ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥାରେ, ଯେପରିକି ଜଳ ସମୁଦ୍ରରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ତାପ ଅଗ୍ନିରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅନେକ କ୍ରିୟା ମନ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଯେତେ ଦେଖାଯାଏ—କର୍ତ୍ତା, କ୍ରିୟା, ଉପକରଣ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ମଞ୍ଚ, ଯେଉଁଥିରେ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ଦ୍ରଷ୍ଟି, ଦ୍ରଶ୍ୟ ଅଛି—ସେ ସବୁ ତୁମର ମନ ଅଟୁଟ। ମନ ନିଜେ ଏହି ଜଗତ, ତରଳ, ଅଟବୀ ଭାବରେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ଯେପରି ଏକ ଗୋଲ୍ଡ ଅନେକ ଦାଡ଼ି, ମୁକୁଟ, ଅଙ୍ଗଦ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯଦି ଲୋକେ ଏକତା ଭାବକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହିବି, ଯେଉଁଥିରେ ଜଗତର ମାୟାର ଚମତ୍କାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥାଏ। ଏ ପୃଥିବୀରେ ଉତ୍ତର ପାଣ୍ଡବ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍କଟ ଦେଶ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ସହର ଓ ଅଟବୀ ଭିତରେ ଜଣା ଲାଗିଛି। ସେଠାରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ନିର୍ମଳ ଜମ୍ବିରା ଗଛର ଉଦ୍ୟାନରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଦେବୀମାନେ ଲତା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ସ୍ୱିଂ ଦେଇ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସହରକୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ପବନ ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଥିବା ଲୋଟସ ପ୍ରମୁଖ ହଳଦି ରେଣୁ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଅପୂର୍ବ ହଳଦି ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଏ, ଅଟବୀ ଚମକୁଥିବା ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। କରଞ୍ଜ ଫୁଲର ଝାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଜଂଗଲ ଅନ୍ତ, ଖଜୁରୀ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଗ୍ରାମର ଝିଙ୍କା ଶବ୍ଦ ଆକାଶରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିବା। ସେଠାରେ ପକ୍କା ଧାନ, ହଳଦି ମିଲେଟ ଓ ଗହମର ଶୃଙ୍ଗାର, ମୟୂର ଦଳ ଏବଂ ଅଟବୀ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। କଉ, ସାରସ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଗୁଞ୍ଜିଉଥିବା, ଫୁଲଫୁଲି ଲୋଟସ ଉଦ୍ୟାନ, ଏବଂ ତମାଳ ଗଛ ଦଳ ଓ ନୀଳ ପାହାଡ଼ ଗ୍ରାମ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଯାଇଛି। ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଦଳର ଚିତ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଗୁଞ୍ଜିଉଥିବା, ନଦୀ କୂଳରେ ଶୁଅ ହୋଇଥିବା ପାରିହଦ୍ରକ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗିନ ହୋଇଥିବା। ମିଲେଟ ଖେତରେ ଜଣେ ଜଣେ କନ୍ୟାମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇ ମଧୁର ଦେବତାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ପବନ ଫୁଲର ମେଘକୁ ଚାଲାଇ ଦେଉଛି। ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଯାତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କ ଗୃହରୁ ବାହାରି ଆସି ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି, ଏପରି ଲାଗେ ଯେ ସ୍ୱର୍ଗର ରୂପ ଏଠାରେ ତିଆରି ହୋଇଛି। କଦଳୀ ଉଦ୍ୟାନର କୂଳରେ କିନ୍ନର ଦମ୍ପତି ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୃଦୁ ପବନରେ ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନ ହ୍ରସ୍ୱ ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ ଏକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ଲବଣ ନାମର, ଅତି ଧର୍ମିକ, ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରର ବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପୃଥିବୀରେ ଚମକୁଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତିର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏପରି ଲାଗେ ଯେ ହରାର ଶିଖର ଉପରେ ମାଳା ପିନ୍ଧାଯାଇଛି। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ପୁରାପୁରି ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ତୁଳନା କରାଯାଏ ଫୁଡ଼ି ତୁଣି ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଅପରିଚିତ ମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଉତ୍ତାପ ଧରିଛନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଜଣେ ଉଦାର ଓ ସତ୍ପୁରୁଷ ରକ୍ଷାକାରୀ ରାଜାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହରିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପରି ଲୋକେ ଦୀର୍ଘକାଳ ସ୍ମରଣ କରିଥାନ୍ତି। ଦେବତା ପାହାଡ଼ରେ, ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତିର ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ ଫୁଲିଯାଏ। ତାଙ୍କର ରୂପବତୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁ ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ହଂସାମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଅନୁସୃତି କରିଥାନ୍ତି। ଓ ରାମ, ଏପରି ନିଜର ଅଦ୍ଭୁତ କୀର୍ତ୍ତି ଥିବା ଜଣେ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ସେ କ୍ରୁକ୍ କର୍ମ କୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଲୋଭ କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଉଦାରତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମାଳା ପରି ଅଚଳ। ଯେତେବେଳେ ଦିନର ଅଷ୍ଟମ ଅଂଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆସେ, ସେ ସମୟରେ ରାଜା କେବେକେବେ ସିଂହାସନରେ ବସିଥାନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଚାନ୍ଦ ପରି ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବାରେ, ରାଜ୍ୟର ଅନୁଗତ ସେନା ଉତ୍ସାହରେ ରଜସ୍ବ ଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ସେଉଁଠି ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ମହିଳାମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି, ରାଜାମାନେ ବସିଥାନ୍ତି, ଓ ଲୁଟ ଓ ବାଂଶୀର ମଧୁର ଶବ୍ଦ ମନକୁ ଆକର୍ଷଣ କରେ। ରାଜାଙ୍କର ରାଣୀମାନେ ସୂନ୍ଦର ଫାନ ଓଡ଼ାଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଦେବ ଓ ଦାନବ ଗୁରୁମାନେ ଭାବରେ, ଏଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜ୍ୟର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବେଚନା କରୁଥିବା, ଚରମାନେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର ଖବର ଦେଉଥିବା। ଏକ ଶୁଭ ସମୟରେ ଇତିହାସ ଓ ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥ ପଠାଯାଉଥିବା, ଏବଂ ଗାୟକମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରି ପବିତ୍ର ଷ୍ଟୁତି ଗାଉଥିବା। ଏହି ସମୟରେ ଗର୍ବରେ ଏକ ଯାଦୁକର ରଜସ୍ବ ଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଭୂମିକୁ ଭିଜେଇବାକୁ ଚାହେଁ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କର ଗର୍ବିତ ଗ୍ରୀବା ଦେଖି, ପହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଦୃଢ଼, ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଫଳଭରା ଗଛ ପରି ଦଉଁ। ବଡ଼ ଶାଖା, ଛାୟା, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଭରା ଗଛ ପାଖରେ ମକା ଭାବରେ ସେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି। ସେ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଲାଭ ଲାଗି ଆକୁଳ, ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ମଧୁର ପବନରେ ପଦ୍ମକୁ ମଧୁମକ୍ଷି ଭାବରେ କଥା କହିଥାନ୍ତି। ଏବଂ କହିଲେ, ଓ ଭଗବନ୍, ଏଠି ଦେଖ, ଏକ ଦାୟସ୍, ତାଳିକା ଉପରେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀରେ ଚାନ୍ଦ ପରି ଶୋଭିତ। ସେ ଦାୟସ୍-ସ୍ପିନ୍ଡଲକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ଦାୟସ୍ ଘୁଞ୍ଚିଲା, ଯେପରି ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ସୃଷ୍ଟିର ଗୁରୁତ୍ୱ ଘୁଞ୍ଚାଇଥାନ୍ତି। ରାଜା ଦେଖିଲେ, ଦାୟସ୍ ଏକ ଆଲୋକ ରେଖାରେ ଚମକୁଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ନିଜ ଧନୁ ପକାଇଥିବା ପରି। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ସିନ୍ଧୁ ଅନୁଗତମାନେ ସହ ରଜସ୍ବ ଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ଏପରି ଲାଗେ ଯେ ମେଘ ତାରା ଓ ଗ୍ରହ ଭରା ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୁରଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲା, ଦେବତା ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହିଁ, ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିବା ପରି। ସେ ତୁରଙ୍ଗକୁ ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ଥିବାରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ ଦେବତାଙ୍କୁ କଥା କରିଥିବା।