ଏହି ଗଳ୍ପରେ, ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଏକ ରାକ୍ଷସୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଘଟଣା ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ। ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ବଳାତ୍କାର ଛାଡ଼ିଦେଇଛି; ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁମାନେଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲି, ସେମାନଙ୍କ ନାଡ଼ୀ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛି।” ସେଉଁଠି ଆଉ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସକୁ ଆଘାତ ଦେଇ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଥିଲି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁର୍ବଳ ନାଡ଼ୀ ଆଉ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି।” ଏହାପରେ, ରାକ୍ଷସୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ବିଷୂଚିକା-ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଇ, କହିଲେ, “ଧର୍ମଶୀଳ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଦୁଃଖ ହରିବା ପାଇଁ, ରାଜନ, ଶୀଘ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଥିବା ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର।” ସେ ଏଉଁଠି ଆହ୍ୱାନ କଲେ, “ଚଳ, ନଦୀକୂଳକୁ ଆସ; ଆମେ ଏଉଁଠି ଯିବା। ଶାନ୍ତ ଓ ସଂୟମିତ ଚିତ୍ତରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବରେ ମୁଁ ଏହି ଦାନ ଦେଉଛି।” ତା’ପରେ ଏହି ରାତିରେ, ରାକ୍ଷସୀ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ରାଜା, ଏକ ଦୃଢ଼ ମିତ୍ରତା ଗଢ଼ି, ଏକାଠି ନଦୀପାରେ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଦୁଇଜଣ ରାକ୍ଷସୀଙ୍କ ମିତ୍ରତା ଜାଣି ସଂଯମ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ରହିଲେ। ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇଲେ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ବିଷୂଚିକା ନିବାରଣ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହା ଚାପାଇଲେ ସିଫଳ ହୁଏ। ଏହାପରେ, ଦୁଇଜଣ ମିତ୍ରତା ଗଢ଼ି, ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ରାଜା କହିଲେ, “ମହାଦେବୀ, ଆପଣ ଆମ ଗୁରୁ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ବନ୍ଧୁ; ମୋ ଘରକୁ ଆସିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଉଛି।” ସେଉଁଠି ଆଉ କହିଲେ, “ମୋ ଅନୁରୋଧ ନକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ସାଧୁମାନେଙ୍କ ମିତ୍ରତା ସାକ୍ଷାତ୍କାରରେ ବଢ଼ିଯାଏ। ଏକ ଶୋଭାମୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୋ ଘରକୁ ଆସିଥିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠି ଆପଣ ଇଚ୍ଛା କରି ରହିପାରିବେ।” ତେବେ ରାକ୍ଷସୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏକ ଭୋଳା ଜନାନୀ ରୂପେ ଯିଏ ଆସେ, ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇପାର; ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ରୂପରେ କେମିତି ପୂରଣ ହେବି? ମୋ ପାଇଁ ମାଂସ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ଭୋଜନ ନୁହେଁ; ଏହି ସ୍ୱଭାବ ଆଦିଠାରୁ ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥାଏ।” ରାଜା କହିଲେ, “ସୁନ୍ଦର ଶୃଙ୍ଗାରରେ ମୋ ଘରେ କିଛି ଦିନ ନାରୀ ରୂପେ ରୁହ; ପରେ ମୁଁ ଅଞ୍ଚଳର ଶତାଧିକ ଦୁଷ୍ଟ ଚୋର ଓ ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ଧରି ତୁମକୁ ଭଲ ଭୋଜନ ଭାବେ ଦେବି।” ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଛାଡ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଧାରଣ କରି, ସେଇ ଶତାଧିକ ଦଣ୍ଡିତ ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ନେଇ ହିମାଲୟର ଶିଖରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଚାହିଁଥିବାଭଳି ସେଉଁଠି ଭୋଜନ କଲେ। ସେଉଁଠି ସେ ନିଦ୍ରା ଓ ଅବସାନ ଛାଡ଼ି, ପୁନି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ; ଧ୍ୟାନ ଶେଷ କରି, ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ପୁନି ଫେରିଆସୁଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହା ନ୍ୟାୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଏହି ହିଂସା ମଧ୍ୟ ମହାକରୁଣା ସମାନ। ତୁମେ ମୋ ସହିତ ପୁନି ଦେଖା କରିବ, କାରଣ ମିତ୍ରତା ଏକଥର ହେଲେ କେବେ ମିଛ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ।” ରାକ୍ଷସୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ରାଜନ, ଏହା ଉଚିତ; ମୁଁ ଏହିପରି କରିବି। ମିତ୍ର ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାଙ୍କ କଥା କିଏ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବ?