ହେ ରାଜା, ଛଅଶେ ବର୍ଷ ପରେ, ମୁଁ ଧ୍ୟାନରୁ ଉଠି ସମାଧିରେ ଲୀନ ହୋଇଥିଲି, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ମୋ ମନରେ ଖାଦ୍ୟ ଭାବ ଉପଜିଛି, ଆଜି ମୋତେ ଖାଇବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି। ବର୍ତ୍ତମାନ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ସାଳଭଞ୍ଜିକା ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଯାଇ ଅଚଳ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେତେଦିନ ଇଚ୍ଛା, ସେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ଅମୃତଧାରା ଧ୍ୟାନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ମୋ ଶରୀରକୁ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ପୋଷଣ କରେ, ସମୟ ଆସିଲେ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି—ଏହି ମୋ ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟ। ହେ ରାଜା, ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ମୁଁ କେହିଙ୍କର ଜୀବନକୁ କ୍ଷତି କରିବି ନାହିଁ; ତେଣୁ ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଉତ୍ତର ଦିଗର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏକ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାର ନାମ ହେଉଛି ହିମବତ, ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକ ଭଳି ପବିତ୍ର ଏବଂ ଏହା ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ସମୁଦ୍ରକୁ ଛୁଇଁଛି। ସେଠାରେ ମୁଁ କଠିନ ରୂପରେ ସୁନାର ଶିଖର ଥିବା ପର୍ବତ ଗୃହରେ ଇରନ୍ ଖମ୍ଭ ଭଳି ରହୁଛି, ରାକ୍ଷସୀ କର୍କଟୀ ନାମରେ। ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲି, ଲୋକମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉ ଭାବି, ତେଣୁ ମୁଁ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବିଷୂଚିକା ରୋଗର ଭଳି ହୋଇଯାଇଥିଲି। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ବର ପାଇ ମୁଁ ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ଲୋକମାନେ ବିଷୂଚିକା ଭାବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିଲି। କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ଏକ ନିୟମ ଦେଇଥିଲେ: "ତୁମେ ଧର୍ମିକଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବ ନାହିଁ"; ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏକ ମହାମନ୍ତ୍ର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ଏବଂ ସେଥିରେ ନିୟମିତ ରହିଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଅବଲମ୍ବନ କର; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତର ସମସ୍ତ ହୃଦୟବ୍ୟଥା ଶାନ୍ତ ହେବ—ମୋର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ କିଛି ବିକ୍ଷୋଭ ନେଇ କିଏ କହିବ? ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ହିଂସା ଛାଡିଦେଇଛି; ଯେଉଁ ହୃଦୟଗୁଡିକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲି, ସେମାନଙ୍କର ନାଡୀଗୁଡିକୁ କ୍ଷତି ହୋଇଛି। ଯେମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତ ଓ ମାଂସ ଆଘାତ ପାଇ ତ୍ୟାଗିତ ହେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନଷ୍ଟ ନାଡୀ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି। ଏହି ବିଷୂଚିକା ମନ୍ତ୍ର ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଯେଉଁମାନେ ନଷ୍ଟ ନାଡୀ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଥିବା ମନ୍ତ୍ର ଶୀଘ୍ର ଗ୍ରହଣ କର। ଆସ, ରାଜା, ନଦୀ ପାଖକୁ ଚଳ; ଆମେ ସେଠାକୁ ଯିବା। ତୁମେ ଶାନ୍ତ ଓ ସଂଯମିତ ହୋଇଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ଧର୍ମ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ଏଭଳି, ସେ ରାତିରେ ରାକ୍ଷସୀ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ରାଜା, ସମ୍ବେଦନା ଓ ମିତ୍ରତାରେ ବିକାଶ ପାଇ, ନଦୀତଟକୁ ଗଲେ। ଦୁଇଜଣ, ରାକ୍ଷସୀଙ୍କ ମିତ୍ରତା ଜାଣି, ସିଧା ଓ ପରୋକ୍ଷ ଉପାୟରେ ଶାନ୍ତ ଓ ସଂଯମିତ ରହି, ସେଠାରେ ଅନ୍ତିମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିଲେ। ସେ ରାକ୍ଷସୀ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଭଲ ପାଇ ତାଙ୍କଠାରୁ ବିଷୂଚିକା ନିବାରଣ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯାହା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ତାପରେ, ଦୁଇଜଣ ମିତ୍ରତାର ବନ୍ଧନ ଗଢି, ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ; ବିଦାୟ ସମୟରେ, ରାଜା କହିଲେ—"ତୁମେ ଆମର ଗୁରୁ, ମହାଦେବୀ, ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମିତ୍ର ମଧ୍ୟ; କମଳମୁଖୀ, ଆମ ଘରକୁ ଆସିବାକୁ ଆମେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଉଛୁ।" "ଆମର ଅନୁରୋଧ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବେ ନାହିଁ; କାରଣ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମିତ୍ରତା ମିଳିଲେ ବଢ଼ିଯାଏ। ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ମନୋହର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ଶ୍ରୀରେ ସୁଶୋଭିତ ହୋଇ, ଆମ ଘରକୁ ଆସ, ଏଠାରେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ରୁହ।" "ତୁମେ ଯେଉଁ ଭୋଳା ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କର, ତାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇପାର; ମୁଁ ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବାବେଳେ, କେମିତି ମୋତେ ତୃପ୍ତ କରିବେ?" "ମୋତେ କେବଳ ମାଂସ ଖାଦ୍ୟ ଭଳି ଲାଗେ, ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି ସ୍୵ଭାବ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ନିର୍ମିତ, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ିଯିବ।" "ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମନୋହର ରୂପରେ କିଛି ଦିନ ମୋ ଘରେ ରୁହ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରିବି।" "ତାପରେ, ଜିଲ୍ଲା ଜିଲ୍ଲାର ଶତଶଃ ଦୁଷ୍ଟ ଚୋର, ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଣି, ତୁମକୁ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ଭାବରେ ଦେଇଦେଉଛି।" "ତୁମର ମନୋହର ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି, ରାକ୍ଷସୀ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ସେହି ଶତଶଃ ଦଣ୍ଡିତ ଲୋକମାନେ ଗ୍ରହଣ କର।" "ସେମାନେ ହିମାଲୟ ଶିଖରକୁ ନେଇଯାଅ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଭୋଜନ କର; କାରଣ, ବଡ଼ ଭୋକାଳୁ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକାକି ଭୋଜନ ମନୋରମ।" "ନିଦ୍ରା ଓ ଅଳସ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୁନଃ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଉ; ଧ୍ୟାନ ଶେଷ କଲେ, ଆଉ ଏକ ସମୟରେ ପୁନଃ ଫେରିଆସ।" "ପୁନଃ ଅନ୍ୟ ଦଣ୍ଡିତ ଲୋକ ଆଣିବ; କାରଣ ହିଂସା ଧର୍ମ ନୁହେଁ; ତଥାପି, ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ହିଂସା ମଧ୍ୟ ବଡ଼ କରୁଣା ସମାନ।" "ତୁମର ଧ୍ୟାନ ବିରତି ହେବାବେଳେ, ନିଶ୍ଚୟ ଆମ ସାଙ୍ଗ ହେବ; ମିଥ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ, ଏକଥର ମିତ୍ରତା ହେଲେ, ତାହା କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ।" ତାପରେ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଠିକ୍ କହିଛ; ମୁଁ ଏହିପରି କରିବି, ମୋ ମିତ୍ର। ମିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ କଥା କିଏ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବ?" ଏଭଳି କହି, ସେ ରାକ୍ଷସୀ ମାଳା, ବାହୁବନ୍ଦ, କଙ୍କଣ, ମେଖଳା ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଦଢ଼ି ଦେଖାଯାଇଲେ। "ରାଜା, ଚଳିବାକୁ ଯାଉ," ବୋଲି ସେ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ସହ ଚାଲିଲେ; ସେମାନେ ଆଗରେ ଗଲେ, ରାକ୍ଷସୀ ରାତି ଭରି ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ତାପରେ, ସେମାନେ ରାଜପୁରୀ ପହଞ୍ଚି, ସେଇ ରାତି ଏକ ସୁନ୍ଦର କକ୍ଷରେ ସମ୍ମାନିତ ଭାବେ ଅନ୍ଦାନ୍ଦ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି କାଟିଲେ। ପ୍ରଭାତେ, ରାକ୍ଷସୀ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହି, ରାଜମହଳର ମହିଳାମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିଗଲେ; ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ନିଜ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ଛଅ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ଅନ୍ୟ ରାଜଧାନୀ ଓ ନିଜ ଅନୁଚରମାନଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦଣ୍ଡିତ କାଇଦିମାନେ ଏକଠା କଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ତିନି ହଜାର ଦଣ୍ଡିତ କାଇଦି ଦେଲେ; ରାତିରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।