ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଦେବତା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ, "ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସଙ୍କଳ୍ପ ସଫଳ ହେଉ। ତୁମେ ପୁନି ସେଇ ସ୍ନିଗ୍ଧ ହିମବନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳର ଶକ୍ତିଶାଳି ରାକ୍ଷସୀ ହେଇଯିବ।" ଦେବତା ଅଗ୍ରଗତି କରି କହିଲେ, "ଯାହାଠାରୁ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଅଲଗା ହେଇଥିଲ, ଜଳର ଆକୃତିରେ, ସେଇ ବୀଜରୁ ବୃକ୍ଷ ଯେପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ପୁନି ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବ। ତୁମର ଜଳୀୟ ଦେହ, ଯାହା ବୀଜ ଆକୃତିରେ ଅଛି, ସେଥିରେ ତୁମେ ପୁନି ଏକତ୍ରିତ ହେବା। ଏହାରେ ତୁମେ ଏମିତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବିବ, ଯେପରି ଏକ ଲତା ତାଙ୍କର କିଶୋର ଅବସ୍ଥାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।" "ତୁମେ ଯେହେତୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଅଭ୍ୟନ୍ତର ରଖ, ସେଥିରେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ କୌଣସି କ୍ଷତି ହେବନାହିଁ। ତୁମ ମନ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ, ଶରତକାଳୀନ ମେଘମାଳିକା ପରି।" ଦେବତା କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହିବ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଖେଳରେ ବାହ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିବ, ତେବେ ତୁମ ଆକୃତି ସର୍ବେ ଜୀବର ଆତ୍ମାଧ୍ୟାନର ମୂର୍ତ୍ତି ହେବ।" "ତୁମେ କ୍ରିୟାରେ ଧ୍ୟାନର ଆଧାର ହେବ, ଏବଂ ବାୟୁର ଗୁଣ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚଳନ ଭାବେ ଦେହରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବ।" ଦେବତା ପୁନି କହିଲେ, "ଏହାପରେ, ତୁମେ ନିଜ କ୍ରିୟାର ଉତ୍ସାହକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପ୍ରତିପକ୍ଷୀ ହେବ। ନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟାୟକାରୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇବା, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ତୁମେ ସଠିକ୍ ପଥ ଅନୁସରିବ।" "ତୁମେ ନ୍ୟାୟ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବ, କିନ୍ତୁ କେତେବେଳେ ନ୍ୟାୟରେ ବାଧା ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରିବ; ଦେହରେ ଥିବା ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ପରି, ତୁମେ କେବଳ ନିଜ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ସହଯୋଗୀ ହେବ।" ଦେବତା ଏପରି କହି ଆକାଶରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସୂଚୀ ମନେ କଲେ, "ଏହି ସବୁ ମୋର ହେଉ।" ପଦ୍ମଜନ୍ମାଙ୍କ ବାଣୀର ଅର୍ଥ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ସେଠାରେ ରାଗ ବା ବିରାଗ କିଛି ଅଛି କି? ଏହିପରି ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କ ମନରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏହି ଚିନ୍ତା କ୍ରମରେ ପ୍ରଥମେ ଏକ ହସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟିତ ହେଲା, ପରେ ଏକ ଶାଖା, ତାପରେ ଏକ ମେଘମାଳା, ଏବଂ ଏକ ଚାପଳ୍ୟରେ ତାଜା ଅଙ୍କୁର ଓ ଲତା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲା—ଏହା ସମସ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଅଙ୍କୁର ପରିପାଟିରେ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ସହିତ ଦେହରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଯେପରି ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷର ବୀଜରୁ ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲ ଫୁଟେ, ସେପରି ଏହି ସବୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯଦ୍ୟପି ପୂର୍ବରୁ ଗୁପ୍ତ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ସୂଚୀ ପୁନି କର୍କଟୀ ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁଟା ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ବର୍ଷାକାଳୀନ ମେଘର ଏକ ଚାୟା ପରି ଘନ ହେଲେ। ନିଜ ଆକୃତି ପୁନର୍ଗ୍ରହଣ କରି, କିଛି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ; ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସତାର ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ଜଣେ ଲୋକ ଚଦର୍ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ। ସେଠାରେ ସେ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଲେ, ପଦ୍ମାସନରେ ଅବିଚଳ ରହି, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଅଡ଼ିଗ ହେଲେ। ଛଅ ମାସ ପରେ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଜାଗୃତି ଲାଭ କଲେ, ବର୍ଷାକାଳୀନ ମୟୂର ପରି ମେଘର ଗର୍ଜନାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ଜାଗୃତି ପରେ, ତାଙ୍କର ମନ ବାହ୍ୟ ଦିଗକୁ ଲଗିଲା ଏବଂ ଖାଦ୍ୟପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ହେଲା, କାରଣ ଏହି ଶରୀରର ଏହି ସ୍ୱଭାବ ଯେପରି ଅଛି, ତାକୁ କେବେ ବଦଳାଯିବ ନାହିଁ। ଏବେ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୁଁ କ'ଣ ଖାଇବି?" ଚିନ୍ତା କରି ଉପସଂହାର କଲେ, "ମୋତେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ବସ୍ତୁ ବା ଅନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ କିଛି ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଯାହାକୁ ଶିଷ୍ଟମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ବା ଯାହା ନ୍ୟାୟସମ୍ମତ ନୁହେଁ—ସେପରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ।" "ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ଭଲ ଉପାୟରେ କିଛି ଅର୍ଜନ କରିପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଅନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ କିଛି ଖାଇବି ନାହିଁ; କାରଣ ନ୍ୟାୟ ବିହୀନ ଧନ ଭୋଗ କଲେ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।" "ଏହି ଜଗତ ଚଳିତ ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ ନ ହୋଇ ଯାହା ମିଳେ, ତାହା ଭୋଗ କରିବାର କ'ଣ ଉପକାର? ମୋ ପାଇଁ ଜୀବନ ବା ମୃତ୍ୟୁ, ଦୁଇଟିରେ କିଛି ଅର୍ଥ ନାହିଁ।" "ମୁଁ କେବଳ ମନ ଥିଲି, ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟରେ ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲା; ଏହି ସବୁ ମୋ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି—ତେଣୁ ସେଇ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ଦୃଶ୍ୟ, ଦେହ, ଅଦେହ କେଉଁଠି?" ଏପରି ନିରବତାରେ ଲୀନ ଥିବାବେଳେ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ରାକ୍ଷସତା ତ୍ୟାଗରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲା, "ଯାଅ, କର୍କଟୀ, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଜାଗୃତ କର; କାରଣ ମହାନ୍ମାନେର ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା।" "କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁମ ଉପଦେଶ ପରେ ମଧ୍ୟ କେହି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରିପାରିବ।" ଏହି ଶୁଣି, କର୍କଟୀ ଧୀରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଛି," ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରୁ ଉଠି ଧୀରେ ଧୀରେ ତଳକୁ ଯାଇଲେ। ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରଦେଶ ଚାଲି, ଉପତ୍ୟକା ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଯାଇ, ହିମବନ୍ତ ପାହାଡ଼ର ତଳେ ଥିବା କିରାତ ଗ୍ରାମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ବହୁତ ଖାଦ୍ୟ, ଜନ୍ତୁ, ଲୋକ, ଧନ, ଶସ୍ୟ, ଔଷଧ, ମାଂସ, ଅନେକ ମୂଳ, ପାନୀୟ, ଧାନ, ହରିଣ, ପୋକ, ପକ୍ଷୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ଥିଲା। ସେଠାର ଭୂମି ଅତି ଉତ୍ତମ ଥିଲା, ହିମବନ୍ତ ପାହାଡ଼ର ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ଅନୁକୂଳ, ଗଳିବା ମେଘାଚ୍ଛାଦିତ ପାହାଡ଼ ପରି। ଏଠାରେ ରାତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ହେଲା, ଏବଂ କର୍କଟୀ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରର ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଇ କିରାତ ଗ୍ରାମରେ ଏବେ ରାତି ଏପରି ଅନ୍ଧକାର ହେଲା, ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ଗାଠିକୁ ହାତରେ ଧରିହେବା ଯୋଗ୍ୟ। ଆକାଶ ଘନ ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ନଥିଲେ, ଏହି ଅନ୍ଧକାର ତମାଳ ଜଙ୍ଗଲ ପରି ଘନ ଏବଂ କାଳିମାରେ ଏପରି ଲିପ୍ତ ଯେପରି ଦୀପର ତେଲ ଘସିଦେଇଛି।