଚିରି ଓ ଧୂଆଁ ରେ ମୁଁ ଶୀତଳ ଗୁହାରେ ରହୁଥିଲି, ଭିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତାଳ ଶ୍ରେଣୀରେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ମୁଁ ମୋ ଅଣ୍ଡା ଶ୍ୟାମ ଚିରି ଜାମା ରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ରହିଥିଲି, ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଗରମ ଦିନରେ ଜଙ୍ଗଲ ଶୁଆ ଭାର ବହନ କରେ। ଅନେକ ଥର ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଶେଷ ଅଗ୍ନି ପରି ହୋଇ, ଜଙ୍ଗଲର ପ୍ରାଣୀ ଦହି ଦେଇଥିଲି, କାଳ ପରି ଜଗତକୁ ନିଖାଇ ଦେଉଥିଲି। ସେଠି, ମୋ ଜନନୀ ଓ ଶିଶୁ ମୋ ପାଖରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳା ପରି ଅସହ୍ୟ, ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲେ। ଏକ ଛୋଟ ପୁଆ ସହିତ, ମୁଁ ଏଠି ଷଠି ବର୍ଷ ଅତିବାହିତ କରିଥିଲି, ଅସାଧ୍ୟ ଦୋଷରେ ପୀଡ଼ିତ। ଏଠି, ଦୁଷ୍ଟ ଆଦତ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧି, ଅନେକ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲି: ଚିତ୍କାର, କଠୋର ଶବ୍ଦ, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବା, ଖରାପ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ଭଙ୍ଗା ଘରରେ ଶୁଇବା, ମହାନ ଲୋକମାନେ। ସମୟ ବିତିବା ସହିତ, ମୋ ଜୀବନ ବୃଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ଶିର୍ଷ ହୋଇଗଲା, ଚୁଉଁ ତୁଷାର ପରି ଧଳା, ଶରୀର ତୁଷାର ଭରି ଘାସ ପରି ଦୁର୍ବଳ। କାର୍ମିକ ଫଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଖେଳିବା, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଝିଲିରେ, ଦିନ ଶୁଅ ପରି ଖସିଯାଉଥିଲା। ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାଣ ଏକାଠା ହୁଏ, ଏପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ବେଦନା ଅବିରତ ଆସିଯାଉଥିଲା, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଆସିଯାଉଥିଲା ଓ ଯାଉଥିଲା। ଜଗତ ମାୟାର ଚିନ୍ତାର ଚକ୍ରବାତ, ମନ ତରଙ୍ଗରେ ଘୂରିଥିଲା, ଯେପରି ସାଗର ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଘୂରିଯାଏ। ଚିନ୍ତାର ଚକ୍ର, ଚିନ୍ତାର ଚିନ୍ତାରେ ଗଠିତ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଆତ୍ମାରେ ଘୂରିଥିଲା, ସାଗରର ଚକ୍ରବାତରେ ଘାସ ପରି ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ଭିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଘାଉରେ ପୋକା ପରି, କିମ୍ବା ଦୁଇ ଚାଲି ଦାଉ କଠିନ ଗଧା ପରି, କିମ୍ବା ଏକ ଗ୍ରାମ ଅଶ୍ରୟ ପରି, ଏମିତି ମୁଁ ଏଠି ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଏକାଠା ହୋଇଥିଲି। ମୋ ରାଜସ୍ୱ ଭୁଲିଗଲି, ବଡ଼ ଜ୍ୱରରେ ଶବ ପରି, ଅବଜାତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥିଲି, ପାହାଡ଼ରେ ଭଙ୍ଗା ପକ୍ଷ ପକ୍ଷୀ ପରି। ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଶେଷ ହେଉଥିଲା, ଜଙ୍ଗଲ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଉଥିଲା, ଶୁଷ୍କ ଗଛ ଉପରେ ଆଘାତ ଦେଇ, କିମ୍ବା ତରଙ୍ଗ ତୀରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା। ତାପରେ, ଭିନ୍ଧ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ଏକ ଶୂନ୍ୟ ଚରାଗାହ ହୋଇଗଲା, ଭୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ ବନ୍ଧି, ଖାଦ୍ୟ, ଘାସ, ପତ୍ର, ଜଳ ବିନା। ଏଠି, ଗଠିତ ମେଘ ଝାଉ ନପଡ଼ିଲା, ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଫେରିଲେ ନାହିଁ; ପବନ କେବଳ ଅଗ୍ନି ଭସ୍ମ ଏବଂ ଜ୍ଵଳିତ ଅଂଶ ଉଠାଇ ନେଲା। ଜଙ୍ଗଲରେ ପତ୍ର ଶୁଷ୍କ ଓ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଅଗ୍ନିରେ ଦହି ଯାଇଥିଲା, ଉଦ୍ୟାନ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ତ୍ୟାଗ ହୋଇଥିଲା। ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଉପ୍ରୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ ଭସ୍ମ ଓ ତୃଣ ଅଂଶ ରହିଗଲା। ସମସ୍ତ ଶରୀର ଧୂଳିରେ ଢକା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ, ଭୂମି ଖାଦ୍ୟ, ଘାସ, ଜଳ ବିନା, ଅଗ୍ନିରେ ଚକ୍ରବୃତ। ଅଞ୍ଚଳ ମିରାଜ୍ ଓ ଚାଲି ମାଟିରେ ଡୂବିଯାଉଥିବା ମହିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପବନ ରେତ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲା, ମେଘ ଆକାଶ ଢକି ଦେଉଥିଲା। ଜଳ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ଆଶାରେ ଲୋକ ଭିଡ଼, ତୀବ୍ର ତାପରେ ଜୀବନ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଭୋକରେ ଅନେକ ନିଜ ଶିଶୁ ଖାଇବା ଉଦ୍ୟମରେ ଜୀବନ ହରାଇଥିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖରେ ନିଜ ଅଂଗ ଦୁଃଖରେ ଚିବାଇଥିଲେ, ଦାନ୍ତ ତଳେ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲା। ଏଠି, ମା, ପୁଅ, ବାପା ଏକାଠା ହୋଇ ଦ୍ରୁତ ନିଜେ ନିଜେ ଧରି ନେଉଥିଲେ; ଜଙ୍ଗଲ ମାନା ଗାଉ ଗାଉରେ ଗିଲିଯାଉଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଗୃଦ୍ଧ ପେଟରେ। ପୃଥିବୀ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଉଥିଲା, ଜନ୍ତୁ ନିଜେ ନିଜେ ଅଂଗ କାଟି ଦେଉଥିଲେ, ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଖାଇଯାଉଥିଲେ।