ଏକ ଦୁଃଖ ଭରା ଜୀବନର କଥା ଆମେ ଦେଖୁଛୁ, ଯେଉଁଠି ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଙ୍ଗଲରେ ଅନେକ ଟାଣି ଟାଣି ଲିନେନ ର ଚିରା ଚିରା ଜାମା ପିନ୍ଧି ହାତରେ କାଠ ଉଠାଇ ଘୂରୁଛନ୍ତି, ଦେଖିଲେ ଏହି ଦୁଃଖର ମୂର୍ତ୍ତି ଭଳି ଲାଗେ। ସେ ଏକ କପଡ଼ା ରେ ଶରୀର ଡାକି ରଖିଛନ୍ତି, ଯାହା ବୟସ ଓ ମଳ ଦ୍ୱାରା ଭିଜି ଅପବିତ୍ର ହୋଇଛି; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ନିଜକୁ ଧନୀ ଲୋକଙ୍କ ଘର ତଳେ ନେଇଯାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଘନ ମେଘ ଆକାଶ ଭରି ରହିଛି। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ବୟସରେ ଅତିକ୍ରମିତ ଓ ଶୀତ ହାଲୁକା ବାତାସରେ ଗାଁ ଗାଁ ମାନ୍ୟ, ଜଙ୍ଗଲର ଗଭୀର ତଳେ ଲୁଚି ରହିଛନ୍ତି, ଏକ ବିରାଟ ଶୂନ୍ୟ ଭଳି। ବିଭିନ୍ନ ଝଗଡ଼ା ଓ ଦ୍ୱେଷର ତାପରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଚକୁରୁ ରକ୍ତ ଝରି ଲୁଚି ଲୁଚି ଲୁହ ଭଳି ବାହାରିଯାଏ। ଏଠି ଜଙ୍ଗଲର ମହିଳାମାନେ, ଭିଜି ଏବଂ ବନ ଶୁଆର ମାଂସ ଖାଇ, ପଥର ତଳା ଚଉକି ଅପାର୍ଣ୍ଣ କୁଟିର ରେ ରହି, ମେଘର ଭାରରେ ଅବସାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସମୟ ଗତିରେ ସ୍ନେହ ହ୍ରାସ ହେଲା, ପତ୍ନୀ ଅନୁତ୍ପାଦିତ ହେଲେ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ ମିଳିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ନିତି ଝଗଡ଼ା ଚାଲି ରହିଲା। ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶଙ୍କା ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀ ଭଳି କୁହୁକୁହୁ କରୁଥିଲେ, ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟ ନେଇ ଅନ୍ୟ ଘରେ ବର୍ଷ ଦେଇ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲି। ଅସ୍ପୃଶ୍ୟମାନେ ଝଗଡ଼ା ଓ ତୀବ୍ର ଉପାଳି ଦେଇ, ମୋ ମୁହଁ ଚିହ୍ନିତ ଓ କ୍ଷତ ହେଇଯାଇଥିଲା, ରାହୁଙ୍କ ଜ୍ଵାଲରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି। ବିଘ୍ନ ହୋଇଥିବା ଠୁଣ୍ଡା ଠୋଉରେ ବାଘ ମାଂସ ଚିରା ଚିରା ଖାଇଥିଲି, ଏହା ନରକବାସୀ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଲାଗିଥିଲା। ହିମାଳୟର ଗୁହାରୁ ଆସିଥିବା ତୀବ୍ର ଶୀତ ହାଲୁକା ବାତାସ, ମୋ ନଗ୍ନ ଦେହରେ ତୀର ଭଳି ଲାଗିଥିଲା। ଏଠି ଏକ ଅତିବୃଦ୍ଧ, ଅସ୍ତିର ମନ ଥିବା ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ଶୁଷ୍କ ଗଛ ମୂଳ ଖୋଦି ନିଅନ୍ତି, ଏହା ନିଜର ନିତି ଫଳ ଭଳି ଏକ ଏକ କରି ଉଠାଯାଏ। ଜଙ୍ଗଲରେ ଛୋଟ ମାଟି ଡିଶରେ ମୁଁ ଉତ୍ସାହରେ ରାନ୍ଧା ମାଟି ଖାଇଥିଲି, ଲୋକମାନେ ଅପରିଷ୍କୃତ ଦେଇଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଭଳି। ଖାଇଥିବା ଲୋକର ଶକ୍ତି ଶୋଷିଯିବା ପାଇଁ, ମୋ ନିଜ ଅଂଶ ଅନ୍ୟେଠି ବିକ୍ରି ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁଁ ଓ ବିକୃତ ମୁହଁ ଥିବା ଲୋକ ଦ୍ୱାରା। ମୋ ଜୀବନ ଦେହର ମାଂସ, ଏକ ଏକ କରି କଟି ଏବଂ ବିକ୍ରି ହୋଇଥିଲା, ଏହା ମୋ ଆୟୁ ଭଳି ଲାଗିଥିଲା, ବିନ୍ଧ୍ୟ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟମାନେ ରେ। ମୋ ପାପ, ହଜାର ଜନ୍ମରେ ସଂଚିତ, ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ପାର୍କ ଓ ଉଦ୍ୟାନରେ ପ୍ରସ୍ତାରିତ ଓ ମିଶିଗଲା। ମୁଁ ଅନୁରାଗ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ କୁଦାଲକୁ ଦେଖିଥିଲି; ରୌରବ ନରକରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକ ଭଳି, ଏହି କାଉଁ ମଧୁରତାରେ ପୂରିଗଲା। ବିନ୍ଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲର କଣ୍ଟା ଓ ଜାଡ଼ରେ ଘୂରୁଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପତ୍ର ରାଉ ଲଗାଯାଇଥିଲା, ଅଦିବାସୀ ଭଳି ସମ୍ପୃକ୍ତ ହେବାକୁ। ପତ୍ନୀ ଓ ଶିଶୁମାନେ ଗଢ଼ି ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା କରି ଅଥବା ଦଣ୍ଡର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନେଇଥିଲେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ଏଠି ରାତି ଶୁଖା ପାଲା ଗଛର ପତ୍ର ଉପରେ କଟି, ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ମକଡ଼ମାନେ ସହିତ ଏବଂ ଶୀତରେ ଦାନ୍ତ କମ୍ପିଥିଲା। ବର୍ଷା ଋତୁର ତୀବ୍ର ଶୀତରେ, ମୋ ଦେହରେ ଲୋମ ତିଆରି ହୋଇଯାଏ, ଜଳ ଫୁଟି ମୁକୁତ ଭଳି ଲାଗିଥିଲା। ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ, ମୁଁ ମୋ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଝଗଡ଼ା କରିଥିଲି, ତାଙ୍କ ଉଦର ଖାଲି ହୋଇଗଲା ଏକ ଅଦା ଅଥବା ଅଜୱାଇନ ମୂଳ ନେଇ। ଜଙ୍ଗଲରେ, ଦାନ୍ତ କମ୍ପିଥିଲା, ଚକୁ ବଡ଼ ହୋଇଯାଏ ଶୀତରେ, ଦେହ କଳିମା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିଷ୍ଟ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ମାନେ ମୁଁକୁ ଭୂତ ଭଳି ଦେଖିଥିଲେ। ନଦୀ ତଟରେ, ମୁଁ ମାଛ ଧରିବାକୁ ଅଂଗୁର ନେଇ ଘୂରୁଥିଲି, ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି, ଯିଏ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଥିଲେ। ଅନେକ ଉପବାସ ପରେ, ମୁଁ ମାରିଥିବା ପଶୁର ତାଜା ଉତ୍ତାପ ରକ୍ତ ପିଇଥିଲି, ଶିଶୁ ମା ଦୁଧ ପିବା ଭଳି। ମଦୋନ୍ମଦିତ, ରକ୍ତ ଲିପ୍ତ ଏବଂ ପଲାଶ ପତ୍ର ରେ ଢାକି ଶ୍ମଶାନ ରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ତାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲ ଭୂତ ଭଳି ପଳାଇଯାନ୍ତି। ଏଠି ଜଙ୍ଗଲରେ ଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ଧରିବାକୁ ଜାଲ ପିଛିଯାଏ, ଯିଏ ଶିଶୁ, ପତ୍ନୀ ଓ ପରିବାର ମାନେ ଆଶାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇଥିଲେ। ମୁଁ ମାୟାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଜଗତ, ତାନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପକ୍ଷୀ ଓ ଜାଲକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲି, ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକଙ୍କ ଦିଗ ଭଳି। ଏଠି ମନ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ କାମରେ ଦୌଡ଼ିଯାଏ, ଆଶା ଦୂର ଯାଏ, ବର୍ଷା ଋତୁର ନଦୀ ଭଳି। ଅଜଗର ତାଙ୍କ ଚର୍ମ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିବା ଭଳି, ଦୟା ଦେହରୁ ଦୂର ଛାଡ଼ି ଦିଏ, ଲଜ୍ଜାରେ ତ୍ୟାଗ କରି। କ୍ରୂରତା, ଉଚ୍ଚ କ୍ରୋଧ ଓ ତୀର ଭଳି ଆକ୍ରମଣ ନେଇଥିଲେ, ଶୁଷ୍କ ଋତୁର ଅନ୍ତରେ ଆକାଶର କଳା ମେଘ ଭଳି। ଯେଉଁମାନେ ରୂପରେ ଅଭିଘ୍ନ, ସେମାନେ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଡ଼ାଯାନ୍ତି, ମୋ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖ ଭଳି, ଗହ୍ୱର ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଛି। କୁକୁର ଓ କାଉଁ ଭରିଥିବା କୋଣା ଓ ମାନବ ଦୁଃଖର ମାଂଜ ଭୂମି ରେ, ଅପକର୍ମର ମାଂଜ ଅଣ୍ଡ ଉପରେ ଚାଲିଯାଏ, ମୋହର ବର୍ଷାରେ ଶିଚିତ ହୋଇ। ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଦୟାହୀନ ଶିକାରୀ ଭଳି ମୁଁ ଜାଲ ଛାଡ଼ି, ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ଚାଲିଥିଲି। ମୋ ଥକି ମୁଣ୍ଡ ଚଉଁ ଗ୍ରାମବାସୀ ଦେଖି ମାଟି ଦିଅଲ ଉପରେ ଦେଇ ଅଜ୍ଞାନରେ ଶୋଇଥିଲି, ଶେଷ ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ଅଜଗର ଶୋଇଥିବା ଭଳି। ଚଳିତ ପତ୍ର ଓ ଧୂଆଁ ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଇ, ଶୀତ ଗୁହା ରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ଶିଳା ଉପରେ ଦେହ ରଖିଥିଲି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି, ମୁଁ ମୋ ଦେହରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା କଳା ଫଟା ଜାମା ପିନ୍ଧି ରଖିଥିଲି, ମଳ ଭରି, ପୃଥିବୀ ଗରମୀରେ ଜଙ୍ଗଲ ଶୁଆର ଭାର ଭଳି। ଅନେକ ସମୟ, ମୁଁ ଯୁଗାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଭଳି ହୋଇ, ଜଙ୍ଗଲର ପ୍ରାଣୀମାନେ କୁ ଜଳାଇ ଦେଉଥିଲି, କାଳ ଭଳି ଜଗତ କୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲି। ଏଠି, ମୋ ପତ୍ନୀ ଓ ଶିଶୁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏକ ଅପରିଚାଳିତ ଶ୍ରିଙ୍ଖଳ ଭଳି, ଦୁଃଖ ଆଣିଥିଲେ। ଏକ ଛୋଟ ପୁଅ ସହିତ, ମୁଁ ଏଠି ଷଠି ବର୍ଷ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲି, ଅସାଧ୍ୟ ଦୋଷରେ ପୀଡ଼ିତ।